Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Γονεϊκό πρότυπο: αξία ανεκτίμητη

Γονεϊκό πρότυπο: αξία ανεκτίμητη
Γιάννης Ξηντάρας
    Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)
Ένα επιστημονικό πείραμα που προέκυψε κάπως τυχαία ήρθε πριν από μερικές δεκαετίες να μας αποδείξει το προφανές: Τη δύναμη της γονεϊκής φιγούρας! Την πολύ μεγάλη σημασία του γονεικού προτύπου. Το “αποτύπωμα” του οποίου, από τις πρώτες στιγμές της ζωής μας, καθορίζει το μέλλον μας. Στο πείραμα συμβαίνει το εξής: Τα νεογέννητα παπάκια βρέθηκαν αμέσως μετά τη γέννηση τους μπροστά στον επιστήμονα κι όχι στο φυσικό τους γονέα (τη μαμά πάπια...). Απουσία του δευτέρου άρχισαν να ακολουθούν τον πρώτο καθώς αυτός άρχισε να περπατάει εμπρός τους!
Δυνητικά ήταν σε θέση να τον ακολουθούν μία ζωή...
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις υιοθεσίες: Τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους θετούς τους γονείς, τους αποδέχονται στον ρόλο των αντίστοιχων βιολογικών, τους ακολουθούν και μεγαλώνουν μαζί τους για μια ζωή. Γιατί; Γιατί έχουμε ενστικτωδώς την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να ακολουθήσουμε ένα πρότυπο, να συνταχθούμε με κάποιον που έχει δύναμη και ισχύ.
Το ένστικτο της επιβίωσης μας οδηγεί στο κατόπι εκείνου που θα σταθεί δίπλα μας, που γίνεται σημαντικός, τον αντιγράφουμε και μέσα από αυτόν μαθαίνουμε την ζωή. Μέσα από τη διαδικασία της μάθησης, αποκτούμε τις δεξιότητες για να επιβιώσουμε και να ενταχθούμε στην κοινωνία. Και οι πρωτεργάτες μας σ' αυτή τη διαδικασία είναι πάνω από όλους οι Γονείς!
Γονέας: o σημαντικότερος ρόλος ίσως στην παράσταση της διαβίωσης, στο έργο της διανόησης, ο πρώτος αγωνιστής που θα αναδείξει τους νέους πρωταγωνιστές...
Τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους, μαθαίνουν ότι βιώνουν, μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν με τα μάτια τους και ακούνε με τα αυτιά τους, όχι με θεωρίες , ούτε με λόγια αλλά με πράξεις, με έργα. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να έχουν συνείδηση της αξίας και της σημασίας του ρόλου τους. Να μην ξεχνάμε τον αντίκτυπο των πράξεων μας, των λόγων μας, της παραμικρής μας κίνησης. Λέμε συχνά οτι “τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια, ρουφούν το κάθε τι που αντιλαμβάνονται”. Πόσο αλήθεια είναι! Πόσο μεγάλη ευθύνη προσδίδει στο ρόλο του γονέα, αλλά και πόση ευχαρίστηση να είναι κάνει ευλογημένος με ένα τέτοιο χάρισμα!
Τι καμάρι που νοιώθουμε όταν τα καταφέρνουμε, όταν ακούσουμε μία καλή κουβέντα για τα παιδιά μας και τι πίκρα αν συμβεί έστω και σε μικρή κλίμακα το αντίθετο...
Η αξία του να είσαι γονιός είναι ανεκτίμητη, μία μοναδική εμπειρία που μας ωριμάζει και δύναται να μας κάνει πολύ, πολύ, πολύ καλύτερους ανθρώπους...


Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

http://sugarmama.gr/

Που πάει η αγάπη όταν τελειώνει;


Πού πάει αγάπη όταν χάνεται;
Κρύβεται σε μια γωνιά και κλαίει;
Μπαίνει μέσα σε ένα σκοτεινό ντουλάπι και κουλουριάζεται;
Όχι. Στην δική μου ιστορία, όταν η αγάπη χάνεται, τελειώνει, πάει σε ένα μέρος ηλιόλουστο και λαμπερό και κάνει party! Χορεύει mambo και πίνει Sangria.
Μαζεύει τις βαλίτσες της και τις γεμίζει με αναμνήσεις, στιγμές και σχολαστικά φυλαγμένα λόγια και αρχίζει το ταξίδι της για ένα μέρος τόσο μαγικό όσο και η χώρα του Ποτέ – Ποτέ. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να λέγεται αυτό το μέρος, ξέρω όμως πως μυρίζει γιασεμί και γαρδένια και τα βράδια γεμίζει με κεριά βανίλια τον περίγυρο.
Κι η αίσθηση που έχει η αγάπη όταν φεύγει;
Σαν να χώνεσαι μέσα σε χλιαρό νερό. Ούτε κρύο για να ξυπνήσει όλες τις αισθήσεις σου, ούτε ζεστό για να σε πνίξει. Είναι η αίσθηση του χλιαρού που σου ξυπνάει μέσα σου την ηρεμία και την οικειότητα.
agapi-pou-paei
Γιατί αυτό συμβαίνει όταν η αγάπη τελειώνει. Σου μένει η οικειότητα, η ηρεμία, το νοιάξιμο, το ενδιαφέρον. Κι αυτό είναι το τέλος της διαδρομής.
Για να φτάσεις σε αυτό το τέλος, υπάρχουν δρόμοι που θα τους περπατήσεις και θα ματώσεις. Θα τους περπατήσεις χωρίς να ξέρεις αν θα είναι στρωμένοι με άσφαλτο ή θα είναι ξεχασμένα κακοτράχαλα δρομάκια γεμάτα χαλίκια.
Κι όσο περπατάς προς το τέλος, υπάρχει πάντα ένα χαλικάκι που θα μπει μέσα στο παπούτσι σου και θα σε πονάει. Είναι σαν τις αναμνήσεις, όταν προσπαθείς να κρατήσεις μια αγάπη ζωντανή.
Δεν μπορείς. Όταν εξαντληθεί η αγάπη δεν ξαναγεμίζει. Δεν είναι έρωτας να ξαναγεννηθεί. Η αγάπη μοιράζεται, σκορπιέται κι αν είναι αρκετή, λιγοστεύει μα δεν τελειώνει.
Αν όμως σε κάποια σημεία της διαδρομής σκορπίστηκε παραπάνω, αν δόθηκε απλόχερα χωρίς να κοιτάξεις ποτέ το «αποθεματικό», τότε υπάρχει περίπτωση και να τελειώσει. Μην με κοιτάς με αυτά τα μάτια τα θυμωμένα.
Προτιμώ ένα τέλος από μια συμβιβασμένη ψευδαίσθηση.
Δεν μπορώ να μείνω επειδή σε νοιάζομαι. Δεν μπορώ να μείνω επειδή σε αγάπησα για πολύ ή για λίγο, δεν έχει σημασία. Δεν πρέπει να μείνω επειδή δε φτάσαμε μαζί στην γραμμή του τερματισμού.
Ένα από τα πολλά σημάδια μιας αγάπης είναι να περπατάς πλάι πλάι. Ούτε να τρέχω εγώ, ούτε να με περιμένεις εσύ. Η αγάπη οφείλει να βιώνεται αβίαστα, ήρεμα, χαλαρά.

Henri Martin- Οι εραστές
Η αγάπη δεν μπορεί να νικιέται ποτέ κι από τίποτα. Ούτε από την καθημερινότητα, ούτε από την ρουτίνα. Ούτε από προβλήματα ούτε από χαμένες μάχες. Η αγάπη από μόνη της είναι ένας κερδισμένος πόλεμος.
Κι αν σου τελείωσε, δεν πειράζει. Μην ντροπιάζεις την αγάπη με ενοχές. Δεν τις πρέπουν. Η αγάπη είναι περήφανη, ασυμβίβαστη, αγέρωχη.
Δεν έχει μέσα της την τρέλα του έρωτα. Δεν έχει μέσα της πείσμα και εγώ. Η αγάπη από μόνη της, κουβαλάει βαθιά αξιοπρέπεια. Δεν πέφτει στα πατώματα, δεν εκδικείται, δεν διεκδικεί. Είναι μια αρχόντισσα, που δεν υποτάσσεται και δεν γονατίζει. Αυτή είναι η αγάπη.
Κι όσο κι αν με αγαπάς.
Κι όσο κι αν στεκόμαστε απόψε απέναντι ο ένας από τον άλλο και το βλέμμα σου ακόμα δεν έχει μαλακώσει. Κι όσο κι αν εκείνο το πετραδάκι μου έχει ματώσει το πόδι, προτιμώ να φύγω όρθια έστω και κουτσαίνοντας παρά να συμβιβάσω την αγάπη που μοιραστήκαμε. Κι εσύ, όταν ο καιρός περάσει και καταλάβεις, θα μπορέσεις να στείλεις και την δικιά σου αγάπη στο μέρος χωρίς όνομα.
Θα την περιμένουν πολλά «χαμένα» αισθήματα να χορέψουν, να πιουν, να θυμηθούν και να γελάσουν. 
Γιατί η αγάπη φιλαράκο, υπάρχει μόνο όταν συνυπάρχει.
Αλλιώς φτιάχνει βαλίτσες και αποχωρεί!
______
Πηγή: pillowfights.gr


by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Να κυνηγάς τα όνειρα σου



Της Χρύσας Λεϊμονή.
Πόσο εύκολο είναι, άραγε, στη σημερινή εποχή να κυνηγάς τα όνειρα σου;
Με μία γρήγορη, ανιχνευτική ματιά, βλέπεις παντού τριγύρω σου ανθρώπους με τσακισμένα φτερά και σβησμένες ελπίδες, με κατακρεουργημένα σχέδια και αυταπάτες.
Το θέαμα είναι αποκρουστικό. Νιώθεις την παγωμάρα στο πετσί σου.
Σε πιάνει απελπισία. 
Τα μάτια σου θολώνουν, μαζί και το μυαλό.
Γιατί το μέλλον φαντάζει τόσο σκοτεινό και άραχνο;
Που πήγαν τα φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση;
Γιατί χάθηκε το κίνητρο, το μεράκι και η όρεξη;
Η δημιουργικότητα έφτασε στα τάρταρα, καταστρατηγήθηκε.
Η φαντασία μας εγκατέλειψε από καιρό.
Η μιζέρια, τα παράπονα, και οι καταστροφολογίες μας χτύπησαν την πόρτα.
Και εμείς δυστυχώς τους ανοίξαμε. Σαν χείμαρρος μας έπνιξαν και μας τράβηξαν στον πάτο. Τότε ήταν που ο μεγαλύτερος μας εφιάλτης έγινε πραγματικότητα. Εμείς του το επιτρέψαμε.
Τότε ήταν που μισήσαμε τον εαυτό μας, που αποπροσανατολιστήκαμε για τα καλά, που χαντακωθήκαμε, που συμβιβαστήκαμε μα κυρίως μας υποτιμήσαμε.
Το χαμόγελο έπαψε πια να ομορφαίνει την καθημερινότητα μας. Όλα έχουν μπει στον αυτόματο πια και μείς εκτελούμε ενέργειες σαν άψυχα ρομπότ που κανείς ποτέ δεν ρώτησε τι πραγματικά επιθυμήσαμε, λαχταρίσαμε και ονειρευτήκαμε.
Άτιμο πράγμα τα όνειρα. 
Μεγάλη απογοήτευση, η μη επίτευξή τους.
Για αυτό να τα κυνηγάς. Μόνο τότε, θα λάμψει ξανά το πρόσωπο σου. Μόνο τότε θα νιώσεις και πάλι ευτυχία. Όταν παλέψεις για όσα ονειρεύτηκες για σένα, για την ζωή σου, για τους δικούς σου ανθρώπους, για το μέλλον σου.
Τα όνειρα αυτά είναι δικά σου και μόνο δικά σου. Κανείς δεν μπορεί να σου τα στερήσει. Κανείς εκτός από σένα τον ίδιο.
Να κυνηγάς τα όνειρα σου, λοιπόν, και να θυμάσαι πως μπορεί να υπάρχουν μέρες που να νιώθεις σαν το κουτί της Πανδώρας να άνοιξε λες και όλα τα δεινά του κόσμου ήρθαν και να έκατσαν πάνω σου, όμως ένα τελευταίο δώρο, έμεινε και πάντα θα μένει στο κουτί, και αυτό δεν είναι άλλο από την ελπίδα. Την ελπίδα πως μια μέρα ότι ονειρεύτηκες θα γίνει πραγματικότητα.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Αποτοξινώνοντας την Ψυχή μας


Γράφει η Δέσποινα Παλαμάρη

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι εκτός από το σώμα τοξινώνεται και η ψυχή; Ότι οι πεποιθήσεις και οι αρνητικές σου σκέψεις δεν μπλοκάρουν μόνο το μυαλό σου και την καρδιά σου αλλά και την ίδια σου τη ψυχή; Ότι η σωματική ακαμψία, η κούραση, η έλλειψη χαράς, το αίσθημα κατωτερότητας, η αίσθηση του ότι όλα είναι μάταια, η έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή, η συναισθηματική παγωνιά, οι πόνοι στο σώμα αλλά και σε ενεργειακό επίπεδο τα ατυχήματα ή οι αναποδιές που σου συμβαίνουν μπορεί να οφείλονται στο  ότι  έχει τοξινωθεί, ότι έχει δηλητηριαστεί όχι μόνο το σώμα αλλά και η ψυχή σου; Ότι όλα αυτά είναι σημάδια ότι η ψυχή κλαίει και θέλει να ακουστεί; 

Είναι καλό για όλους μας ανεξάρτητα σε τι επίπεδο δόνησης βρίσκεται η ψυχή μας να φροντίζουμε να την καθαρίζουμε και να την αποτοξινώνουμε. Και γι΄ αυτήν την αποτοξίνωση δεν αρκεί η ωμοφαγία, η φρουτοφαγία, η ισορροπημένη διατροφή και η σωματική άσκηση. Φυσικά συντελούν θετικά και διευκολύνουν τον δρόμο της αποτοξίνωσης της ψυχής μας αλλά χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από αυτά.
Για να βρίσκεται σε αρμονία η ψυχή μας χρειάζεται να υπάρχει αρμονία στη σχέση που έχουν μεταξύ τους το σώμα, ο νους και η καρδιά μας. Γι' αυτό μέσα στη μέρα μας χρειάζεται να αφιερώνουμε λίγα λεπτά και να ηρεμούμε από τους εντόνους ρυθμούς της ζωής μας. Να κλείνουμε τα μάτια και να αναπνέουμε βαθιά χαλαρώνοντας μυαλό και σώμα. Να επιτρέπουμε μέσω της αναπνοής στην ησυχία και στην ηρεμία να μας αγκαλιάσουν. Κι εκεί μέσα στη σιωπή να αφουγκραζόμαστε την ψυχή μας μήπως κι έχει κάτι να μας πει. 
Αυτό μπορεί στην αρχή να μας φαίνεται δύσκολο όμως σταδιακά όσο εξοικειωνόμαστε με αυτήν την διαλογιστική διαδικασία τόσο περισσότερο θα ανοίγουμε προς το εσωτερικό μας σύμπαν. Τόσο περισσότερο θα βελτιώνεται η ικανότητα μας να προσεγγίζουμε τον Εαυτό μας. Κι όταν αρχίζει να συμβαίνει αυτό τότε θα αλλάξει και η οπτική μας. Θα αρχίσουμε να μας βλέπουμε ομορφότερους, εξυπνότερους, ικανότερους, δυνατότερους… θα αρχίσουμε να έχουμε πραγματική αγάπη όχι μόνο για μας αλλά και για τους άλλους. Μια αγάπη που θα ξεπηδά μέσα από διάθεση μοιράσματος και ολοκλήρωσης κι όχι μέσα από τη δύναμή μας ή την ανάγκη μας για αποδοχή.


Όποτε έχουμε χρόνο και διάθεση τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, καθώς κάνουμε ντους, χρειάζεται να ζητάμε από το νερό να μας καθαρίσει σε βαθύτερο επίπεδο. Να μπει βαθιά στα κύτταρά μας και να μετουσιώσει ότι  έχει εγκλωβιστεί μέσα μας θεραπεύοντας το. 
Αν νιώσουμε ότι θέλουμε να κλάψουμε να το κάνουμε ελεύθερα. Είναι κι αυτό μέρος της διαδικασίας της θεραπείας. Αν θέλουμε να τραγουδήσουμε ή να ψάλλουμε να το κάνουμε χωρίς κράτημα. Ίσως θελήσουμε να βγάλουμε έναν ήχο ή να σιγομουρμουρήσουμε μια μελωδία που γεννιέται μέσα στο μυαλό μας… Η ψυχή μας εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο εκείνη τη στιγμή και χρειάζεται να μπούμε ολοκληρωτικά σε αυτό που αναδύεται από μέσα μας. 
Επίσης βοηθά το να καθαριστούμε με αλάτι ή να κάνουμε μπάνιο με άλατα γιατί αυτό βοηθά να κρατήσουμε καθαρή την ενέργειά μας στο αιθερικό μας επίπεδο (αύρα).

Οι αρνητικές σκέψεις, ο φόβος και ο εθισμός στη δυστυχία είναι το πιο επικίνδυνο δηλητήριο για την ψυχή μας. Όποτε νιώθουμε ότι έχουμε γίνει ένα με αυτά τα τρία κακά της μοίρας μας χρειάζεται να σταματήσουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης λέγοντας τώρα σκέφτεσαι αρνητικά ή τώρα φοβάσαι και να εκπνεύσουμε συνειδητά αρκετές φορές πετώντας έξω από εμάς όλη αυτήν την αρνητικότητα που κυριαρχεί στο κεφάλι μας. Μετά να δώσουμε λίγα λεπτά στον εαυτό μας να αναπνεύσει ήσυχα και βαθιά. Ο διαλογισμός, οι διαλογιστικές ασκήσεις, η παρατήρηση του εαυτού μπορούν να μας βοηθήσουν να φύγουμε από τον παλιό τρόπο σκέψης φτιάχνοντας έναν καινούργιο και υγρή για την σχέση του νου και της ψυχής μας. 

Οι ενοχές, η σύγκριση και η απόρριψη στην ουσία είναι αρνητικές καταστάσεις μυαλού και όχι συναισθήματα. Όμως καμιά κατάσταση και κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να γίνει τοξικό και να δηλητηριάσει την ψυχή μας αν είμαστε συνειδητοί σε αυτό που συμβαίνει και αν δεν ταυτιζόμαστε μαζί του. Ακόμα και ο θυμός είναι χρήσιμος και μεταμορφωτικός αν τον διαχειριστούμε σωστά. 
Για παράδειγμα όποτε θυμώνουμε πριν κάνουμε τον ενεργειακό μας εμετό πάνω στον άλλον είναι καλό να μείνουμε λίγο με τον εαυτό μας. Να επιτρέψουμε στο θυμό μας να εκφραστεί, ίσως γρονθοκοπώντας ένα μαξιλάρι ή ακόμα βρίζοντας το και μετά να μείνουμε στη σιωπή παρατηρώντας τι ήθελε να κρύψει ο θυμός μας. Τι δεν επέτρεπε να βγει στην επιφάνεια. Όταν το συνειδητοποιήσουμε τότε μπορούμε να μοιραστούμε το πώς αισθανθήκαμε με το πρόσωπο που κινητοποίησε το θυμό μας. 
Το να καταπίνουμε τα συναισθήματα μας είναι το ίδιο καταστροφικό όπως και το να τα εξωτερικεύουμε ασυνείδητα. Συνειδητότητα και κατανόηση είναι δύο από τα μαγικά ελιξίρια απελευθέρωσης της Ψυχής μας.


Ακόμη είναι καλό μέσα στη μέρα μας να ακούμε μουσική που εξευμενίζει τον εγκέφαλο μας. Που αλλάζει τη δόνηση του και τον φέρνει μέσα σε μια δημιουργική ηρεμία. Νερό που τρέχει, ο ήχος από ηχογαβάθες, απαλή,  κλασική ή διαλογιστική μουσική, εκκλησιαστικοί ύμνοι ή τραγούδια με mandra το om ή το αμήν μετασχηματίζουν την ένταση σε ευφορία και θεραπεύουν και ησυχάζουν τον εσωτερικό μας κόσμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ακούμε τα αγαπημένα μας τραγούδια. Όλα θα τα ακούμε κι όλα θα τα χαιρόμαστε γιατί η χαρά είναι που τρέφει και ενδυναμώνει την ψυχή μας.

Σωματικές ή ενεργειακές θεραπείες όπως ηχομασάζ, νεο-κρανιοϊερή εξισορρόπηση, ρέικι, aura soma, ολιστικό μασάζ, αρωματοθεραπεία, βιοσυντονισμός κ. α όχι μόνο μας αποσυμφορίζουν ενεργειακά αλλά και μας βοηθούν  να κρατάμε την επαφή με την ψυχή μας. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες δίνουμε χρόνο στην ψυχή μας να επουλώσει τις πληγές της και να ξαναβρεί την δύναμή της.

Η συγχώρεση, η συμπόνια και η ευγνωμοσύνη είναι οι ποιότητες της καρδιάς που βοηθούν την ψυχή μας να διατηρεί την αγνότητα και την ελαφρύτητά της. Αν δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε τους άλλους με τον ίδιο τρόπο δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε εμάς. Δεν αφήνουμε χώρο μέσα μας ώστε να μας πλημμυρίσει η αγάπη, η συμπόνια και η ευγνωμοσύνη. Κι αν θέλουμε η ψυχή μας να είναι ανάλαφρη και ελεύθερη χρειάζεται να μάθουμε να συγχωρούμε.

Ο σεβασμός στη ζωή απαιτεί σεβασμό στον ίδιο μας τον εαυτό. Όταν σεβόμαστε τον εαυτό μας όχι μόνο γνωρίζουμε αλλά σεβόμαστε και τα όρια μας. Λέμε ξεκάθαρα τα Ναι και τα Όχι μας και δεν επιτρέπουμε στα ενεργειακά βαμπιράκια να παίρνουν ζωή από τη ζωή μας. 

Στη ζωή όλα ρέουν. Ακριβώς όπως η νύχτα διαδέχεται τη μέρα έτσι και οι δύσκολες καταστάσεις θα έρθουν να μας συναντήσουν. Αυτό που χρειάζεται να καταλάβει ο καθένας μας είναι ότι οι δυσκολίες δεν είναι εμπόδια αλλά μεταμφιεσμένες ευκαιρίες ωρίμανσης και συναισθηματικής τριβής. Είναι ο τρόπος της ζωής για να δούμε, να νιώσουμε, να εξυγιάνουμε τις καταστάσεις στη ζωή μας, να αφουγκραστούμε την ψυχή μας και να προχωρήσουμε όπως χρειάζεται εκείνη. Η διευρυμένη οπτική και η θετική διαχείριση είναι τα εργαλεία μας για να βαδίζουμε στο δρόμο της ψυχής μας.

Εξάσκηση στη Χαρά. Όπως επιτρέψαμε στη δυστυχία να κυριεύσει τις ζωές μας και εκπαιδεύσαμε το μυαλό μας στην αρνητικότητα με τον ίδιο τρόπο ας επιτρέψουμε τη θετική και ανάλαφρη σκέψη να κυριαρχήσει στο κεφάλι μας, το χαμόγελο να ανθίσει στα χείλη μας και το γέλιο να βγαίνει από την κοιλιά μας γάργαρο και καθαρό όπως όταν ήμασταν παιδιά.   

Γιατί όταν γελάμε δεν μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τον εαυτό μας ούτε τη ζωή. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε, δεν μπορούμε καν να κινηθούμε. Και χωρίς να το ξέρουμε γελώντας μπορούμε να απελευθερώσουμε μια τρομακτική εσωτερική ενέργεια και να ταρακουνήσουμε εκείνα τα σημεία στο σώμα μας όπου η ενέργεια έχει παγώσει ή εγκλωβίζε­ται. 

Ίσως η χαρά μας, ίσως η ελευθερία μας μοιάζει με εκείνη τις στιγμές του γέ­λιου — όταν μέσα τους χάνουμε τα βιογραφικά και τις ταυτότητες μας  και το μόνο που υπάρχει είναι μια αίσθηση πληρότητας που μας κυριεύει. 
Ίσως εκείνες τις στιγμές ερχόμαστε σε απόλυτη επαφή με την ψυχή μας και γι΄αυτό είμαστε ελεύθεροι από κάθε πόνο, στενοχώ­ρια ή διλήμμα. Πέρα από καλό και κακό, ελεύθεροι από ελπίδες και φόβους, από παρελθόν και μέλλον βιώνοντας μονάχα την Απεραντοσύνη της στιγμής. 
Ίσως τελικά αυτό να θέλει η Ψυχή μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε εμπόδιο βρίσκεται ο ταξιδευτής ορίζοντας. Κι όσο περισσότερο ανοίγουμε τους ορίζοντές μας τόσο περισσότερο ανοίγουμε την Ψυχή μας στην Απεραντοσύνη της Ύπαρξης!!! 


Αν σου αγγίξει την ψυχή, μην τον αφήσεις να φύγει.



Πόσα βράδια έχεις κάτσει να κάνεις απολογισμό ανθρώπων; Απολογισμό παρουσιών κι απουσιών; Μπορεί κανένα, μπορεί πολλά. Όμως αν σου ‘τυχε καμιά φορά να μπεις σ’ εκείνη τη διαδικασία του μετρήματος, για ποιες απουσίες λυπάσαι και για ποιες παρουσίες χαμογελάς;
Μπορεί εκείνη η λύπη κι εκείνη η χαρά να αφορούν την ίδια παρουσία ή την ίδια απουσία. Μπορεί να λυπάσαι που δεν πάλεψες για κάποιον παρελθοντικό σου, αλλά να χαίρεσαι που η απουσία του πλέον δε σε επηρεάζει. Μπορεί να λυπάσαι που άφησες αυτόν τον κάποιον να σου φύγει, αλλά να χαίρεσαι γιατί κατάλαβες επιτέλους ότι δε χρειάζεσαι κανένα που δε σε χρειάζεται.
Μπορεί να είναι πολλά. Η ανάγκη όμως είναι μία. Εκείνη του αγγίγματος. Ψυχής κυρίως. Εκείνη η καταραμένη ανάγκη να βρεις κάποιον που θα αγγίξει την ψυχή σου παραπάνω απ’ το σώμα σου. Κι αν τον βρεις εκείνον τον κάποιο, ποτέ μην τον αφήσεις. Κι αν κάποτε τον είχες και τον έχασες, τότε λυπήσου που σε κάθε σου απολογισμό, θα μετριέται ως απουσία.
Είναι δύσκολο να σου τύχει άνθρωπος πολλά υποσχόμενος. Ή μάλλον όχι, εύκολο είναι. Το δύσκολο έρχεται με την αδυναμία εκείνου του ανθρώπου να τηρήσει τις ενδόμυχές του υποσχέσεις. Όχι με τα λόγια του. Με τις πράξεις, με τα βλέμματά του. Να σε κάνει μια αγκαλιά και να ακουμπήσει την ψυχή σου. Να καλύψει τα κενά σου, να γεμίσει το μέσα σου ολόκληρο.
Είναι δύσκολο να σου τύχει άνθρωπος ανιδιοτελής. Να μην απαιτεί να πάρει πίσω ό,τι δίνει. Να ξέρει πού ανήκει κι αυτό να είσαι εσύ. Να μη χρειάζεται τίποτα παραπάνω απ’ αυτά που μπορείς να προσφέρεις. Να μιλάει για τ’ αστέρια και να βάζει κι εσένα μέσα. Να μη σου τάζει τον κόσμο, αλλά να σου δίνει τον εαυτό του.
Να βλέπει σε σένα αυτό που οι υπόλοιποι δεν κατάφεραν να δουν ποτέ. Να μιλάει για σένα με τρόπο που κανείς άλλος δε μίλησε. Να είσαι εσύ η πιο πολύτιμή του παρουσία. Και σε κάθε απολογισμό του, να τη μετράει πρώτη. Όχι επειδή σε κράτησε. Επειδή έμεινες.
Κι όλα αυτά τα παραπάνω να συνθέτουν εκείνον που σ’ ακούμπησε χωρίς καν να σε πλησιάσει. Που το άγγιγμα ψυχής ήταν απολαυστικότερο από ‘κείνο του κορμιού. Που τα λόγια του σήμαιναν πολλά, αλλά τα μάτια του περισσότερα. Και που έμαθες επιτέλους τι σημαίνει να ανήκεις ολοκληρωτικά σε κάποιον. Είτε αυτός ο κάποιος λείπει, είτε είναι παρών.
Στον επόμενό σου απολογισμό λοιπόν, να μετρήσεις καλά τις παρουσίες και τις απουσίες. Να ξέρεις ποιος έμεινε και ποιον κράτησες εσύ. Να μετρήσεις πρώτο τον πιο σημαντικό σου. Να καταλάβεις τη σημασία που έχει στη ζωή σου, να αποφασίσεις αν αξίζει να είναι η ζωή σου ολόκληρη. Και μην επικεντρωθείς στις απουσίες. Οι άνθρωποι εκείνης της κατηγορίας είναι εκεί για κάποιο λόγο.
Στις παρουσίες να ξοδεύεσαι. Είτε αυτές είναι πολλές, είτε είναι μόνο μία. Στις παρουσίες και στους ανθρώπους που σου αποδεικνύουν καθημερινά τους λόγους που ανήκουν στο παρόν σου. Ή στον άνθρωπο που ξέρεις ότι θα ανήκει και στο μέλλον σου. Αυτόν τον άνθρωπο να τον κρατήσεις όσο πιο πολύ μπορείς. Και σε κάθε του αμφίβολη στιγμή να είσαι εκεί και να του λες «Άγγιξες το μέσα μου, δε φεύγω».

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Δεν είμαι τέλειος γονιός! Και μου αρέσει!


Νόμιζα ότι ήμουν το πιο περίεργο άτομο στον κόσμο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που σίγουρα θα υπάρχει και κάποιος άλλος σαν εμένα που αισθάνεται παράξενος
Φρίντα Κάλο
‘Οταν είμαστε μικροί και φανταζόμαστε τον εαυτό μας ενήλικα, υποθέτουμε ότι μεγαλώντας θα ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας και θα τα κάνουμε όλα τέλεια. Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη και έρχεται να μας διαψεύσει και η ενηλικίωσή μας εγκαθίσταται σταδιακά συνοδευόμενη από ένα σωρό προβλήματα που πολλές φορές αδυνατούμε να επιλύσουμε, αλλά και ένα σωρό ελαττώματα που άλλες φορές δεν τα αντιλαμβανόμαστε και άλλες τα γνωρίζουμε αλλά απλώς δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε ή δεν επιθυμούμε να τα βελτιώσουμε.
Το μυστικό για να αποφύγουμε τις ενοχές (μεγαλώσαμε με την πρόθεση να γίνουμε τέλειοι και αυτομαστιγωνόμαστε όταν δεν τα καταφέρνουμε) και να ξεφύγουμε από το κυνήγι της τελειότητας είναι απλό: αρκεί να παραδεχτούμε ότι είμαστε άνθρωποι! Και ως άνθρωποι είμαστε ατελείς!
Η τελειότητα (όπως κι αν την έχει ο καθένας στο μυαλό του) είναι αδύνατη. Και η προσπάθεια να την προσεγγίσουμε είναι απλώς υπερτιμημένη. Ας μη χάνουμε λοιπόν χρόνο και ας μην καταναλίσκουμε ενέργεια. Ας είμαστε αυτό που είμαστε και ας προσπαθούμε καθημερινά να βελτιώνουμε στοιχεία του χαρακτήρα ή της συμπεριφοράς μας που εμείς επιθυμούμε.


Προσπαθήστε λοιπόν να ακολουθήσετε τους εξής κανόνες (εγώ πιστεύω πως κάνουν δουλειά):
Δοκιμάζω. Προσπαθώ σκληρά.
Είμαι ικανοποιημένος/η από τα επιτεύγματά μου, τις ικανότητες και την προσπάθειά μου.
Μόλις τελειώσω, σκέφτομαι το αύριο.
Και, όταν έρθει το αύριο, προσπαθώ ξανά χρησιμοποιώντας νέες πληροφορίες (αυτές που συλλέχθηκαν από χθες).
Με τον ίδιο τρόπο προσπαθώ να λειτουργήσω και ως γονιός.
Δανείζομαι τη φράση «αρκετά καλός γονιός» από τους θεωρητικούς της νεοφροϋδικής θεωρίας και τη μεταλλάσσω.
Δεν θέλω να είμαι αρκετά καλός γονιός! Θέλω να επιτρέψω στον εαυτό μου να μεγαλώσει, να ενηλικιωθεί, να βελτιωθεί και να γίνει κάτι περισσότερο απ’ ό,τι είμαι σήμερα.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν πως ως γονιός έχω ελαττώματα και δεν είμαι τέλειος. Και τα παιδιά μου όμως δεν είναι τέλεια (είναι και αυτό απαραίτητο να το αντιληφθώ).
Η αγάπη μου όμως και οι καλές μου προθέσεις μπορούν να είναι «τέλειες» οποιαδήποτε στιγμή. Κι αυτό είναι που με οδηγεί. Προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ σήμερα. Μαθαίνω από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μου, μαθαίνω από τα λάθη και τις αδυναμίες μου, και αλλάζω γραμμή πλεύσης σαν καλός καπετάνιος. Το καράβι μου είναι η αγάπη και από αγάπη θέλω να βελτιώνομαι και να μαθαίνω συνεχώς.
Οφείλω να παραδεχτώ πως έγινα πολύ πιο ευτυχισμένος και καλύτερος γονέας όταν κατάφερα να απολογούμαι και να ζητώ συγγνώμη από τα παιδιά μου. ‘Οταν συνειδητοποίησα πως έχω κάνει λάθος στις κρίσεις μου ή δεν είχα αντιληφθεί πού οδηγούσαν τα αποτελέσματα των προθέσεών μου. ‘Οταν ξεπέρασα την εγωιστική τάση μου να αφήνω τα σφάλματά μου να περνούν ασχολίαστα και απαρατήρητα.
Ναι, έμαθα να παραδέχομαι ότι έκανα λάθος στα παιδιά μου, να τους εξηγώ το λόγο χωρίς να προσπαθώ να δικαιολογηθώ και να ζητάω συγγνώμη.
Προσπαθήστε να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Να είστε σίγουροι ότι το αντιλαμβάνονται και το δέχονται. Ξέρουν και αυτά πως κανείς δεν είναι τέλειος. Μαθαίνουν όμως να διακρίνουν και αυτά τα σφάλματά τους και κυρίως μαθαίνουν πως στο καράβι της ζωής είμαστε συνταξιδιώτες.
Αγαπήστε λοιπόν τις ατέλειές σας! Αγκαλιάστε τις ατέλειες του συντρόφου, των φίλων σας, των παιδιών σας και των ανθρώπων που συναναστρέφεστε!
Επειδή αυτό είναι πραγματική αγάπη.
Πιθανώς και επειδή αυτό είναι πραγματική τελειότητα!
_______________________
 ~ της Στεφανίας Σταματελοπούλου
   Πηγή: socialsecurity.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

11 τρόποι να απομακρύνετε την αρνητική ενέργεια από το σπίτι σας

 Εναλλακτική Δράση


Όλοι θέλουμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Ένα πράγμα που τείνουμε να ξεχνάμε, είναι ότι αν οι δονήσεις μας δεν ταιριάζουν με τον στόχο που κυνηγάμε, ουσιαστικά θα απομακρύνουμε τις ευκαιρίες μακριά από εμάς. Κι εμείς θα καταλήγουμε να απογοητευόμαστε και να μπλοκάρουμε. Η επίτευξη μιας ανώτερης δόνησης είναι ένα συνεχές ταξίδι μάθησης και γι’ αυτό στο παρόν άρθρο, σας παρουσιάζουμε 11 σπουδαίους τρόπους για να αυξήσετε τις δονήσεις σας στο σπίτι, να απομακρύνετε την αρνητικότητα και να μπορέσετε να συμβαδίσετε με τις επιθυμίες σας.

11 τρόποι να αυξήσετε τις δονήσεις σας στο σπίτι και να απομακρύνετε την αρνητικότητα


1. Κάντε περισσότερα από αυτά που αγαπάτε

Αυτό μπορεί να φαίνεται απλό αλλά είστε πραγματικά χαρούμενοι κάθε μέρα; Πόσο εύκολο αποδεικνύεται τελικά αυτό; Ζείτε μια ειλικρινή, αυθεντική ζωή, εξυπηρετώντας τον ανώτερο σκοπό σας; Η εργασία σας φέρνει χαρά; Μήπως χρειάζεται να πάρετε περισσότερο χρόνο εκτός εργασίας, για να κάνετε περισσότερες δραστηριότητες που αγαπάτε; Κι εδώ μιλάμε και για τις δραστηριότητες του σπιτιού. Δεν χρειάζεται να είναι σε εξωτερικό χώρο, αρκεί να συμβαδίζουν με τις μεγαλύτερές σας επιθυμίες. Και η ευχαρίστηση που θα εκπέμπετε, θα αυξήσει τις δονήσεις σας.

2. Να είστε ευγνώμονες

Για άλλη μια φορά, αν και είναι αρκετά προφανές, είστε όντως ευγνώμονες γι’ αυτά που έχετε; Μια συμβουλή είναι να γράφετε κάθε πρωί που ξυπνάτε ένα λόγο για τον οποίο χρειάζεται να νιώθετε ευγνωμοσύνη, ώστε να μην τον ξεχνάτε την υπόλοιπη μέρα. Αυτό θα σας κάνει να νιώθετε ότι ελκύετε περισσότερες θετικές δονήσεις, διατηρώντας μια καλή διάθεση, ακόμα και αν η μέρα δεν εξελίσσεται ακριβώς όπως θα περιμένατε.

3. Υπενθυμίστε στον εαυτό σας τα καλά σας στοιχεία

Η επιβεβαίωση αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία προσέγγισης των στόχων σας και δημιουργίας της δική σας πραγματικότητας. Κοιτώντας στον καθρέφτη του σπιτιού σας επαναλάβετε στον εαυτό σας ότι είστε δυνατοί/ές. Λέγοντας αυτό, δεν θα το πιστέψετε μόνο, αλλά θα κινητοποιηθείτε κιόλας αυτόματα για να προσελκύσετε ευκολότερα τις επιθυμίες σας, αυξάνοντας και την ενέργεια σας σε νέα, θετικότερα επίπεδα.

4. Κρύσταλλοι

Οι κρύσταλλοι θεωρείται ότι βοηθούν επιτυχώς να προσελκύσουμε τις επιθυμίες μας. Ο ροζ χαλαζίας είναι ο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενος κρύσταλλος και εκτός από πολύ όμορφος, προσελκύει ην αγάπη σε όλες τις πλευρές της ζωής σας. Οι πράσινες πέτρες λέγεται πως συμβάλλουν στην ευημερία μας και οι κίτρινοι κρύσταλλοι (προτιμότερο να τους τοποθετήσετε στο σαλόνι) φέρνουν θετική σκέψη και ευγνωμοσύνη. Είναι σημαντικό βέβαια να τους καθαρίζετε μια φορά το μήνα, βάζοντάς τους κάτω από λίγο νερό.

5. Διαλογιστείτε

Μπορείτε επίσης να αυξήσετε στη στιγμή τη δόνησής σας, διαλογιζόμενοι. Το ιδανικό είναι μια φορά την ημέρα για περίπου 15 λεπτά. Εστιάστε σε σκέψεις ευγνωμοσύνης και στο να συγχρονίσετε τις δονήσεις σας. Όταν ξεκλέβουμε χρόνο από τα βαριά προγράμματά μας και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να εξελιχθεί, γίνεται ευκολότερο να ξαναβρούμε τις θετικές μας δονήσεις και να προσελκύσουμε γρηγορότερα τις επιθυμίες μας.

6. Λαμπες με αλάτι Ιμαλαίων

Όχι μόνο καθαρίζουν και ευωδιάζουν τον αέρα, αλλά έχουν και πολυάριθμα οφέλη στην υγεία μας. Αυτοί οι λαμπτήρες θεωρείται ότι μειώνουν τα συμπτώματα του βήχα και φέρνουν οφέλη σε όλο το σπιτικό. Επίσης πιστεύεται ότι διώχνουν τα αρνητικά σωματίδια, φέρνοντας θετική ενέργεια. Τέλος, αν τους έχετε στο καθιστικό σας, εξουδετερώνουν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που προέρχεται από τα κινητά τηλέφωνα, την τηλεόραση και τους υπολογιστές.

7. Πετάξτε πράγματα που σας θυμίζουν κάτι αρνητικό από το παρελθόν

Είμαστε όλοι ένοχοι γιατί σίγουρα κρατάμε πράγματα από το παρελθόν μας, είτε πρόκειται για φωτογραφίες, είτε για αντικείμενα, ακόμα και συναισθήματα, που τελικά είναι σημαντικότερο να αφήσουμε πίσω μας. Αν κρατάτε ένα αντικείμενο, αλλά αυτό δεν σας φέρνει χαρά, τότε ξεφορτωθείτε το, χαρίζοντας το κάπου, για να φανεί χρήσιμο σε κάποιον άλλο.

8. Ανοίξτε τα παράθυρα, βάλτε φυτά εσωτερικού χώρου και αρωματικά κεριά

Είναι πραγματικά σημαντικό να φέρετε μέσα στο σπίτι σας όσο περισσότερη φύση μπορείτε. Το φως, τα αρώματα, τα χρώματα της φύσης μόνο θετική ενέργεια μπορούν να φέρουν, φτιάχνοντας ταυτόχρονα το δικό σας, προσωπικό ησυχαστήριο. Ανοίξτε τα παράθυρα πιο συχνά και αφήστε να μπει φρέσκος αέρας, αγοράστε φυτά εσωτερικού χώρου, χωρίς όμως να φορτώνετε τα δωμάτιά σας. Τέλος, μη ξεχνάτε, ειδικά όταν χαλαρώνετε, να καίτε τα αγαπημένα σας αρωματικά κεριά. Αυτές οι μικρές πρακτικές θα αυξήσουν τις δονήσεις σας, ακόμα και αν νιώθετε πεσμένοι ψυχολογικά.

9. Μην προσκαλείτε τοξικούς ανθρώπους στο σπίτι σας

Ορισμένες φορές, αυτό μπορεί να αποδειχθεί αδύνατο, εξαιτίας των συγγενών που έτσι κι αλλιώς θα έρθουν. Η καλύτερη συμβουλή είναι να προτιμάτε να πηγαίνετε εσείς σπίτι τους ή να τους συναντάτε σε δημόσιο χώρο και έτσι να διατηρείτε την θετική ενέργεια στο σπίτι σας.

10. Ξεφορτωθείτε την ακαταστασία

Χρειάζεται να κάνετε γενικό ξεκαθάρισμα αρκετές φορές το χρόνο και όχι μόνο μια φορά. Το να στοιβάζετε άχρηστα αντικείμενα στο σπίτι σας είναι απλά τοξικό και θα γεμίσει άχρηστες πληροφορίες και το νου σας. Κάντε μια προσπάθεια να καθαρίσετε τις επιφάνειες του σπιτιού και να επιτρέψετε στο φως να διεισδύσει στο σπίτι σας, καθώς αυτό μπορεί να κάνει τη διαφορά.

11. Κρεμάστε φωτογραφίες και πράγματα που σας θυμίζουν όμορφες στιγμές

Ποιος δεν προτιμά να χαζεύει φωτογραφίες από τις υπέροχες διακοπές και τις συναντήσεις με τους φίλους του στο παρελθόν, παρά έναν λευκό τοίχο; Προσπαθήστε να ξεκαθαρίσετε τις καλύτερες, θετικές σας αναμνήσεις και να αυξήσετε έτσι τις δονήσεις σας στο εσωτερικό του σπιτιού σας. Μπορείτε επίσης να κρεμάσετε έξυπνα, ενθαρρυντικά αποφθέγματα ως διακοσμητικά για να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας τη δύναμη που κρύβετε μέσα σας.
Photo: Author/Depositphotos

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Γιατί αληθινή αγάπη σημαίνει…




Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν αρκούνται σε απλούς φίλους ή απλούς εραστές. Ψάχνουν να βρουν συνοδοιπόρους να περπατήσουν το μονοπάτι της ζωής. 


Γιατί κάποιοι άνθρωποι τολμούν να πάνε ένα βήμα παραπέρα, να δοκιμάσουν τα όρια της καρδιάς τους. Δε φοβούνται να νιώσουν, μήπως και πληγωθούν.


Κάνουν υποχωρήσεις παραμερίζοντας το εγωιστικό τους γονίδιο, θυσιάζουν πράγματα και μπορούν να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα, μόνο επειδή συγκρούονται μετωπικά με τα συναισθήματά τους, που είναι η κινητήρια δύναμή τους, για να συνεχίσουν να ζουν και να προσπαθούν.


Περιτριγυριζόμαστε από πλαστικό χρήμα, γρήγορο φαγητό, εφήμερες σχέσεις, αυτόματα μηχανήματα και μοιάζουμε με τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα στο δρόμο της ζωής. Και έτσι αδιαφορούμε για το πιο βασικό αγαθό• η μεγαλύτερη ανάγκη κάθε ανθρώπου είναι να αγαπηθεί.




Γιατί ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στον κόσμο είναι αυτός που δεν έχει νιώσει την αγάπη από κάποιον άλλο. Αυτό το δυσβάσταχτο κενό μόνο με μίσος, δυστυχία, πόνο και ζήλια μπορεί να αναπληρωθεί. Γιατί ενώ όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως έχουν ανάγκη να αγαπηθούν, πολύ λιγότεροι είναι αυτοί που είναι ικανοί να αγαπήσουν.


Γιατί πολλοί διαλέγουν την εύκολη λύση: γρήγορες, επιφανειακές σχέσεις, για να αποφύγουν τη μοναξιά και να καταξιωθούν στα μάτια των άλλων. Γιατί τους αρέσει να χάνονται «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου». Γιατί γι’ αυτούς η αγάπη είναι μερικές στυλιζαρισμένες φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα ή μια καλογυαλισμένη βιτρίνα, για να τη θαυμάζει ο κόσμος στις κοινωνικές εξόδους.


Όμως αυτοί οι λίγοι που τόλμησαν να νιώσουν, κατέστησαν την αληθινή αγάπη ως αυτοσκοπό της ζωής τους. Γιατί γεύτηκαν τη χαρά της συναισθηματικής ολοκλήρωσης, αλλά και τον πόνο της απουσίας ή της απόστασης, δηλαδή της συμφωνημένης και επιτακτικής απουσίας.





Γιατί γι’ αυτούς η μεγαλύτερη ικανοποίησή τους στη διάρκεια της ημέρας δεν είναι να παρατηρούν την αντανάκλαση του εαυτού τους στον καθρέφτη, αλλά να καθρεφτίζονται στα μάτια του Άλλου, που αποτελεί κεντρομόλο δύναμη, για να εξωτερικεύσουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους και να την προσφέρουν απλόχερα στον Άλλον.


Γιατί αυτοί νιώθουν τέτοια εσωτερική πληρότητα και έχουν τέτοια επίγνωση των αισθημάτων τους για τον Άλλο, που δεν νιώθουν την ανάγκη να το μοιραστούν με τρίτους, να το δημοσιοποιήσουν και να το εμπορευματοποιήσουν, ίσως και από φόβο μήπως προκαλέσουν το φθόνο των υπολοίπων.


Γιατί ο φθόνος είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Γιατί θέλει πολλή προσωπική δουλειά, αυτογνωσία και ανωτερότητα, για να μπορέσεις να αισθανθείς πραγματική χαρά για την ευτυχία του άλλου. Γιατί το πιο φυσιολογικό είναι να τη συγκρίνεις αυθόρμητα με τη δική σου ζωή, και το κενό που θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει, να το αναπληρώσεις με το φθόνο, επειδή βίωσες την απώλεια, την απουσία, τον πόνο της αγάπης.


Και δεν το κάνεις πάντα από κακία σκόπιμη. Απλώς, η δυστυχία ή η μοναξιά του διπλανού σου λειτουργεί σαν παυσίπονο που καταπραΰνει και το δικό σου πόνο. Γιατί ακόμα και οι θεοί κατά την αρχαιοελληνική αντίληψη φθονούν την ανθρώπινη ευδαιμονία, και όποιος τη διατυμπανίζει, τιμωρείται, γιατί θεωρείται ύβρις.





Γι’ αυτό απαιτείται σύνεση, διακριτικότητα, σωστός χειρισμός και οπωσδήποτε τύχη. Γιατί η αληθινή αγάπη υπάρχει, όμως είναι θέμα τύχης. Γιατί δεν υπάρχει ούτε βασιλική οδός, για να σε οδηγήσει εγγυημένα σε αυτήν, ούτε όλοι οι άνθρωποι είναι ανά πάσα στιγμή προετοιμασμένοι να τη νιώσουν.


Και αν αυτές οι αράδες κατευθύνουν τις σκέψεις και την καρδιά σου προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, σημαίνει ότι πρέπει να τολμήσεις και να πάρεις κάποιες αποφάσεις. Γιατί εγώ που σου τα λέω αυτά, δεν είμαι τίποτα άλλο, παρά ένας τεχνίτης του λόγου.


Και προσπαθώ να σφυρηλατήσω αυτές τις λέξεις στην καρδιά σου, όμως θα πρέπει να τρέξει αίμα. Και συ πρέπει να είσαι προετοιμασμένος γι’ αυτό. Γιατί η αληθινή αγάπη είναι φορτίο που δύσκολα κουβαλιέται. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο φορτικό, μα και πιο ωραίο από την αληθινή αγάπη…



Ελένη Χασαποπούλου – www.thessalonikiartsandculture.gr


http://trelocosmosgr.blogspot.gr

Φοβία για το διαφορετικό


διαφορετικότητα
Υπάρχει λίγο μίσος σε κάθε αγάπη και λίγη αγάπη σε κάθε μίσος - Rowan, 2000, “on inter-penetration of opposites”
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πρόσβαση από ένα γεωγραφικό σημείο του πλανήτη σε ένα άλλο, η μεταφορά αγαθών και η επικοινωνία δεν υπήρξαν ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία πιο άμεσα και δυνατά.
Ζούμε, επίσης, την εποχή όπου οι μετακινήσεις ανθρώπων μεταξύ πολλών διαφορετικών χωρών δεν υπήρξαν σε τέτοιο βαθμό εφικτές – με κάποιες εξαιρέσεις (π.χ. τη Β. Κορέα, τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν, τις χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση).
Ζούμε και σε μια εποχή που η ποικιλία των σχέσεων των ανθρώπων δεν υπήρξε σε τόσο ευρεία κλίμακα τόσο πολυποίκιλη και ανοιχτά πιο αποδεχτή από πριν, κυριότατα στη Δύση.
Για παράδειγμα σήμερα, εκτός από την παραδοσιακή ή την πυρηνική οικογένεια, μιλάμε για τη μονογονεϊκή οικογένεια, για τις μικτές σχέσεις ή γάμο, για τις σχέσεις ίδιου φύλου ή και γάμο, για τη νόμιμη υιοθεσία παιδιών από ανθρώπους που έχουν ήδη βιολογικά δικά τους παιδιά, για ανθρώπους που παίρνουν διαζύγιο χωρίς να στιγματίζονται όσο παλιά, για σχέσεις συμβίωσης, για αυτοδιάθεση του σώματος, για σχέσεις ανθρώπων όπου το θρήσκευμα ή η εθνική ή η κοινωνική καταγωγή δεν έχει πρωταγωνιστικό και διχαστικό ρόλο.
Για όλη αυτή την ποικιλία σχέσεων χρειάστηκαν χρόνια ψυχοκοινωνικής εξέλιξης, προσπαθειών, κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Κι ένα κοινό χαρακτηριστικό και ζητούμενο όλων αυτών των προσπαθειών ήταν η έμπρακτη αποδοχή του Άλλου/Άλλης πέρα από φυλή, χρώμα, καταγωγή, φύλο, σεξουαλικούς προσανατολισμούς, θρησκεία.
Αυτό δεν μπορεί να είναι, κατά τη γνώμη μου, παρά μια μεγάλη και σημαντική κατάκτηση του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού. Οι αγώνες για την κατάκτηση και τη συστηματική νομιμοποίηση αυτών των αγαθών δεν απέχουν χρονικά και πολύ. Έλαβαν μέρος μόλις τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 και γεωγραφικά κυρίως στη Δύση (π.χ. Γαλλία, Η.Π.Α) – και συνεχίζονται.
Όμως, σήμερα, όχι και πολλά χρόνια μετά, μιλάμε για αύξηση του ρατσισμού, της ομοφοβίας, της ξενοφοβίας, της μισαλλοδοξίας και άλλων περιοριστικών, φοβικών και πολεμοχαρών, κατά τη γνώμη μου αντιλήψεων, που διχάζουν κι εχθρεύουν τους ανθρώπους και τους πολιτισμούς. Προκλήσεις και φαινόμενα περίπλοκα και πολυμέτωπα.
Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ συνοπτικά κυρίως στην ψυχολογική διάσταση.
Από ψυχολογικής πλευράς τέτοιου είδους πεποιθήσεις συνήθως έχουν να κάνουν με το βαθμό ψυχοσυναισθηματικής ωριμότηταςτου ατόμου. Είναι γνωστό μέσα από έρευνες, ότι οι ηλικίες όπου ο άνθρωπος ανέχεται λιγότερο το διαφορετικό και του αρέσει να υιοθετεί απόλυτες και φανατικές αντιλήψεις είναι γύρω στα 5 κι έπειτα γύρω στα 7 με 8 έτη. Αυτές οι ηλικίες είναι σημαντικές για ένα παιδί, καθώς, οι απόλυτες ξεκάθαρες θέσεις το βοηθούν να βάλει βάσεις και να χτίσει το εγώ του και τα όριά του. Βρίσκεται κυρίως σε εγωκεντρικό στάδιο ανάπτυξης. Αργότερα, όμως, όταν ολοκληρώσει ικανοποιητικά αυτό το εξελικτικό στάδιο, ως υγιής έφηβος και μετά ενήλικας, θα καλείται να τα εξελίσσει και να τα ανασυνθέτει σε όλη την πορεία της ζωής του/της.

Ενήλικες & Ψυχοσυναισθηματική "ηλικία" των 8

Ωστόσο, τι γίνεται όταν ένας ενήλικας έχει μείνει στην ηλικία π.χ. των 8 ψυχοσυναισθηματικά; Μια εκδοχή, για παράδειγμα, είναι ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι ένας κατά τα άλλα καλός/ή επαγγελματίας, σύντροφος, οικογενειάρχης, ανοιχτόμυαλος/η σε διάφορα άλλα δικά του/της θέματα, αλλά όταν έρχονται ζητήματα που αφορούν το διαφορετικό, τότε αυτά μπορεί να αντιμετωπίζονται όσο ανεπεξέργαστα και απλοϊκά το κάνει κι ένα παιδί γύρω στα 7 με 8 του/της χρόνια. Με ό,τι κινδύνους μπορεί αυτό να εμπεριέχει, καθώς είναι φανερό πως είναι διαφορετικό να επιδεικνύει τέτοιες συμπεριφορές ένα παιδί κι αλλιώς ένας ενήλικας. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο/η ενήλικας έχει και θέση άμεσης επιρροής σε μια κοινωνία (π.χ. είναι πολιτικός, εκπαιδευτικός, απονέμει δικαιοσύνη, εργάζεται στην πρόνοια κτλ).
Μια ακραία έκφραση αυτής της ψυχοσυναισθηματικής καθήλωσης μπορούμε να τη δούμε σήμερα, μεταξύ άλλων, π.χ. στο ρεύμα των Τζιχαντιστών (χωρίς ν’ αφήνω απέξω το ιστορικό, πολιτισμικό ή άλλο κοινωνικό υπόβαθρο του ζητήματος). Από μια άποψη, αν φανταστούμε αυτούς τους άνθρωπους ως οχτάχρονα παιδιά – κυρίως αγόρια – να μαζεύονται για παιχνίδι στη γειτονιά θα λέγαμε απλά κι ίσως με μια φυσικότητα ότι «παίζουν πόλεμο». Τι γίνεται, όμως, όταν αυτά τα ίδια παιδιά σε σώμα ενηλίκων έχουν πάρει τον πόλεμο τόσο στα σοβαρά; Και θεωρούν ότι μόνο αυτοί είναι σωστοί; Και αναφέρομαι σε όλες τις παρόμοιες και σε λιγότερο ακραίες ή φανερές εκδηλώσεις του ίδιου φαινομένου ανά τον κόσμο και σήμερα και στην πρόσφατη ιστορία.
Είναι, λοιπόν, νομίζω πολύτιμο να δούμε με τι τρόπους μπορούν έμπρακτα να αντιμετωπιστούν τέτοια φαινόμενα.
Όπως οι περισσότερες φοβίες, έτσι και οι φοβίες για το διαφορετικό φαίνεται ότι συχνά μπορούν να περιοριστούν με την ανάλογη παροχή βιωματικής παιδείας. Όταν η παιδεία και η εκπαίδευση που παρέχεται στα παιδιά είναι μη-φοβική, βασίζεται περισσότερο στην καλλιέργεια της εμπιστοσύνης, είναι σφαιρική παρά αποσπασματική, τότε δίνεται τα παιδιά η δυνατότητα να αφουγκραστούν και τα ανάλογα μηνύματα.
Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει και μη-φοβικούς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι/ες έχουν δουλέψει αρχικά με τον εαυτό τους πάνω σε αυτά τα ζήτήματα π.χ. μέσω ψυχοθεραπείας. Η κοινωνική παιδεία πέρα από το σχολείο μπορεί, επίσης, να έχει σημαντικό ρόλο στον περιορισμό τέτοιων φαινομένων, π.χ. μέσω επιμόρφωσης.
Επίσης, έχει βρεθεί ότι όταν οι άνθρωποι γνωρίσουν οι ίδιοι και έρθουν σε θετική προσωπική επαφή και επικοινωνία με κάποιον/α που αλλιώς θα απέρριπταν για ρατσιστικούς λόγους συχνά αναθεωρούν τις ρατσιστικές τους τάσεις και μπορούν να γίνουν πιο δεκτικοί.
Κάποιες φορες μια βαθειά ντροπή για το διαφορετικό το εμποδίζει να αποκτήσει φωνή. Η ψυχανάλυση μάς λέει ότι τη φωνή που πνίγει κανείς μέσα του ή που την μισεί ή που δεν του αρέσει και τη θεωρεί μόνο «ξένη», μπορεί να θελήσει να την καταπνίξει και έξω του, οπουδήποτε αλλού την βλέπει να εκδηλώνεται. Ακόμη κι αν είναι φωνή θετική.
Μια άλλη πλευρά, λοιπόν, είναι ότι οι φοβίες για το διαφορετικό κάποιες φορές φωλιάζουν μέσα μας. Έχουν να κάνουν με την πεποίθηση και με τις προσδοκίες από τον εαυτό μας να είμαστε ένα πράγμα και μόνο. Π.χ. «μόνο καλοί», «μόνο αγνοί», «μόνο σωστοί», «μόνο αποδεχτοί», «μόνο ανατρεπτικοί», «μόνο αυτό ή μόνο εκείνο», κοκ. Δηλαδή να μην ανα-γνωρίζουμε τις διαφορετικές μας πτυχές.
Ωστόσο, ένα παράδοξο που έχει να μας διδάξει η διαλεκτική συλλογιστική είναι ότι οποιαδήποτε αξία κι αν έχουμε, αν την υποστηρίζουμε μονόπλευρα τότε αυτή μετατρέπεται στο αντίθετό της.
Μήπως, λοιπόν, αξίζει να το ξανασκεφτείς;
Μήπως αξίζει να το ξανασκεφτούμε;

Πηγές:
Clarkson, P. (1997). The bystander: an end to innocence in human relationships? London: Whurr.http://www.practical-philosophy.org.uk