Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Επιτέλους σε καταλαβαίνω, μαμά

Σε πήρα τηλέφωνο να έρθεις σπίτι μου σήμερα γιατί ένιωθα ότι θα καταρρεύσω. Δε δίστασες να πεις ναι, θα ερχόσουν αμέσως μόλις τέλειωνε το πλυντήριο που είχες ήδη βάλει. Και ήρθες με μεσημεριανό για μένα και για τα αγόρια. Μόνο και μόνο η παρουσία σου με έκανε να χαλαρώσω και να αρχίσω και πάλι να αναπνέω. Γιατί νιώθω τέτοια ασφάλεια όταν είσαι δίπλα;
Είμαι 31 και ακόμα νιώθω την ανάγκη να τρέξω σε σένα μερικές φορές. Πάντα ξέρεις τι να πεις για να με κάνεις να νιώσω καλύτερα. Είσαι η μόνη που ακούει όλα αυτά που δεν λέω και βλέπει όλα αυτά που προσπαθώ να κρύψω.
Νιώθω ότι είμαι επιτέλους εδώ, στη δική σου θέση. Στις δύσκoλες στιγμές, συνειδητοποιώ ότι αυτό έκανες κι εσύ για μένα. Μερικές μέρες νιώθω ότι κανείς δεν με ακούει. Κανείς δε με βλέπει. Μερικές φορές νιώθω ότι δίνω και δίνω, αλλά μου ζητάνε να δώσω ακόμα περισσότερα. Και κανείς δεν το προσέχει. Ο σύζυγός μου με κάνει άθελά του να αισθάνομαι ότι αυτό που κάνω δεν είναι τόσο σημαντικό όσο αυτό που κάνει εκείνος, γιατί δεν έχω τίποτα να δείξω στο τέλος της ημέρας. Το σπίτι είναι ακόμα ακατάστατο. Ο νεροχύτης είναι και πάλι γεμάτος. Το πάτωμα του μπάνιου είναι γεμάτο νερά και υγρές πετσέτες και ούτε η ίδια μπορώ να θυμηθώ τι έκανα τις τελευταίες 14 ώρες.
Μερικές φορές νιώθω ότι είσαι η μόνη που βλέπει τι κάνω. Ότι είσαι η μόνη που καταλαβαίνει πόσο από τον εαυτό μου δίνω και πόση αγάπη δίνω.
Κάποιες από αυτές τις στιγμές που δίνω, μου έρχονται φλασμπακ από εσένα που έδινες σε μένα. Όπως τις φορές που δεν τρώω σταφύλια, έτσι ώστε να τα φάνε τα αγόρια γιατί ξέρω πόσο τους αρέσουν. Θυμάμαι ότι πάντοτε υπήρχαν σταφύλια για μένα καθώς μεγάλωνα. Δεν ξέρω αν σου άρεσαν ή όχι, αλλά υπέθετα ότι δεν σου άρεσαν γιατί ποτέ δεν τα έτρωγες. Ακόμα και τώρα με προτρέπεις να φάω το τελευταίο από οτιδήποτε υπάρχει, εσύ «δεν το θέλεις». Πάντοτε σε πίστευα, μέχρι που έγινα μητέρα. Τώρα ξέρω ότι μου το δίνεις ακόμα κι αν το θέλεις, γιατί προτιμάς να το φάει το παιδί σου.
Τις στιγμές που κάνω θυσίες, συνειδητοποιώ πόσα πολλά θυσίασες εσύ για μένα. Όλη μέρα ακούω τις ιστορίες των άλλων, τα ενθουσιώδη τους νέα και τα επιτεύγματά τους. Βλέπω κάστρα από Lego, πηδήματα από σκαλιά και κλωτσιές Καράτε στον αέρα. Βλέπω να σκαρφαλώνουν δέντρα και να ανεβαίνουν τσουλήθρες από την ανάποδη. Μου ζητάνε να βλέπω και να ακούω τι κάνουν οι άλλοι και ακόμα κι όταν όλοι είναι στα κρεβάτια τους, έχω ελάχιστο χρόνο να θυμηθώ εμένα.
Μερικές φορές νιώθω ότι κάνω κι εγώ το ίδιο σε σένα. Σε παίρνω τηλέφωνο και αρχίζω να μιλάω ακατάπαυστα, για όλα αυτά που θέλω να σου πω για τη ζωή μου. Είσαι η μόνη που ακούει προσκετικά κάθε μου λέξη και ενθουσιάζεται για μένα όσο κανείς άλλος. Ή τουλάχιστον έτσι με κάνεις να αισθάνομαι. Όταν κλείνουμε το τηλέφωνο συχνά συνειδητοποιώ ότι ποτέ δε σε ρώτησα τι κάνεις εσύ.
Είσαι το ασφαλές μου λιμάνι. Με φροντίζεις ως μαμά ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνω. Με κάνεις να αισθάνομαι ξεχωριστή, ότι κάποιος με ακούει. Και ποτέ δεν το είχα εκτιμήσει αυτό μέχρι σήμερα που νιώθω ότι έρχομαι τελευταία, που είμαι από την απέναντι όχθη, που είμαι εγώ το ασφαλές λιμάνι για κάποιον άλλον.
Νόμιζα ότι είχα σταματήσει να σε χρειάζομαι πριν από καιρό, ότι περπατούσα σε νέα μονοπάτια στα οποία δεν είχες ποτέ περπατήσει. Και με άφησες να το πιστεύω. Σε όλη τη διαδρομή με παρακολουθούσες όμως διακριτικά και ήσουν πάντα δίπλα μου να με βοηθήσεις να σηκωθώ αν έπεφτα, όπως όταν ήμουν μικρό παιδί. Το να σου πω ευχαριστώ, είναι πολύ λίγο, αλλά θέλω να σου πω ότι τώρα σε καταλαβαίνω. Σε καταλαβαίνω όλη τη μέρα, στις σκοτεινότερες στιγμές μου αλλά και στις πιο χαρούμενες καθώς κοιτάζω τα πρόσωπα των παιδιών μου. Καταλαβαίνω πόσα θυσίασες και πόσο αγάπησες. Επιτέλους το καταλαβαίνω, μαμά.

της Jessica Dimas, από την Huffington Post
Photo by Christos Loufopoulos

Οτιδήποτε μας διαπερνά είναι επειδή βρίσκει κάτι μέσα μας να αγγίξει

 

Κάποτε είπαν στον Διογένη: «Διογένη, σε κοροϊδεύουν»… Καθισμένος, σήκωσε το πρόσωπο, τους κοίταξε με χαμόγελο και απάντησε: «Μα εγώ δεν νιώθω καμιά κοροϊδία».
Αυτή η φράση δεν δείχνει μόνο την αυτοπεποίθηση του Διογένη, τη γνώση της αξίας και της ευφυΐας του, μα βαθύτερα τη γνώση που κατέχει ο Διογένης για τον εαυτό του. Η φράση «Διογένη σε κοροϊδεύουν» είναι το ερέθισμα που φτάνει στα αυτιά του Διογένη… ο ίδιος γνωρίζει πως εξαρτάται από το μυαλό του, το αν θα τον αγγίξει συναισθηματικά το ερέθισμα αυτό. Πχ το αν θα τον θυμώσει. Εξαρτάται στην ουσία, από την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Τη γνώμη των άλλων ανθρώπων, συχνά την ονομάζουμε κοινωνική πραγματικότητα… (ο τρόπος ένδυσης σε κάθε εποχή για παράδειγμα). Διότι είναι πραγματικότητα μεταξύ των ανθρώπων η οποία δε διέπεται από φυσικούς νόμους όπως φυσική πραγματικότητα, αλλά από κοινωνικές συμβάσεις. Έτσι για παράδειγμα, η βαρύτητα είναι μία φυσική πραγματικότητα, καθώς το μήλο του Νεύτωνα θα πέφτει πάντοτε προς τα κάτω.
Έτσι μπόρεσε να προβλέψει ότι την κακή σοδειά θα ακολουθούσε μια πολύ καλή και αγοράζοντας πολλά ελαιοτριβεία, πετυχαίνοντας τον πλουτισμό. Μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι το πρακτικό αυτός μέρος, που δεν τον ενδιέφερε, ήταν μια απλή εφαρμογή από τις πολλές, της φιλοσοφίας.Ο Διογένης, όπως και πολλοί χαρισματικοί άνθρωποι στην ιστορία, δε στρέφεται για τη διαμόρφωση της αυτοαντίληψης του, στη γνώμη που έχουν οι άλλοι άνθρωποι γι αυτόν, μα στην παρατήρηση της φυσικής πραγματικότητας. Αυτό του δίνει τη γνώση ότι αφού κατανοώ ότι αλληλεπιδρώ με τη φύση, κατανοώ τόσα φαινόμενα, φυσικά ή ανθρώπινα, είναι αδιανόητο να μου λείπει και η ευφυΐα. Πρόκειται για την ίδια περίπτωση όταν ο Θαλής ο Μιλήσιος αψηφούσε τη γνώμη των γύρω του, και μελετούσε συνέχεια τον ουρανό.
Επιστρέφοντας στο Διογένη, η φράση του «Δε νιώθω κοροϊδία…», δείχνει τη γνώση του ότι ένα ερέθισμα έχει αξία περίπου 30%, το 70% είναι πώς θα σκεφτούμε και τι συναισθήματα θα κάνουμε ή θα νιώθουμε ή θα αφήσουμε να νιώθουμε πάνω σε αυτό… Πώς θα φιλτράρουμε εμείς δηλαδή το κάθε γεγονός, με όπλο τη σκέψη μας. Αυτή η γνώση από την αρχαιότητα, για την ψυχολογία και το ανθρώπινο μυαλό, συναντιέται και φαίνεται και στην Ανατολή στα λόγια του Βούδα: «Μάθετε να ανταποκρίνεστε, όχι να αντιδράτε…»!
Σημαίνει ότι πολλές φορές εκλαμβάνουμε τη συναισθηματική μας αντίδραση στα γεγονότα ως τη μόνη πιθανή αντίδραση. Ο άνθρωπος που εξετάζει και τις αντιδράσεις άλλων ανθρώπων στο ίδιο γεγονός, δεν αντιδρά μόνο…αλλά σκέπτεται. Ανταποκρίνεται, δεν αντιδρά απλά. Καθώς το μυαλό εκπαιδεύεται συχνά, (ακόμη και στην ψυχοθεραπεία) να σκέπτεται από διάφορες γωνίες, κατανοούμε μία πανάρχαια αλήθεια… ότι εμείς και μόνο είμαστε υπεύθυνοι για τις κυριότερες πλευρές της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η ζωή μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλήθεια, μπορούμε να αλλάζουμε σχεδόν τα πάντα.
«Οτιδήποτε μας διαπερνά είναι επειδή βρίσκει κάτι μέσα μας να αγγίξει»

http://enallaktikidrasi.com

Αλεξάνδρα Καππάτου: «Kαι χωρίς πολλά τα παιδιά μπορούν να είναι ευτυχισμένα!»

Αλεξάνδρα Καππάτου: «Kαι χωρίς πολλά τα παιδιά μπορούν να είναι ευτυχισμένα!»


Συνέντευξη στη Φλώρα Κασσαβέτη
AlexandraKappatou_image57Κάποια στιγμή, αφού το έχεις βομβαρδίσει με μία σειρά από «όχι» για επιθυμίες που εξαργυρώνονται σε χρήμα και για τις οποίες μέχρι πρότινος του έλεγες εύκολα «ναι», θα βρεθείς αντιμέτωπη με την εύλογη απορία του παιδιού σου: «δηλαδή τώρα είμαστε φτωχοί;».
Και τότε τι θα απαντήσεις;
Η ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου, εξηγεί πως και γιατί είναι απαραίτητο να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την οικονομική κρίση χωρίς δισταγμούς και φόβους αλλά με περίσσεια σοφία!
Θεωρείτε σωστό να μεγαλώνουμε ένα παιδί αποσιωπώντας το θέμα της κρίσης;
Πιστεύω ότι είναι πέρα για πέρα λάθος και παράλληλα εξωπραγματικό. Δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια που δεν την έχει αγγίξει η κρίση. Τα παιδιά, εξάλλου, έχουν ήδη σχηματίσει μια εικόνα αφού πλέον διανύουμε τον τέταρτο χρόνο της.
Και πως ακριβώς μιλάμε στα παιδιά για την κρίση;
Είναι σημαντικό να μιλήσουμε με τρόπο που να μπορεί να καταλάβει το παιδί ανάλογα με την ηλικία του, αποφεύγοντας τα αρνητικά μηνύματα. Σ’ ένα παιδί προσχολικής ηλικίας μπορούμε να εξηγήσουμε ότι έχουμε πλέον λιγότερα χρήματα κι ότι μπορούμε να παίρνουμε παιχνίδια μόνο κάποιες φορές το χρόνο π.χ. στις γιορτές, αντί να του πούμε ότι δεν έχουμε πια χρήματα για παιχνίδια. Στα μεγαλύτερα παιδιά μπορούμε να δώσουμε περισσότερες λεπτομέρειες και παράλληλα να τα ενθαρρύνουμε να γίνουν συμμέτοχοι και βοηθοί μας στην προσπάθεια για εξοικονόμηση χρημάτων.
Παράλληλα το παιδί πρέπει να αισθάνεται ότι οι γονείς του συνεχίζουν να το στηρίζουν. Ο καθησυχασμός είναι το πιο σημαντικό κομμάτι σ’ αυτή τη συζήτηση γιατί το παιδί δεν πρέπει να νιώσει ότι διασαλεύεται η ασφάλειά του.
Και τι δε λέμε;
Παρόλο που το παιδί πρέπει να γνωρίζει για την κρίση, θα πρέπει να το προστατεύουμε από μηνύματα και συζητήσεις που μπορεί να του προκαλέσουν ανησυχία , άγχος ή απογοήτευση. Γι’ αυτό καλό είναι να το κρατάμε μακριά από τις ειδήσεις της τηλεόρασης κι από συζητήσεις ενηλίκων. Εκφράσεις όπως «δεν έχουμε λεφτά» «θα πεινάσουμε», «θα μείνουμε στο δρόμο», «θα καταστραφούμε» που χαρακτηριστικά αναφέρονται μπορεί να αναστατώσουν το παιδί και να του δημιουργήσουν μεγάλη ανασφάλεια η οποία μπορεί να μην εκφραστεί με λόγια αλλά να μεταφερθεί σε σύμπτωμα όπως φοβίες, άγχος, ευερεθιστότητα, ανυπακοή, επιθετικότητα, δυσκολία στον ύπνο….
AlexandraKappatou_image56
Πρέπει τα παιδιά να είναι ενήμερα για την ανεργία του γονιού;
Είναι αδύνατον να κρύψουμε προβλήματα όπως η ανεργία. Εξηγούμε όμως ότι η απόλυση είναι κάτι που συμβαίνει πλέον σε πολλούς ανθρώπους που είναι άξιοι και ικανοί επειδή οι εταιρείες δεν έχουν χρήματα να τους πληρώνουν. Αν όμως ο γονιός βιώνει απογοήτευση ή θλίψη ή αναξιότητα επειδή δε δουλεύει, το παιδί θα το αντιληφθεί και ενδεχομένως να το μεταφράσει με το δικό του τρόπο. Είναι σημαντικό επομένως να του δείξουμε ότι συνεχίζουμε να προσπαθούμε για τα καλύτερο και να το διαβεβαιώσουμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Να καταλάβει ότι η οικογένεια είναι ενωμένη κι ότι όλοι προσφέρουν με τον τρόπο τους.
Τι γίνεται όταν αντιστρέφονται οι ρόλοι λόγω κρίσης και η μαμά δουλεύει κι ο μπαμπάς μένει σπίτι;
Η αλήθεια είναι πως όταν ο μπαμπάς δεν εργάζεται τα πράγματα είναι πιο δύσκολα γιατί αυτό συγκρούεται με το παραδοσιακό πρότυπο σύμφωνα με το οποίο ο άντρας αξίζει μόνο όταν είναι κουβαλητής. Η υποστήριξη του ενός προς τον άλλον και η καλή συνεργασία είναι πολύ σημαντικές. Ο άντρας θα πρέπει να καταλάβει ότι μπορεί να προσφέρει στην οικογένειά του και με άλλους τρόπους εκτός των οικονομικών. Η σύντροφός του απ’ την άλλη, δε θα πρέπει να τον υποβιβάζει και να του στερεί ρόλους ή πρωτοβουλίες. Είναι μια ευκαιρία άλλωστε τα παιδιά να δουν και τον μπαμπά στο σπίτι, έχοντας ενεργό ρόλο στη καθημερινότητά τους.
Τα παιδιά άνω των 10 είναι μια γενιά που μεγάλωσε σε μια κοινωνία αφθονίας. Τώρα όμως έρχονται αντιμέτωπα με μια ανατροπή που τα προβληματίζει…
Πράγματι… Ερωτήσεις όπως «Γιατί μαμά δεν κάνουμε πάρτι στον παιδότοπο;» ή «γιατί τώρα δεν αγοράζουμε ακριβά ρούχα» ή «βαρέθηκα να μου λέτε ότι δεν έχουμε αρκετά λεφτά» είναι αναμενόμενες. Θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι αυτοί οι νέοι περιορισμοί έχουν να κάνουν με τις περικοπές στους μισθούς, αφορούν τους περισσότερους και οι αλλαγές αποτελούν μέρος της ζωής. Αν εμείς οι γονείς προσαρμοστούμε και αποκτήσουμε την ευελιξία που απαιτείται, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα με τα παιδιά μας.
Ένα παιδί μπορεί να είναι ευτυχισμένο σε μια οικογένεια χωρίς πολλά;
Υπάρχουν δραστηριότητες, όπως το παιχνίδι, η επαφή με τους συνομηλίκους καθώς και η ανάπτυξη της επικοινωνίας μαζί τους που δεν κοστίζουν, επενεργούν θετικά στο ψυχισμό τους και τους δίνουν μεγάλη χαρά.
AlexandraKappatou_image58
Κι αν δεν έχουμε λεφτά να πάμε διακοπές;
Και πάλι μπορούμε να περάσουμε καλά! Ένα παιδί μπορεί να έχει ένα ευτυχισμένο και χαρούμενο καλοκαίρι αν πηγαίνει στη παιδική χαρά για να παίξει, μ’ ένα περίπατο ή μ’ ένα μπάνιο σε μια κοντινή παραλία αρκεί να είναι με τους γονείς του. Τα παιδιά δεν χρειάζονται ακριβά ξενοδοχεία με πισίνες, ταξίδια στο εξωτερικό ή παραλίες σε κοσμοπολίτικα νησιά για να περάσουν καλά.
Θα έχετε παρατηρήσει πως τα μικρά παιδιά μπορεί να είναι περιτριγυρισμένα από παιχνίδια όμως προτιμούν να παίξουν με κατσαρολικά, με το χώμα ή την άμμο. Για πολλά χρόνια εξάλλου οι γονείς, εστιάζοντας στις υλικές ανάγκες δεν κάλυπταν τα παιδιά τους συναισθηματικά. Τα παιδιά μεγάλωναν σε άδεια σπίτια με ελλιπή γονική παρουσία.
AlexandraKappatou_image59
Πιστεύετε ότι η κρίση θα μας βοηθήσει να ξαναβρούμε τη χαμένη επαφή μέσα στην οικογένεια;
Αυτή η αναγκαστική απομάκρυνση από τον καταναλωτισμό θα μπορούσε να αποτελέσει χρυσή ευκαιρία να έλθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας και να ανακαλύψουμε άλλους τρόπους ευτυχίας που τους έχουμε θάψει βαθιά.
Από τη συζήτησή μας αποκομίζω ότι «οι γονείς κάνουν τη διαφορά». Αυτός είναι κι ο τίτλος του νέου σας βιβλίου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας;
AlexandraKappatou_image55Ακριβώς! Ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, οι γονείς μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους έτσι ώστε να είναι ευτυχισμένα. Πρόκειται για ένα βιβλίο οδηγό, γραμμένο με γνώμονα την οικονομική κρίση που περιέχει όλα τα θέματα που προβληματίζουν στην ανατροφή των παιδιών από τη στιγμή της γέννησης μέχρι και τα 12 χρόνια.
Μερικά από αυτά – εκτός από την οικονομική κρίση – είναι οι καθημερινές προκλήσεις στη ζωή με το παιδί, τα προβλήματα στον ύπνο, στη διατροφή, στο λόγο, στις συνήθειες καθαριότητας, το άγχος, η κατάθλιψη, οι φοβίες, το διαζύγιο, προβλήματα συμπεριφοράς, μαθησιακά προβλήματα, ο σχολικός εκφοβισμός, το διαδίκτυο, οι φιλίες και πολλές συμβουλές για να έχουν οι γονείς καλύτερη επικοινωνία με τα παιδιά τους!
Γιατί όπως είπαμε, το σημαντικότερο είναι τα παιδιά να έχουν και να νιώθουν τους γονείς τους πάντα δίπλα τους!
AlexandraKappatou_image60
Αλεξάνδρα Καππάτου
Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος
www.akappatou.gr

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε συνθήκες πολέμου

Από
 Γιώτα Στεφάνου
 

Ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε συνθήκες πολέμου. Ενός πολέμου που είναι πολύ πιο βάρβαρος και πολύ πιο ύπουλος από τον γνωστό πόλεμο μιας πολεμικής σύρραξης μεταξύ δύο χωρών, όπου κανονικά τα γυναικόπαιδα ΔΕΝ συμμετέχουν.
Ζούμε με το βλέμμα μας να ψάχνει τις άκρες του δρόμου, ψυλλιασμένες για μία ενδεχόμενη επίθεση ενός κλέφτη ή ενός βιαστή. Ζούμε περιμένοντας ανήσυχες τους εφήβους να επιστρέψουν από τη βόλτα με τους φίλους και μετά τους ανακρίνουμε: «Ποιοι ήταν αυτοί που σε έφεραν;». Στέλνουμε τα παιδιά μας σχολείο και, αγνοώντας το άγουρο της ηλικίας τους, τα δασκαλεύουμε: «Αν κάποιος σε ακουμπήσει περίεργα…». Ζούμε με αγωνία. Λέμε διαρκώς: «Πρόσεχε…!»
Γιατί τα ακούμε και τα διαβάζουμε:
Ακούμε για την έφηβη που την κακοποίησαν λίγα μέτρα μακριά από τους γονείς της σε μία παραλία, σε ένα νησί όπου είχε πάει για διακοπές.
Ακούμε για τον εκπαιδευτικό που ασελγούσε πάνω σε μαθητές Δημοτικού.
Ακούμε για την δασκάλα που έμεινε έγκυος από έναν 13χρονο.
Ακούμε για τον 14χρονο που δολοφονήθηκε από έναν φίλο του.
Ακούμε… Και θέλουμε να προλάβουμε.
Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και χειρότερος, οι μητέρες πρέπει να αναπτύξουμε και νέες δεξιότητες. Να επιτύχουμε να ενημερώνουμε τα παιδιά μας για τους κινδύνους, χωρίς όμως να τα τρομάξουμε για τη ζωή. Να καταφέρουμε να τα προφυλάξουμε χωρίς να ευνουχίσουμε την προσωπικότητά τους. Να τα κάνουμε ευαίσθητα μεν, αλλά όχι ευάλωτα. Να τα κάνουμε σκληρά αλλά όχι κυνικά. Να τα «ψυλλιάσουμε», χωρίς να τα δηλητηριάσουμε. Γιατί πλέον ο «εχθρός» δεν είναι «απέναντί» τους. Είναι και ανάμεσά τους.
Το μητρικό ένστικτο είναι αναγκασμένο να οξυνθεί ακόμη περισσότερο. Τα αισθητήριά μας πρέπει να αγγίξουν τις υπερφυσικές ικανότητες ενός σούπερ- ήρωα. Πρέπει να είμαστε ικανές να «προβλέπουμε» συμπεριφορές, να αφουγκραζόμαστε τους εσωτερικούς ψιθύρους των παιδιών μας, να ακούμε ακόμη και όταν δεν μας μιλούν, να ψάχνουμε πίσω από τις λέξεις τους όταν μας μιλούν.
Είναι αυτό δυνατόν; Είναι δυνατόν να «βλέπουμε» ακόμη και «στο σκοτάδι»; Είναι δυνατόν να ψυχανεμιζόμαστε τις συμφορές πριν γίνουν; Είναι θεμιτό να ωριμάζουμε τα παιδιά πριν την ώρα τους, ποτίζοντάς τα με έγνοιες και καχυποψία;
Πού σταματά η μητρική φροντίδα και που αρχίζει η υπερπροστασία;
Πού σταματά η «προφύλαξη» και πού αρχίζει η παράνοια;
Να αφεθούμε στο μοιραίο; Να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε το πιθανό;
Και τα δύο φαντάζουν ανόητα. Αλλά και τα δυο είναι αναγκαία.
Γιατί η σύγχρονη ζωή σε εντυπωσιάζει με την πολυπλοκότητά της, σε κάνει να φρίττεις ως μάνα με τα συχνά απαίσια σενάρια που εμπνέεται και ξετυλίγει.
Οπότε, με γνώμονα το ένστικτό μας, δεν μπορούμε παρά να επενδύσουμε στην αγάπη, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο «Ο Θεός να τα φυλάει» και στην «υπερπληροφόρηση» για τους πιθανούς κινδύνους. Ίσως μόνο μία μητέρα μπορεί να εφεύρει ξανά τον ρόλο της, προσπαθώντας να τον προσαρμόσει εκ νέου στις καινούργιες, πιο απαιτητικές από ποτέ, συνθήκες ζωής. Σε μία εποχή που ο κίνδυνος μπορεί να τρυπώσει στο δωμάτιο του παιδιού μας ακόμη και από τον υπολογιστή, οι δύο γονείς, και κυρίως η μητέρα, είναι ίσως οι μόνοι που μπορούν να «διηθούν» κάθε στιγμή την καθημερινότητα και τα δράματά της, προσφέροντας στα παιδιά το απόσταγμα μιας εμπειρίας αλλά φροντίζοντας να μην τα τραυματίσουν με την ωμότητα αυτής της εμπειρίας.
Ο Θεός να τα φυλάει, ναι, αλλά ας κουνήσουμε κι εμείς το χέρι μας.
Με χειρισμούς λεπτούς και ευφυείς, με σύνεση, με μέτρο.
Η πραγματική αγάπη μπορεί και έξυπνη να γίνει και εφευρετική.
Ας διδάξουμε στα παιδιά μας πως: «Δεν φοβόμαστε τίποτα αλλά προσέχουμε τα πάντα!»

Εκείνες οι αγκαλιές που κολλάνε όλα τα σπασμένα σου…

Της Μαρίας Χριστίνας Σωτήρου.
Μεγάλη υπόθεση οι αγκαλιές.
Αγκαλιές από εκείνες που κουμπώνεις, εκείνες που σε γεμίζουν και που τις νιώθεις στο πετσί σου, εκείνες που έρχονται να σε γεμίσουν ασφάλεια, που σε ανατριχιάζουν και δεν τις χορταίνεις με τίποτα, αγκαλιές από εκείνες που σε κάνουν να χάνεσαι και που σε ακουμπάνε όχι μόνο σωματικά αλλά κυρίως εγκεφαλικά.
Αγκαλιές από εκείνες που σε σφίγγουν αλλά δε σε κατσιάζουν, εκείνες που σε διαπερνούν χωρίς να ασφυκτιάς, που τις αισθάνεσαι χωρίς να σε πνίγουν, εκείνες που αλλού πατάς κι αλλού βρίσκεσαι, αγκαλιές που σε τραβάνε χωρίς να σε πονούν.
Αγκαλιές από εκείνες που σε κάνουν να μην κρυώνεις, εκείνες που δεν σ’ αφήνουν να στεναχωρηθείς για τίποτα και ΚΥΡΙΩΣ από εκείνες που σου σταματάνε όλη την βαβούρα του μυαλού σου.
Αγκαλιά … Εκείνη η αγκαλιά το βράδυ που σε βυθίζει στον πιο γλυκό ύπνο που είχες ποτέ, εκείνη με την μυρωδιά του άλλου στο δέρμα σου λίγο πριν ξυπνήσεις το πρωί, εκείνη η αγκαλιά που το πρόσωπο σου ακουμπάει στον λαιμό του και θες να παγώσει ο χρόνος για να μην χάσεις δευτερόλεπτο.
Αγκαλιές από εκείνες τις στοργικές, τις ζωντανές κι όχι τις παγερά αδιάφορες, αγκαλιές που σου βγαίνουν αυθόρμητα και αβίαστα, εκείνες που σε ευχαριστούν κι όχι αυτές που σε καρφώνουν πισώπλατα, εκείνες που σε δένουν, αγκαλιές από αυτές που μένουν καλοσχηματισμένες, για ώρες, για μήνες, για χρόνια…
Αγκαλιές που αναζητάς σε κάθε σου αδύναμη στιγμή κι αγκαλιές που τρέχεις σε κάθε χαρούμενη φάση της ζωής σου. Εκείνη η αγκαλιά δεν υπόσχεται κάτι, αλλά σου προσφέρει τα πάντα, σου ζεσταίνει το μέσα σου στις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα και σε δροσίζει στις πιο καυτές ημέρες του καλοκαιριού.
Σε αγαλλιάζει, σου βγάζει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού σου. Έχουν κάτι το μαγικό, σου δίνουν κι άλλη ζωή, σε καθησυχάζουν και σε ηρεμούν με ένα τρόπο περίεργο, σα να σου λένε ‘’όλα θα πάνε καλά’’, ένα ζευγάρι χέρια με μία τρομερή ιδιότητα στο να σου κολλάνε οτιδήποτε σπασμένο έχεις στην ψυχή σου.
Δεν είναι απίθανο το πώς μπορεί να αλλάξει την διάθεση σου; Tο μέσα σου; Εσένα τον ίδιο; Να μην την υποβιβάζεις την αγκαλιά και να θυμάσαι πάντα πως δεν μπορείς να την δώσεις χωρίς να την πάρεις πίσω.
Και τι ζητάμε;
Μια Αγκαλιά από εκείνες …τις Αληθινές.

Πως έπαιζαν παλιά τα παιδιά!


Μα πως ζούσαμε τότε χωρίς κανάλια, χωρίς τάμπλετ, χωρίς πλέι-στέισον, χωρίς άιφον, χωρίς εορτοδάνεια; Ελεύθεροι! Ένα καταπληκτικό αφιέρωμα με φωτογραφίες από την παλιά Ελλάδα που δείχνει πως πάιζαν τα παιδιά έξω.


Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.


Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.


Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά.


Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.


Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.


Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.

-------

Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.


ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ
Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!


ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ
Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.


Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.

----

Κρυφτό
Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλαδή μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με κλειστά μάτια) . Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν . Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε , τα φύλαγε αυτός.


Τυφλόμυγα
Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι . Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. ΄Οποιο παιδί πιάσει πρέπει να βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.


Το Μπιζζζ!
Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του. Οι άλλοι παίκτες στέκονται προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε. Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο.

-

Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά έριχναν το καθένα το δικό του βώλο από κάποια καθορισμένη απόσταση, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον απο τους «στρωμένους» βώλους. Οποιο βώλο πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.

-------
_______________________
   Πηγή: tilestwra.com
by Αντικλείδι


Δείτε ακόμη: