Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Πειθαρχία: τα λάθη που κάνουν οι γονείς


Από: Ελένη Καραγιάννη

Ακόμα και οι πιο «πειθαρχημένοι» γονείς μπορεί να κάνουν λάθη σε ό,τι αφορά την τακτική που ακολουθούν για να διδάξουν στα παιδιά τους την πειθαρχία. Μάθετε πώς θα τα αποφύγετε.

Η τιμωρία ως συνέπεια κάποιας συμπεριφοράς έχει σκοπό να εκπαιδεύσει το παιδί στο τι είναι σωστό και τι λάθος, πράγμα με το οποίο θα έρχεται αντιμέτωπο σε όλη του τη ζωή και θα διαμορφώσει τη συνείδησή του. Έτσι, η εφαρμογή της συνέπειας από τους γονείς δεν γίνεται γιατί είναι θυμωμένοι οι ίδιοι και κακό το παιδί, αλλά γιατί έτσι εκπαιδεύουν το παιδί στο να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του. Το μεγάλο στοίχημα που καλούνται οι γονείς να κερδίσουν στην επιβολή της εκάστοτε τιμωρίας είναι να καταφέρουν να μεταδώσουν στο παιδί τους αυτή τη χρησιμότητα της εφαρμογής της πειθαρχίας και των απαγορεύσεων. Για να το καταφέρουν, όμως, θα πρέπει να προσέξουν να μην πέφτουν σε ορισμένες μικρές «παγίδες». 

Λάθος Νο1: Υποχωρούν εύκολα 
Ξέρετε ποιος είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να κάνετε ένα παιδί να μην υπακούει ποτέ σε αυτά που του λέτε; Να το απειλείτε με συνέπειες που δεν εφαρμόζετε ποτέ. Εάν του έχετε ξεκαθαρίσει ότι θα φύγετε από το πάρτι τη στιγμή που θα αρχίσει να… δαγκώνει κάποιον από τους άλλους καλεσμένους, είναι σημαντικό να πραγματοποιήσετε την «απειλή». 
Πώς να το αποφύγετε: Σίγουρα είναι δύσκολο για ένα γονιό να κάνει τον «κακό» και να δυσαρεστεί το παιδί του, όμως πρέπει να καταστήσει σαφές ότι, όταν μια συμπεριφορά του είναι απαράδεκτη, τότε θα υπάρχουν συνέπειες. Γι’ αυτό, αφού δώσετε την προειδοποίηση, δεν θα πρέπει να περιμένετε πολύ πριν προχωρήσετε στη δράση. Βέβαια, για να έχει νόημα η εφαρμογή της συνέπειας θα πρέπει αρχικά να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί είναι ανυπάκουο το παιδί εκείνη τη στιγμή. Συχνά υπάρχουν λόγοι που μπορεί να διαταράσσουν ένα παιδί και να καταφεύγει στην αταξία. Όταν -ούτως ή άλλως- η ανάρμοστη συμπεριφορά πρέπει να σταματήσει, χρειάζεται να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι με το παιδί άμεσα. Όταν θα είναι ήρεμο, πρέπει να μιλήσουμε για αυτό που έγινε, ώστε να καταλάβει τους λόγους της τιμωρίας. 

Λάθος Νο2: Αμφισβητούν ο ένας τον άλλον Ο μπαμπάς λέει ότι δεν θα φάνε παγωτό αν δεν τελειώσουν το φαγητό τους, αλλά η μαμά έχει αντίθετη γνώμη: «Έλα, μωρέ, παιδιά είναι! Ελάτε να σας βάλω παγωτάκι». Ή το αντίθετο: Η μαμά ζητάει από το παιδί να πάει για 5 λεπτά στο δωμάτιό του, και ο μπαμπάς μετά από μερικά δευτερόλεπτα του λέει να βγει. Ακόμα κι αν πράγματι διαφωνείτε με την τακτική του συντρόφου σας, είναι πολύ σημαντικό μπροστά στο παιδί να φέρεστε ως ενιαίο «μέτωπο». Με τον τρόπο αυτό, επιπλέον, θα αποφύγετε την παγίδα να φαίνεστε (εσείς ή εκείνος) συνέχεια ο… κακός της υπόθεσης. 
Πώς να το αποφύγετε: Στην περίπτωση που δεν συμφωνείτε μεταξύ σας για τις συμπεριφορές που θεωρείτε απαράδεκτες ή για τις συνέπειες που θα επιβάλλετε όταν αυτές προκύπτουν, συζητήστε τη διαφωνία σας όταν το παιδί δεν θα είναι παρόν και διαμορφώστε από κοινού τους πιο βασικούς κανόνες. Και, κυρίως, συμφωνήστε ότι θα υποστηρίζετε και οι δύο τους κανόνες αυτούς! Κάθε οικογένεια οφείλει να έχει συγκεκριμένους κανόνες τους οποίους ακολουθούν όλοι και να υπάρχουν συνέπειες για όλους όταν γίνονται βασικές παραβάσεις. 

Λάθος Νο3: «Δωροδοκούν» το παιδί πολύ συχνά 
«Αν φας όλο το φαγητό σου θα σου δώσω σοκολάτα», «αν μαζέψεις το δωμάτιό σου θα δεις μια ώρα παραπάνω τηλεόραση»... Η «δωροδοκία» είναι από τα «όπλα» που όλοι οι γονείς χρησιμοποιούν μερικές φορές. Το κλειδί όμως βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε αυτό το «όπλο». 
Πώς να το αποφύγετε: Ποιος δεν έχει υποσχεθεί ένα παγωτό ή μια βόλτα στο λούνα παρκ είτε για να καταφέρει να ολοκληρώσει τα ψώνια στο σουπερμάρκετ είτε να πείσει το παιδί ότι πρέπει να κόψει τα μαλλιά του είτε να μπορέσει να δει με την ησυχία του το τελευταίο επεισόδιο της αγαπημένης του σειράς; Όμως, οι ειδικοί επιμένουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να τα πετύχουμε όλα αυτά είναι να επιβραβεύουμε την καλή συμπεριφορά. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, αντί να πούμε: «Αν κάτσεις φρόνιμος στο σπίτι της γιαγιάς, όταν φύγουμε θα σου αγοράσω ένα παιχνίδι», θα πρέπει να πούμε: «Θυμάσαι πόσο καλό παιδί ήσουν όταν είχαμε πάει το καλοκαίρι στη γιαγιά; Είμαι τόσο περήφανη που κάθισες τόσο φρόνιμα!». 

Λάθος Νο4: Χάνουν την ψυχραιμία τους 
Είναι γεγονός ότι χρειάζεται πολλή ψυχραιμία και υπομονή για να ζει καθημερινά κανείς με ένα νήπιο. Και είναι λογικό κάποτε να τη χάνουμε. Και μερικές φορές, αφήνουμε τα παιδιά μας να το καταλάβουν, βάζοντας τις φωνές ή χτυπώντας πόρτες και αντιδρώντας υστερικά. Την τελευταία φορά που αυτό συνέβη σε μένα, ο 4χρονος γιος μου με προειδοποίησε ότι θα… με στείλει στο δωμάτιό μου! 
Πώς να το αποφύγετε: Όταν ένα παιδί είναι πολύ εκνευρισμένο ή κουρασμένο για να συνεννοηθούμε μαζί του, συνήθως του ζητάμε να μείνει για λίγο μόνο του μέχρι να ησυχάσει. Κάποιες φορές, αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε κι εμείς. Όταν, λοιπόν, νιώθετε την υστερία να πλησιάζει, απλώς απομακρυνθείτε λίγο, πάρτε βαθιές ανάσες, μετρήστε μέχρι το 10 και επιστρέψτε για να επιβάλετε την πειθαρχία στο παιδί σας, αφού την έχετε πρώτα επιβάλει στον εαυτό σας. Μπορείτε να πάτε σε ένα άλλο δωμάτιο ή να βγείτε στο μπαλκόνι -αρκεί να είναι ασφαλές να μείνει το παιδί μόνο του για λίγο- ή να ζητήσετε από κάποιον άλλον που είναι εκεί να αναλάβει την κατάσταση. Διαφορετικά, πάρτε το μαζί σας - είναι πολύ πιθανό η αλλαγή του «σκηνικού» να λειτουργήσει κατευναστικά και στους δυο σας. Είναι καλό να μιλάμε στο παιδί για τα δικά μας συναισθήματα θυμού που προκλήθηκαν από τη συμπεριφορά του, να παραδεχόμαστε την κούρασή μας ή το ότι χάσαμε τον έλεγχο, και να ζητήσουμε συγγνώμη όταν χρειαστεί. Έτσι, εξοικειώνεται το παιδί με τα δύσκολα συναισθήματα, καταλαβαίνει ότι ο γονιός είναι έντιμος απέναντί του και γνωρίζει τη μεταμέλεια ως μια κατάσταση που αφορά μικρούς και μεγάλους. 

Λάθος Νο5: Δεν υπολογίζουν σωστά το χρόνο Ενώ είναι πολύ πιθανό ένα παιδί να δεχτεί να ανοίξει επιτέλους το στόμα του για να πλύνετε τα δόντια του ή να φορέσει τις πιτζάμες του, εάν του πείτε ότι διαφορετικά θα πέσει για ύπνο χωρίς παραμύθι, είναι εξαιρετικά δύσκολο η ίδια «απειλή» να πιάσει εάν τη χρησιμοποιήσετε προκειμένου να τελειώσει γρήγορα το πρωινό του για να φύγετε για το σχολείο. Με άλλα λόγια, οι συνέπειες που προκύπτουν από μια συμπεριφορά θα πρέπει να μπορούν να πραγματοποιηθούν άμεσα, διαφορετικά δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα για το παιδί, που διαθέτει άλλωστε μια συγκεχυμένη άποψη για την έννοια του χρόνου. 
Πώς να το αποφύγετε: Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, τα παιδιά ψυχικά αναζητούν τη «σωστή τιμωρία» στην εκάστοτε αταξία την κατάλληλη ώρα ως ένα προστατευτικό όριο στη συμπεριφορά τους. Αν τα αφήσουμε να περιμένουν μέχρι το βράδυ που θα έρθει ο μπαμπάς για να επιβάλει την τιμωρία, τότε μπορεί να ενταθεί η αγωνία τους και να φαντάζονται πολύ σκληρότερες τιμωρίες από τις αναμενόμενες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από επιπλέον αταξίες, ως «εκτόνωση». Γι’ αυτό, φροντίστε οι συνέπειες μιας πράξης να ακολουθούν όσο το δυνατόν πιο σύντομα. 

Λάθος Νο6: Συμπεριφέρονται στα παιδιά σαν να είναι ενήλικοι 
Είναι ανώφελο να προσπαθείτε να εξηγήσετε σε ένα παιδί που νιώθει εκνευρισμό ότι η αιτία είναι είναι πως νυστάζει και πως εάν πάει να κοιμηθεί θα ηρεμήσει και θα ξεκουραστεί -εάν το παιδί δεν είναι σε ηλικία να καταλάβει πόσο δίκιο έχετε. 
Πώς να το αποφύγετε: Τα παιδιά δεν είναι ενήλικοι σε μέγεθος extra small. Οι πολλές επεξηγήσεις και οι λεπτομερείς οδηγίες είναι πολύ πιθανό να τα μπερδέψουν - κι εκείνα θα προτιμήσουν απλώς να τις αγνοήσουν. Από την άλλη, είναι πολύ σημαντικό να δίνετε πάντα μια ξεκάθαρη εξήγηση όταν επιβάλλετε μια τιμωρία, χωρίς υπερβολές και κηρύγματα. Επιπλέον, φροντίστε να μιλάτε στο παιδί όπως αρμόζει στην ηλικία του, ώστε να είστε σίγουροι ότι αντιλαμβάνεται ακριβώς αυτό που του ζητάτε να κάνει (ή να μην κάνει). 

Με τη συνεργασία της Μένης Σιώκου (ψυχολόγος, παιδαγωγός).


http://kids.in.gr/

Παιδοκεντρισμός Vs attachment parenting: Όλα όσα πρέπει να ξέρουν οι γονείς

attachment-parenting-870x580

Το Τattachment parenting είναι η ανατροφή των παιδιών με βάση την αποδοχή, την ενσυναίσθηση και την άμεση ικανοποίηση των ψυχικών τους αναγκών. Θα ήταν πολύ βοηθητικό και ωφέλιμο για τα παιδιά μας να είναι αυτή η βάση της διαπαιδαγώγησής τους και οι γονείς να ενημερώνονται σχετικά με τους μύθους που αναπαράγονται από τις προηγούμενες γενιές.
Πολλά άρθρα έχουν γραφτεί για το attachment parenting. Αξίζει να εστιάσουμε στη διαφορά της παιδοκεντρικής μεθόδου διαπαιδαγώγησης και του attachment parenting, καθώς είναι λεπτές οι ισορροπίες. Οι γονείς που ακολουθούν το attachment parenting δεν κακομαθαίνουν τα παιδιά τους, αναφέρει η Μαρίνα Κρητικού Ψυχολόγος Υγείας – Οικογενειακή/Συστημική Σύμβουλος. Κακομαθαίνω το παιδί μου όταν του δίνω τα πάντα ανεξάρτητα με το τι έχει ανάγκη ή όχι. Οι γονείς που κακομαθαίνουν το παιδί, δίνουν παιχνίδια σε μια κρίση θυμού, παγωτό για πρωινό και σοκολάτα σαν ανταμοιβή που μάζεψε τα παιχνίδια. Οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά με ενσυναίσθηση δεν τους δίνουν ό,τι θέλουν. Τους δίνουν αυτό που έχουν ανάγκη, δηλαδή απεριόριστη αγάπη και ανακούφιση και όχι απεριόριστα γλυκά και παιχνίδια.
Ο γονιός που λειτουργεί με βάση το attachment parenting, δεν «φοβάται» τα δάκρυα του παιδιού του. Ξέρει ότι οι όποιες κρίσεις θυμού ή κλάματα, έρχονται ως αντίδραση στα συναισθήματα που βιώνει και δεν είναι αποτέλεσμα χειριστικής συμπεριφοράς του παιδιού. Κάποιες φορές η ένταση των συναισθημάτων που νιώθει το παιδί είναι τόσο μεγάλη, που νιώθουν ότι θέλουν να εκτονωθούν με κάποιο τρόπο. Το μόνο που θέλουν είναι οι γονείς τους να τα ακούσουν και να τα κατανοήσουν. Δεν περιμένουν «ανταμοιβή» για τις εκρήξεις θυμού τους («Πάρε τη σοκολάτα για να πάψεις να ουρλιάζεις!»), το μόνο που προσδοκούν είναι κατανόηση και άνευ όρων αποδοχή. Δίνοντας στα παιδιά μας απεριόριστη ανακούφιση, αγάπη, αποδοχή και αγκαλιά, εκείνα παίρνουν το μήνυμα ότι όταν είναι αναστατωμένα ή στεναχωρημένα, εμείς είμαστε εκεί για να τα ανακουφίσουμε και να τα βοηθήσουμε να έρθουν σε επαφή ακόμα και με τα πιο επώδυνα συναισθήματά τους.
Επιπλέον, με το attachment parenting δεν είναι ο γονέας που προσκολλάται στο παιδί του, αλλά εκείνος που δημιουργεί έναν ασφαλή συναισθηματικό δεσμό με τα παιδιά του, ώστε να αποτελέσει μια σταθερή βάση για να μπορέσει το παιδί να εξερευνήσει με ασφάλεια τον κόσμο γύρω του, ξέροντας ότι μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να στραφεί στο γονιό για αγάπη, αγκαλιά και ανακούφιση, καθώς ο γονιός θα είναι διαθέσιμος να δώσει στο παιδί άνευ όρων αποδοχή και αγάπη. Από τη στιγμή που τα παιδιά θα αρχίσουν να μπουσουλάνε, μπορούν και να φύγουν μακριά από τον γονέα για να ανακαλύψουν τον κόσμο γύρω τους. Ο γονέας θα είναι πάντα εκεί να τα αγκαλιάσει και να τα φιλήσει όποτε αυτά το έχουν ανάγκη, χωρίς όμως να τα ακολουθεί πάντα από πίσω και να μην τα αφήνει λεπτό από κοντά του. Ασφαλής δεσμός σημαίνει αποτελώ για το παιδί μου ένα μέρος όπου πάντα θα νιώθει ότι μπορεί να βρει παρηγοριά, φροντίδα και αγάπη και όχι κριτική, φωνές και χειραγώγηση. Αυτή θα είναι και η βάση του για να οδηγηθεί προς την αυτονομία!
Τέλος, με το attachment parenting γονείς και παιδί είναι σύμμαχοι και όχι αντίπαλοι! Εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον. Ο γονέας ξέρει ότι το παιδί θα ανταποκριθεί στο κάλεσμά του και το παιδί νιώθει ότι μπορεί να εξερευνά με ασφάλεια το περιβάλλον γύρω του.

Η αυτοεκτίμηση των παιδιών έχει ήδη καθοριστεί από την ηλικία των 5 ετών

Ο επικεφαλής συγγραφέας δρ Dario Cvencek, ερευνητής στο Ινστιτούτο Μάθησης και Επιστημών του Εγκεφάλου της Ουάσιγκτον (Ι-Labs), αναφέρει τα εξής: «Το έργο μας δίνει μια πρώιμη εκτίμηση του τρόπου με τον οποίο τα παιδιά προσχολικής ηλικίας αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους. Βρήκαμε ότι από την ηλικία των 5 ετών η αυτοεκτίμηση είναι αρκετά ισχυρή και μπορούμε να τη μετρήσουμε χρησιμοποιώντας ακριβείς τεχνικές».
Για τα καινούρια ευρήματα, τα οποία περιλαμβάνονται στο περιοδικό «Journal of Experimental Social Psychology» στο τεύχος Ιανουαρίου 2016, χρησιμοποιήθηκαν καινούριες μέθοδοι για την αξιολόγηση της αυτοεκτίμησης σε περισσότερα από 200 παιδιά ηλικίας 5 ετών, τη μικρότερη δηλαδή ηλικία στην οποία μπορούν να γίνουν μετρήσεις.

Ο συνεργάτης συγγραφέας και συνδιευθυντής του Ι-Labs Andrew Meltzoff, εξηγεί: «Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι πολύ μικρά για να έχουν αναπτύξει μια θετική ή αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους. Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι η αυτοεκτίμηση και η θετική ή αρνητική αντίληψη για τον εαυτό μας είναι θεμελιώδης. Πρόκειται για μια κοινωνική νοοτροπία που τα παιδιά ήδη διαθέτουν όταν πάνε στο σχολείο, δεν είναι κάτι που αναπτύσσεται μέσα στο σχολείο».
Ο Meltzoff συνεχίζει λέγοντας: «Ποιες πτυχές της αλληλεπίδρασης γονέα-παιδιού ενισχύουν και τονώνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού πριν πάει στο σχολείο; Αυτό είναι το βασικό μας ερώτημα. Ελπίζουμε ότι θα καταφέρουμε να το μάθουμε ακόμη και μελετώντας παιδιά μικρότερης ηλικίας».

Μέχρι τώρα δεν υπήρχε κάποιο εργαλείο μέτρησης που να είναι σε θέση να εντοπίσει την αυτοεκτίμηση σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα υπάρχοντα τεστ αυτοεκτίμησης απαιτούν νοητική ή λεκτική ικανότητα προκειμένου να μιλήσει κάποιος για μια έννοια όπως ο εαυτός του όταν μάλιστα γίνονται πιεστικές ερωτήσεις από ενήλικες πειραματιστές.

Ο Cvencek τονίζει: «Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορούν να κάνουν προφορικές αναφορές σε κάτι στο οποίο τα πηγαίνουν καλά όταν αυτό αφορά συγκεκριμένες δεξιότητες, όπως για παράδειγμα «Είμαι καλός στο τρέξιμο» ή «Είμαι καλός στο σχολείο», αλλά δυσκολεύονται να παρέχουν αξιόπιστες προφορικές απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με το αν είναι καλοί ή κακοί άνθρωποι».

Έχοντας σκοπό να δοκιμάσουν μια διαφορετική προσέγγιση, ο Cvencek, ο Meltzoff και ο συνεργάτης συγγραφέας Anthony Greenwald δημιούργησαν ένα τεστ αυτοεκτίμησης για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Ονομάζεται Τεστ Έμφυτης Σύνδεσης για Παιδιά Προσχολικής Ηλικίας (PSIAT) και μετρά πόσο έντονα είναι τα θετικά συναισθήματα των παιδιών για τον εαυτό τους.
Τα αντίστοιχα τεστ για ενήλικες (IAT), τα οποία δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά από τον Greenwald, αποκαλύπτουν τις πεποιθήσεις που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι διαθέτουν, όπως οι προκαταλήψεις που σχετίζονται με τη φυλή, το φύλο, την ηλικία και άλλα θέματα.

«Στο παρελθόν διαπιστώσαμε ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας γνώριζαν ορισμένα από τα θετικά χαρακτηριστικά τους. Τώρα πλέον κατανοούμε ότι διαθέτουν μια συνολική γνώση της καλοσύνης τους ως άτομα», δήλωσε ο Greenwald.

Το τεστ για τους ενήλικες λειτουργεί με τη μέτρηση του πόσο γρήγορα ανταποκρίνονται σε λέξεις διαφορετικών κατηγοριών. Για παράδειγμα, το τεστ που αφορά τους ενήλικες μετρά τους συσχετισμούς ανάμεσα σε λέξεις όπως «εαυτός» και «ευχάριστος» ή «οι άλλοι» και «κακοί».

Για να κάνουν κατάλληλο το τεστ για παιδιά προσχολικής ηλικίας που δεν μπορούν να διαβάσουν, οι ερευνητές αντικατέστησαν τις λέξεις που σχετίζονται με τον εαυτό τους («εγώ», «όχι εγώ») με αντικείμενα. Χρησιμοποίησαν μικρές άγνωστες σημαίες και εξήγησαν στα παιδιά ποιες από τις σημαίες ήταν «δικές τους» και ποιες «δεν ήταν δικές τους». Τα παιδιά που συμμετείχαν στο πείραμα (η ομάδα αποτελούνταν από 234 αγόρια και κορίτσια από την περιοχή του Σιάτλ) πρώτα έμαθαν να διακρίνουν το σύνολο των σημαιών που σήμαιναν «εγώ» από ένα άλλο σύνολο σημαιών που σήμαιναν «όχι εγώ».

Χρησιμοποιώντας τα κουμπιά ενός υπολογιστή έδωσαν απαντήσεις κοιτάζοντας μια ομάδα σημαιών που σήμαιναν «εγώ» και «όχι εγώ» και μια ομάδα από «καλές» λέξεις (διασκέδαση, χαρά, καλός, ωραίος) και «κακές» λέξεις (κακός, τρελός, μοχθηρός, αηδιαστικός) που έβγαιναν από ένα μεγάφωνο. Στη συνέχεια, για να μετρηθεί η αυτοεκτίμησή τους, τα παιδιά έπρεπε να συνδυάσουν τις λέξεις και να πατήσουν τα κουμπιά για να δείξουν κατά πόσο οι «καλές» λέξεις σχετίζονταν περισσότερο με τις σημαίες που σήμαιναν «εγώ» ή «όχι εγώ». Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά συνέδεσαν τον εαυτό τους περισσότερο με τις «καλές» παρά με τις «κακές» λέξεις και αυτό συνέβη εξίσου και στα αγόρια και στα κορίτσια.

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν επίσης 2 ακόμη τεστ για να εξετάσουν τις διαφορετικές πτυχές της αντίληψης που είχαν τα παιδιά για τον εαυτό τους. Ένα τεστ που αφορούσε την ταυτότητα φύλου αξιολόγησε την αίσθηση των παιδιών για το αν είναι αγόρια ή κορίτσια ενώ ένα άλλο τεστ μέτρησε την προτίμηση των παιδιών για τα άλλα παιδιά που ανήκαν στο ίδιο φύλο με αυτά. Τα παιδιά που είχαν υψηλή αυτοεκτίμηση και ισχυρή αίσθηση της ταυτότητας του φύλου τους παρουσίασαν επίσης εντονότερη προτίμηση για τα παιδιά που ανήκαν στο ίδιο φύλο με αυτά.
Στο σύνολό τους, τα ευρήματα δείχνουν ότι το αίσθημα της αυτοεκτίμησης δεν είναι μόνο απροσδόκητα ισχυρό στα παιδιά τόσο μικρής ηλικίας, αλλά επίσης είναι συστηματικά συνδεδεμένο με άλλες θεμελιώδεις πτυχές της προσωπικότητας των παιδιών, όπως η προτίμηση για τα παιδιά που ανήκαν στο ίδιο φύλο καθώς και η ταυτότητα φύλου. «Η αυτοεκτίμηση φαίνεται ότι παίζει κρίσιμο ρόλο στον τρόπο που τα παιδιά σχηματίζουν διάφορες κοινωνικές ταυτότητες. Τα ευρήματά μας υπογραμμίζουν τη σημασία των πρώτων 5 ετών ως θεμέλιο της ζωής», ανέφερε ο Cvencek.

Οι ερευνητές συνεχίζουν να μελετούν τα παιδιά που συμμετείχαν στη μελέτη προκειμένου να διαπιστώσουν κατά πόσον η αυτοεκτίμηση που μετράται στην προσχολική ηλικία μπορεί να προβλέψει κάποια αποτελέσματα αργότερα στην παιδική ηλικία, όπως η υγεία και η απόδοση στο σχολείο. Επίσης, το ενδιαφέρον τους στρέφεται στην ευελιξία της αυτοεκτίμησης των παιδιών και τον τρόπο που αλλάζει μέσω της εμπειρίας.

http://enallaktikidrasi.com/

Γιατί όλοι φεύγουν ή μήπως εγώ τους διώχνω;

«Τον είχε διώξει όπως έδιωξε και τον επόμενο και τον μεθεπόμενο. Δεν τους έδιωξε ποτέ συνειδητά, αποφασισμένη για αυτό επειδή δεν τους ήθελε. Τους έδιωχνε η απελπισμένη της προσπάθεια να τους κρατήσει, η τρομερή καχυποψία της, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό της, στην αξία της σαν γυναίκα ή σαν σύντροφο. Ζήλευε. Ζήλευε ακόμη και την ανάσα τους που έφευγε προδοτική από το στόμα τους για να εισχωρήσει ζεστή, ζωοδότρια, μέσα σε άλλα σωθικά που δεν ήταν τα δικά της. Ζήλευε παθιασμένα, βασανιστικά κι εκείνοι κουράζονται από το φορτίο της σχέσης που δεν ήταν σχέση. Κι έφευγαν…»
(Τσουρλάκη, Κ., 2000, Πέρα από την ψευδαίσθηση)

Όσο πιο κοντά ερχόμαστε με κάποιον τόσο πιο πολύ έχουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει καλύτερα… Τι γίνεται, όμως, όταν τις περισσότερες φορές όταν ερχόμαστε πιο κοντά ο άλλος εγκαταλείπει αυτή την εν δυνάμει σχέση κι εμείς μένουμε με την απορία γιατί συνέβη αυτό, χωρίς να έχουμε καμία προειδοποίηση. Και μπορεί να σκεφτόμαστε ότι θέλουμε τόσο πολύ την κοντινότητα, την συντροφικότητα, το μοίρασμα. Μήπως, όμως, το θέλουμε τόσο πολύ, που ο άλλος πνίγεται πριν ακόμη μπορέσει να νιώσει ασφαλής μέσα σε αυτή τη σχέση; Μήπως ο άλλος πιστεύει ότι έχουμε πολλές προσδοκίες και δεν θα μπορέσει να είναι επαρκής σε αυτά που εμείς περιμένουμε; Μήπως, κατά βάθος, φοβόμαστε αυτή την κοντινότητα, οπότε ωθούμε τον άλλο σε αυτή τη συμπεριφορά; Μήπως το θεωρούμε δεδομένο ότι θα εγκαταλειφθούμε; 


Όταν ζούμε με το φόβο ότι ο άλλος θα μας εγκαταλείψει… μπορεί από την αρχή να ξεκινάμε με μια υπερπροσπάθεια, με έναν έντονο ενθουσιασμό, αλλά κατά βάθος νιώθουμε φοβισμένοι… Από την πρώτη στιγμή μπορεί να δενόμαστε με τον άλλο και να επενδύουμε πολύ, περιμένοντας αντίστοιχη συμπεριφορά και από την άλλη πλευρά… Κι όταν βλέπουμε ότι αυτό δεν συμβαίνει και ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στην παρορμητικότητά μας, τότε πάμε στο άλλο άκρο και απογοητευόμαστε τελείως. 

Ο παρορμητισμός με τον οποίο συμπεριφερόμαστε μέσα στη σχέση, η απώλεια της αίσθησης της λογικής και το να νιώθουμε χαμένοι μέσα στα ίδια μας τα συναισθήματα οδηγούν τον άλλο στην απομάκρυνση. Τότε αρχίζει και επιβεβαιώνεται το μοτίβο που ήδη έχουμε ζήσει και στις προηγούμενες σχέσεις μας και σκεφτόμαστε ότι πάντα μόνοι μας θα καταλήγουμε… Η έντονη προσκόλληση έτσι ώστε να μην χάσουμε τον άλλο… έχει το ίδιο αποτέλεσμα: ο άλλος φεύγει γιατί δεν αντέχει αυτό το πνίξιμο ή ο άλλος φεύγει γιατί δεν αντέχει τη σιγουριά μας ότι θέλει να μας εγκαταλείψει… 

Το βασικό που φοβόμαστε σε αυτό είναι η συναισθηματική απομόνωση, που έχει μια απέραντη σιωπή, μια αβάσταχτη ησυχία, μια απόγνωση ότι ποτέ κανείς δεν πρόκειται να μας αγαπήσει. Κι έτσι χάνουμε κάθε αίσθηση ασφάλειας, κάθε εμπιστοσύνη ότι μπορούμε να δομήσουμε μια πιο σταθερή σχέση. Και πάμε στην επόμενη σχέση κουβαλώντας όλο και πιο πολλές πιθανότητες ότι ο άλλος θα φύγει. 

Όμως, θα πρέπει να δούμε τη δική μας συμπεριφορά και να σκεφθούμε πόσο εμείς συμβάλλουμε σε αυτό: είτε με τις επιλογές που κάνουμε, είτε με τη συμπεριφορά μας απέναντι στον άλλο. Πόσο έντονη είναι η πεποίθησή μας ότι ο άλλος θα φύγει και πόσο τελικά καταλήγουμε με τη συμπεριφορά μας και αυτό που ήδη πιστεύουμε να τον διώχνουμε από κοντά μας; Πώς καταφέρνουμε να κάνουμε αυτό που φοβόμαστε περισσότερο από όλα: το να μας εγκαταλείψει ο άλλος και να μείνουμε μόνοι μας; Πώς καταφέρνουμε τα έντονα συναισθήματα που νιώθουμε να καταστρέφουν τις ίδιες μας τις σχέσεις; 

Το αρχικό άγχος που μας πυροδοτεί η πιθανή εγκατάλειψη, μετατρέπεται σε απόγνωση, όπου δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και πώς να αντιδράσουμε και τελικά καταλήγουμε να επιλέξουμε την αποστασιοποίηση, ως τον πιο ασφαλή τρόπο για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, με τη σκέψη «καλύτερα να πονέσουμε τώρα παρά αργότερα». Και τελικά, βλέπουμε όλες οι στενές διαπροσωπικές μας σχέσεις να έχουν την ίδια κατάληξη: όλοι φεύγουν και εμείς μένουμε με την απορία «γιατί πάλι;». Και κάθε φορά βιώνουμε την ίδια εναλλαγή συναισθημάτων: άγχος, λύπη και θυμός… απελπισία και ένα απέραντο αίσθημα απομόνωσης. 


Όσον αφορά την επιλογή συντρόφων, τείνουμε να επιλέγουμε ανθρώπους που μας κάνουν να ελπίζουμε μέχρι ένα σημείο, όχι όμως απόλυτα, πάντα δηλαδή υπάρχει ένα όριο που το καθορίζουν αυτοί, με αποτέλεσμα αυτό να μας δημιουργεί ένα ανάμεικτο συναίσθημα ελπίδας και αμφιβολίας, αλλά και μια έντονη να κερδίσουμε τον άλλο ή να τον κάνουμε να είναι σταθερός απέναντί μας. Συνήθως, επιλέγουμε συντρόφους που δεν είναι διαθέσιμοι για μακροχρόνιες σχέσεις (παντρεμένοι ή σε άλλες σχέσεις), δεν μπορούν να μας δοθούν απόλυτα και να είναι παρόντες στη ζωή μας, είναι συναισθηματικά ασταθείς, είναι συναισθηματικά ανώριμοι, θέλουν την ελευθερία τους ή δε θέλουν να δεσμευτούν ή είναι αλλοπρόσαλλοι στη συμπεριφορά τους (θέλουν, αλλά δεν θέλουν να δώσουν ή να επενδύσουν συναισθηματικά, ή κινούνται ανάμεσα στον έντονο ερωτισμό και στην έντονη αδιαφορία όσον αφορά τη συμπεριφορά τους απέναντί μας).


Όσο συνεχίζουμε να κάνουμε τέτοιου είδους επιλογές συντρόφων τόσο θα ξαναβιώνουμε το ίδιο μοτίβο σχέσεων, όπου θα έχουμε το φόβο ότι ο άλλος θα φύγει και τελικά θα καταλήγουμε με τη συμπεριφορά μας να τον διώχνουμε από κοντά μας. Για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε αυτό το φόβο και να κάνουμε μια  πιο σταθερή σχέση θα πρέπει να αποφεύγουμε συντρόφους που είναι επιπόλαιοι, ασταθείς ή αμφίθυμοι, ακόμη κι αν μας προσελκύουν έντονα, να βρούμε κάποιο σύντροφο που είναι συναισθηματικά διαθέσιμος, πιστός και αφοσιωμένος και να μπορέσουμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα που μας προκαλεί η πιθανότητα της εγκατάλειψης, προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας πως θα είμαστε μαζί για πάντα, αφήνοντας πιο ελεύθερο τον εαυτό μας να επενδύσει σε αυτή τη σχέση.


Young, J.E., & Klosko, J.S. (2010). Ανακαλύπτοντας ξανά τη ζωή σας. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.                    


Παπαδοπούλου Ελένη- Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

Παιδί χωρισμένων γονιών

Published Νοεμβρίου 30, 2015 by sofiaathanasiadou


machi-gia-ta-paidia-ton-chorismenon-gonion

Είμαι η μέλλουσα μαμά Χ. και αποφάσισα να μοιραστώ σκέψεις που ως τώρα βαθιά κρυμμένες είχα μέσα μου.

Η μαμά μου ήταν και παραμένει μια εκπληκτική γυναίκα, φιλόδοξη και αγωνίστρια που δεν φοβόταν να θυσιαστεί για την οικογένειά της, μοναδικά αλτρουίστρια με όλους τους ανθρώπους γύρω της, αθώα σε βαθμό που πολλές φορές να χαρακτηρίζεται αφελής… Χαμογελαστή και αισιόδοξη προς την ζωή, η ψυχή της παρέας. ένας άνθρωπος που αγαπιέται από όλους όπου και αν πάει.

Ο πατέρας μου ήταν και παραμένει ένας άντρας στρυφνός, μουτρόζος και ολιγαρκής. Ποτέ δεν θυσίασε τη δική του βολή για να προσφέρει κάτι στην οικογένειά του, ακόμα και όταν εγώ όντας στην εφηβική ηλικία έπαψα να χωράω στο παιδικό μου κρεβάτι, εκείνον δεν τον πείραξε, ούτε και όταν η μαμά μου έπιασε δεύτερη δουλειά για να καταφέρει να μου εξασφαλίσει ένα καινούριο παιδικό. Στις παρέες πάντα αντιπαθής από τον τρόπο που προσπαθούσε να φανεί και αντί αυτού φανέρωνε τα απωθημένα του!
Καυγάδες στο σπίτι ποτέ δεν είχαμε, μόνο γκρίνια από την πλευρά του πατέρα μου. Από τα 8 μου χρόνια θυμάμαι την μανούλα μου να μου λέει πως θέλει διαζύγιο.. Μόνο όταν έφτασα δεκατεσσάρων την κατάλαβα.. Περίμενε να της δώσω το πράσινο φως και της το έδωσα με την ευχή μου, ήξερα ότι μαραζώνει. “Ήξερα κάποια από τα καμώματα του πατέρα μου απέναντί της, κάποια άλλα τα έμαθα πολύ αργότερα..
Πέρασαν ημέρες με κλάματα, νύχτες με παρακάλια.. Απογεύματα με συζητήσεις και αναλύσεις..
Όλα όσα αναφέρω παραπάνω είναι για να σας δώσω μια εικόνα, ουδέποτε αρνήθηκα πως αγαπάω τον πατέρα μου. Ο χρόνος και η ωρίμανσή μου με βοήθησαν να αναλύω βαθύτερα την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων και να δικαιολογώ ως κάποιον βαθμό τις συμπεριφορές τους. Έτσι κατάφερα να χτίσω μια ισορροπημένη σχέση με τον μπαμπά μου η οποία στηρίζεται καθαρά στην βιολογία μας και στην εξ αίματος πηγαία σχέση μας. Μιλάμε 2-3 φορές στο τηλέφωνο εβδομαδιαίως, βλεπόμαστε 1 φορά την εβδομάδα για έναν καφέ, 1 φαγητό στο δίμηνο και σχεδόν όλες τις μεγάλες εορτές και γενέθλια που τις περνάμε όλοι μαζί. Όμως δεν είναι ο άνθρωπος στον οποίο θα στηριχτώ για κάτι μικρό ή μεγάλο στη ζωή μου. Δεν πρόκειται να ζητήσω τη βοήθεια ή τη συμβουλή του ή και την γνώμη του ακόμα. Όταν χαλάει το αμάξι μου, παίρνω ταξί αντί να του ζητήσω να με πετάξει αυτός στη δουλειά, άλλωστε ποτέ δεν με πήγε κάπου ούτε ως παιδί, ούτε στην πενθήμερη όταν όλες μου οι φίλες κατέφθαναν με τα αυτοκίνητα των μπαμπάδων τους. Ούτε όταν ορκιζόμουν για το πτυχίο μου δεν του ζήτησα να παρευρεθεί, αφού ποτέ δεν είχε έρθει σε σχολική γιορτή, σε βαθμούς, σε παρέλαση… Δεν θυμώνω, αλλά έτσι έμαθα κοντά και μακρυά του, να μην ζητάω και παράλληλα να μην περιμένω τίποτα.

Σήμερα και οι δύο από τους γονείς μου έχουν φτιάξει τις ζωές τους τις προσωπικές, διατηρώντας μια αδελφική σχέση μεταξύ τους. Μιλάνε συχνά στο τηλέφωνο, βρίσκονται όλοι μαζί για φαγητό ή καφέ, πάνε επίσκεψη ο ένας στον άλλο. Χαίρομαι που είναι και οι δύο καλά.. όμως κάτι με ξενίζει μέσα μου και ενώ τις μισές φορές αδιαφορώ, τις άλλες μισές αναρωτιέμαι γιατί είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι 2 ανθρώπους οι οποίοι μου είναι παντελώς ξένοι και αδιάφοροι. Γιατί να μην μπορώ να καθίσω σε ένα τραπέζι με τους γονείς μου, αλλά πρέπει να κάθομαι με τους γονείς μου και δύο ξένους. Δύο ξένοι οι οποίοι θα εκφράσουν την άποψή τους για καθετί που αφορά τη δική μου οικογένεια και μόνο, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να κρίνουν τις επιλογές μου, οι οποίοι έχουν την απαίτηση να τους θεωρώ οικογένεια…
Σε λίγο καιρό παντρεύομαι και από μήνες πριν σκέφτομαι γιατί στο γαμήλιο τραπέζι μου θα πρέπει να κάθονται 2 παρείσακτοι; Πώς θα τους συστήσω; Γιατί πρέπει η χαρά μου να διαρρέει από την οικογένεια των τριών που ημασταν κάποτε; Η μητέρα μου προχθές μιλώντας στον σύντροφό της αποκάλεσε τον άντρα μου γαμπρό του.. το μωρό μου εγγονό του… Μου ήρθε να ουρλιάξω, από πού και ως πού; Η σύντροφος του πατέρα μου όταν της ανακοινώθηκε η εγκυμοσύνη παρεξηγήθηκε γιατί ήταν στη δεύτερη κλίμακα ανθρώπων που το έμαθαν, από που κι ως που; Αν τα παιδιά πάνε πακέτο με τους γονείς τους κι άντε ένα δυο αδέρφια, εγώ πάω πακέτο με 2 γονείς, δύο συντρόφους τους, 1 παιδάκι από τον πρώτο γάμο της συντρόφου και την αδερφή της…
Ο πατέρας μου έχει βρει μια γυναικούλα απαίδευτη και άξεστη και φοβούμενος μην την χάσει κ αυτήν και μείνει μόνος του έχει αλλάξει γραμμή καθώς δεν καταλαβαίνει πως η μόνη οικογένεια που έχει στον κόσμο είμαι εγώ…. Θέλει να στείλει χρήματα στην μάνα της στο εξωτερικό η κυρία; Ok.. Θέλει να στείλει την κορούλα της στη γιαγιά με εισιτήρια που κοστίζουν 400 Ευρώ; Ok… όμως ξεχνάει οτι κι ο πατέρας μου έχει μια κόρη που παντρεύεται και σε λίγο γεννάει.. Προσφέρθηκαν να μας κάνουν δώρο το καρότσι του μωρού κι όταν έμαθε πως κοστίζει 400 Ευρώ, κουβέντα ξανά.. Ανάγκη δεν έχω τη βοήθεια κανενός, αλλά είναι άδικο.

Δεν μπορώ να κάνω ή να πω κάτι, παρά μόνο προσπαθώ να αποφεύγω τις μεταξύ τους μαζώξεις.
Αυτό που θέλω πραγματικά να πω είναι πως όσο χαρούμενη κι αν είμαι που οι γονείς μου ξαναέφτιαξαν τις ζωές τους, ένα κομμάτι μέσα μου ποτέ δεν θα αποδεχτεί την διάλυση της οικογένειας, ούτε και τους ξένους που μου επέβαλλαν να ανέχομαι. Άλλες φορές καταφέρνω να κρύψω τα συναισθήματά μου και άλλες η φάτσα μου με “δίνει” απροκάλυπτα (κάτι που καθόλου δεν με πειράζει!)

Εύχομαι να καταφέρω να δώσω στο μωρό μου μια ζεστή και δεμένη οικογένεια για πάντα, για την οποία θα είναι περήφανος.. Να του δώσω αγάπη, καθοδήγηση και στοργή… Ξέρω πως ο άντρας που έχω στο πλευρό μου και λατρεύω, αυτός που είναι για μένα φίλος, σύντροφος, αδερφός και πατέρας θα είναι ο καλύτερος μπαμπάς στον κόσμο!
Ακόμα κι έτσι τους ευχαριστώ γιατί μου δείξανε το λάθος και το σωστό και όταν έρθει η ώρα ξέρω πως θα πρέπει να σταθώ στο μωρό μου!

Πηγή: www.eimaimama.gr

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Τι λένε οι παιδίατροι για την επαφή των παιδιών με τον ψηφιακό κόσμο;

Νέες οδηγίες από την Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία σχετικά με τον χρόνο που περνούν τα παιδιά μπροστά σε μια οθόνη.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι πάνω από το 30% των παιδιών στις Η.Π.Α. παίζουν για πρώτη φορά με κινητό τηλέφωνο ενώ φορούν ακόμη πάνα, οι παιδίατροι θέλουν να βοηθήσουν τους γονείς να διαχειριστούν αυτόν τον ψηφιακό κόσμο. 

Μέχρι τώρα η οδηγία της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας έλεγε ότι τα παιδιά κάτω των δύο ετών δεν πρέπει να έχουν καμία επαφή με κανενός είδους οθόνη, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά δεν πρέπει να περνούν περισσότερες από δύο ώρες την ημέρα μπροστά σε μια οθόνη. Έρχεται όμως σήμερα να δώσει νέες συμβουλές προς τους γονείς, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν πλέον σε έναν αναπόφευκτα ψηφιακό κόσμο.
Το πιο σημαντικό είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν τις θετικές πλευρές τις τεχνολογίας. Από και κει και πέρα, είναι στο χέρι του κάθε γονιού να αποφασίσει πότε θα εισάγει την τεχνολογία στη ζωή των παιδιών του και πόση ώρα θα τους επιτρέπει να περνάνε μπροστά σε μια οθόνη.
Αντιμετωπίστε τις ηλεκτρονικές συσκευές όπως κάθε άλλη κατάσταση στη ζωή του παιδιού. 
Θα πρέπει οι ίδιοι κανόνες να ισχύουν και στον πραγματικό και στον εικονικό κόσμο. Θα πρέπει να θέσουμε όρια, τα παιδιά το έχουν ανάγκη και το περιμένουν. Θα πρέπει να γνωρίσουμε τους φίλους τους, και όσους είναι online και όσους δεν είναι. Επίσης, θα πρέπει να γνωρίζουμε σε ποια site μπαίνουν και τι κάνουν.

Δώστε το καλό παράδειγμα. 

Θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να είναι ευγενικά online και να περιορίσουμε τις ώρες που χρησιμοποιούμε εμείς τις ηλεκτρονικές συσκευές. Για να είμαστε προσηλωμένοι γονείς, θα πρέπει να περνάμε χρόνο με το παιδί μακριά από τις οθόνες.

Κατανοήστε την αξία της επικοινωνίας πρόσωπο με πρόσωπο. 

Η ώρα που μιλάμε με το παιδί είναι ζωτικής σημασίας για τη γλωσσική του ανάπτυξη. Είτε συζητώντας πρόσωπο με πρόσωπο είτε κάνοντας Skype με τον μπαμπά που ταξιδεύει ή με τους παππούδες, ο διάλογος βελτιώνει τις γλωσσικές δεξιότητες των παιδιών.

Στις οικογένειες που παίζουν όλοι μαζί, μαθαίνουν και όλοι μαζί. 

Όταν όλη η οικογένεια χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές συσκευές, ενισχύεται η κοινωνική αλληλεπίδραση και η μάθηση. Μπορούμε για παράδειγμα, να παίξουμε με το παιδί ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η άποψη που έχουμε εμείς για τις ηλεκτρονικές συσκευές θα βοηθήσει το παιδί να τους δώσει τη θέση που πρέπει να έχουν στη ζωή του. Επίσης, είναι ένας καλός τρόπος να μάθουμε στο παιδί την έννοια της ευγενούς άμιλλας και της καλής συμπεριφοράς στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Θέστε όρια και εφαρμόστε συγκεκριμένη ώρα για παιχνίδι. 

Η ώρα που έχει το παιδί για να παίζει ελεύθερα, χωρίς κάποια οργανωμένη δραστηριότητα, κινητοποιεί τη δημιουργικότητά του. Ειδικά για τα μικρότερα παιδάκια, η ώρα για ελεύθερο παιχνίδι θα πρέπει να είναι καθημερινή προτεραιότητα. Όμως, όπως σε όλες τις δραστηριότητες, έτσι και στη χρήση της τεχνολογίας θα πρέπει να θέσουμε κάποια όρια.

Δεν πειράζει αν το παιδί χρησιμοποιεί τα social media. 

Οι σχέσεις που δημιουργούν οι έφηβοι online είναι μέρος της ανάπτυξής τους. Τα social media βοηθούν τους έφηβους να βρουν την ταυτότητά τους. Θα πρέπει όμως να βεβαιωθούμε ότι το παιδί συμπεριφέρεται σωστά και στον πραγματικό αλλά και στον διαδικτυακό κόσμο. Θα πρέπει να δώσουμε στο παιδί να καταλάβει ότι μπορεί να επικοινωνεί μαζί μας και ότι θα είμαστε εκεί αν θέλει να μας ρωτήσει κάτι ή αν ανησυχεί για κάτι.

Ζήστε στιγμές μακριά από την τεχνολογία. 

Είναι καλό την ώρα του φαγητού να σβήνουμε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές και το βράδυ να μην τις φορτίζουμε στο δωμάτιο του παιδιού. Όλα αυτά βελτιώνουν το χρόνο που περνάμε όλοι μαζί σαν οικογένεια και μας βοηθούν να έχουμε πιο υγιεινές διατροφικές συνήθειες και καλύτερο ύπνο.

Τα παιδιά παραμένουν παιδιά. 

Τα παιδιά θα κάνουν λάθη κατά τη χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών. Εμείς θα πρέπει να διαχειριστούμε αυτά τα λάθη με κατανόηση και να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν μέσα από τα λάθη τους. Αν όμως παρατηρήσουμε ανάρμοστη συμπεριφορά του παιδιού, όπως το να στέλνει σεξουαλικά μηνύματα ή να ανεβάζει φωτογραφίες που του κάνουν κακό, θα πρέπει να επέμβουμε.

family in action

«ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ»! ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Published Νοεμβρίου 29, 2015 by sofiaathanasiadou


Hope

Μία πολύ ευαίσθητη ιστορία που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκης, για την αγάπη και την αντοχή της στον χρόνο.

«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Όταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Διαβάστηκε εδώ:www.e-mesara.gr

Επάγγελμα γονέας: Πώς να βοηθήσω το παιδί μου στο διάβασμα;

Ημερομηνία δημοσίευσης άρθρου: Μαρτίου 19, 2013 Συγγραφέας: Φανή Βαγγελάτου 

Επάγγελμα γονέας: Πώς να βοηθήσω το παιδί μου στο διάβασμα;
Πολλές φορές αναφερόμαστε στο πόσο δύσκολο έχει γίνει ποια το σχολείο και πως το διάβασμα στο σπίτι τρομοκρατεί τόσο τους μαθητές, όσο και τους γονείς τους!
Οι μαθησιακές δυσκολίες, για τις οποίες έχουμε γράψει και διαβάσει πολλά, είναι φυσικά ένας παράγοντας που επηρεάζει το χρόνο και την επίδοση της μελέτης. Γιατί όμως όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως «διάγνωσης» ή «αξιολόγησης», δυσκολεύονται τόσο πολύ στο διάβασμα για την επόμενη μέρα;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι μοναδική. Το μαθησιακό προφίλ κάθε μαθητή διαφέρει – ο τρόπος με τον οποίο κάποιος αφομοιώνει καλύτερα, ο χρόνος που χρειάζεται για να τα αφομοιώσει, οι δυσκολίες σε συγκεκριμένα θέματα, η κλίση σε κάποια άλλα. Ωστόσο, υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής στα παραπάνω: η οργάνωση.
Πώς όμως μπορεί ένας μαθητής να οργανώσει το διάβασμά του και μάλιστα στην πρώτη κιόλας τάξη του δημοτικού; Εδώ έρχεται πάλι ο ρόλος του γονέα (δύσκολη δουλειά τα παιδιά!). Τα μικρά μας δε γνωρίζουν τρόπους οργάνωσης, ούτε και τρόπους μελέτης. Γι’ αυτό το λόγο το πρώτο που πρέπει να κάνουμε, είναι να τους τα διδάξουμε. Είναι τόσο απλό!
Παρακάτω, θα βρείτε μερικές συμβουλές για τον τρόπο που μπορούμε να οργανώσουμε καλύτερα τη μελέτη στο σπίτι.
  • Πρέπει να δείξουμε στα παιδιά πού διαβάζουμε, ποιος είναι ο χώρος και ποια είναι αυτά που πρέπει να έχουμε όταν καθόμαστε. Ναι, πρέπει να μιλήσουμε για τα μολύβια, τις γόμες, τα τετράδια και όλα όσα μπορεί να μας φαίνονται αυτονόητα.
  • Στη συνέχεια, πρέπει να ορίσουμε τις ώρες που το παιδί θα πρέπει να κάνει τα μαθήματά του, καθώς και τις ώρες που εμείς (οι γονείς) είμαστε διαθέσιμοι για βοήθεια. Συχνά τα παιδιά που αρνούνται όλη μέρα να διαβάσουν παρά το επίμονο «κυνηγητό» των γονέων, αργά το βράδυ κατακλύζονται από τύψεις και άγχος και παρακαλούν για βοήθεια. Αυτό επίσης συμβαίνει όταν το παιδί δε σημειώνει σωστά τα μαθήματα για την επόμενη μέρα και λίγο πριν τον ύπνο εμφανίζεται ένα φυλλάδιο! Τότε λοιπόν αρχίζει το παρακαλετό και ένας κουρασμένος γονιός «μάχεται» με ένα επίσης κουρασμένο παιδί για θέματα γραμματικής, αριθμητικής ή ιστορίας. Η μελέτη καταλήγει σε καταστροφή και η οικογένεια το πρωί ξυπνάει μουτρωμένη, αδιάβαστη και κουρασμένη για μια ακόμη δύσκολη μέρα!
  • Βρίσκουμε με το παιδί μας τον πιο κατάλληλο τρόπο να σημειώνει τι έχει να κάνει την άλλη μέρα. Εξηγούμε πως το χαρτάκι-πεταμένο-κάπου-σε-κάποιο-βιβλίο δε βοηθά και προτείνουμε άλλες λύσεις. Δεν επιβάλλουμε στο παιδί τον τρόπο με τον οποίο θα σημειώνει, επιβάλλουμε όμως να σημειώνει!
  • Ανεξαρτητοποιούμε το παιδί στο διάβασμα. Ναι, καλά διαβάσατε. Στόχος είναι το παιδί να τα καταφέρνει μόνο του και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αν είμαστε συνέχεια από πάνω! Δίνουμε τη βοήθεια για να διδάξουμε όλα όσα είπαμε και σιγά σιγά αποσυρόμαστε. Μόνο του το παιδί μας θα πάει στο χώρο του, το σωστό χρόνο και θα ζητήσει και τη βοήθειά μας όταν είναι απαραίτητη. Σε αυτό το σημείο θα σταθούμε λίγο παραπάνω για να μιλήσουμε λίγο περισσότερο για την ανεξαρτητοποίηση, η οποία δε μπορεί να έρθει μόνο για τη μελέτη, αλλά πρέπει να είναι γενικός στόχος στη ζωή του παιδιού μας. Όχι, δε είναι δυνατό να αυτονομήσουμε ένα παιδί στο διάβασμα όταν το ντύνουμε, το ταΐζουμε, του δένουμε τα κορδόνια πριν καν μας πει ότι λύθηκαν, δεν το αφήνουμε να πιάσει γυάλινο ποτήρι γιατί θα το σπάσει ή το σκουπίζουμε εμείς μετά την τουαλέτα! Αν όλα αυτά συμβαίνουν ακόμα, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε λίγο για την ανεξαρτησία και την αυτονομία του παιδιού μας γενικά και αντί να «τα παρατήσουμε», να ξεκινήσουμε από γενικευμένες δραστηριότητες και να βάλουμε σε αυτές και το διάβασμα. Όπως έχουμε πει, λάθη κάνουμε όλοι, τα εντοπίζουμε, τα διορθώνουμε και προχωράμε – τόσο απλά!
  • Βάλτε στο διάβασμα πρόγραμμα! Όπως προαναφέραμε, προγραμματίστε μαζί με το παιδί το πότε και το πόσο θα διαβάζει. Εξηγήστε -κάντε το και πράξη- πως όταν τελειώνουμε νωρίς έχουμε περισσότερο χρόνο για άλλες, πιο ευχάριστες δραστηριότητες, ενώ το αντίθετο συμβαίνει όταν χαζεύουμε ή κωλυσιεργούμε. Βοηθός εδώ θα είναι η συνέπεια και τα κίνητρα. Μην «πέφτετε» όταν το μικρό σας είναι ασυνεπές στις υποχρεώσεις του, αλλά μη ξεχνάτε να του αφήνετε το χώρο και το χρόνο του όταν είναι! Σε αυτό το σημείο, όπως και με την αυτονόμηση, οφείλουμε να κοιτάξουμε το γενικότερο πρόγραμμά μας. Φυσικά και δεν μπορούμε να εντάξουμε ένα παιδί σε πρόγραμμα όταν όλη η οικογένεια το «χαλάει». Το πρόγραμμα βοηθάει τα παιδιά τόσο στη σχολική όσο και την προσχολική ηλικία, τα οργανώνει και τα διδάσκει συνέπεια και όρια. Αν κάπου εδώ αισθάνεστε πάλι πως πρέπει να ξεκινήσετε από πιο «πίσω», είπαμε, ποτέ δεν είναι αργά!
  • Τέλος, μην ξεχάσετε να διδάξετε στα παιδιά σας τη διαφορετικότητα και την αποτυχία. Ναι, είναι γεγονός, ότι εμείς μπορεί να διαβάζουμε δυο ώρες για το τεστ των μαθηματικών, ενώ ο φίλος μας ο Γιωργάκης μόνο μισή. Δεν είναι κακό να εξηγήσουμε στο δικό μας παιδί πως ο συμμαθητής του μπορεί να είναι καλύτερος στα μαθηματικά, αρκεί φυσικά να ξέρουμε τις δικιές μας ικανότητες. Το κυνήγι του 10 και του 20 είναι ανώφελο και ανούσιο. Η ζωή δεν τελειώνει με το 9, ούτε με μερικά κόκκινα σημάδια στην ορθογραφία! Αναγνωρίστε τις δυνατότητες και τις δυσκολίες του παιδιού σας. Ενισχύστε την αυτοπεποίθησή του με τις δυνατότητες και δουλέψτε συστηματικά με τις δυσκολίες.
Μην ξεχνάτε πως κάθε παιδί είναι διαφορετικό, όπως και καθένας από εμάς. Κάντε προσαρμογές, δοκιμές και πολύ, μα πολύ παιχνίδι!
Καλό διάβασμα!
Φανή Βαγγελάτου
Λογοθεραπεύτρια – Ειδική Παιδαγωγός ΜΑ
Συντονίστρια Σχολών Γονέων

Γνωρίζοντας καλύτερα τα ντροπαλά παιδιά!

Ημερομηνία δημοσίευσης άρθρου: Μαρτίου 5, 2014 Συγγραφέας: KidsGo Κατηγορία: Ψυχολογία

Γνωρίζοντας καλύτερα τα ντροπαλά παιδιά!
Τα περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι ντροπαλά και συμπεριφέρονται με συστολή σε διάφορες στιγμές και καταστάσεις. Όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία, η ντροπαλότητα είναι φυσικό κομμάτι της ανθρώπινης ανάπτυξης! Στην ηλικία των 4 ή 5 ετών, τα παιδιά αρχίζουν και αποκτούν την πρώτη συνειδητή αίσθηση ντροπής, φόβου ή αμηχανίας. Σε κάποιους ανθρώπους αυτού του είδους η αίσθηση της ντροπής παραμένει και στην ενήλικη ζωή, αλλά συνήθως κορυφώνεται στην αρχή της εφηβείας.
Όταν όμως η ντροπαλότητα εκφράζεται με μια πιο σταθερή συχνότητα, τότε υποδηλώνει ότι είναι χαρακτηριστικό της προσωπικότητας ενός ατόμου και αυτό από μόνο του δεν είναι ούτε κακό ούτε λάθος. Τα ντροπαλά άτομα μπορεί να είναι πολύ καλοί ακροατές, να κρατούν καλή συντροφιά και η συνολική τους παρουσία να αποπνέει ζεστασιά και καλοσύνη!
Με άλλα λόγια, η ντροπαλότητα σαν χαρακτηριστικό της προσωπικότητας δεν είναι πρόβλημα και θα ήταν άδικο αν αντιμετωπιζόταν έτσι. Εκεί όμως που αξίζει να δοθεί προσοχή, είναι όταν το ντροπαλό άτομο είναι ιδιαίτερα κλεισμένο στο εαυτό του γιατί φοβάται τις κοινωνικές συναναστροφές και καταστάσεις, ή όταν μένει μόνο του όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή φοβάται την αλληλεπίδραση με τους άλλους. Αυτός ο βαθμός ντροπαλότητας μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργικότητα του παιδιού, την κοινωνική του ανάπτυξη και τη συνολική ευχαρίστηση που λαμβάνει από το κοινωνικό περιβάλλον.
ShyKids_icon1
ShyKids_icon4 Γιατί αντιδρά το παιδί με ντροπαλότητα;
Η συμπεριφορά του παιδιού που χαρακτηρίζεται ως «ντροπαλή», μπορεί να έχει αρκετούς λόγους και αιτίες. Ένα ντροπαλό παιδί με υγιή αυτοεκτίμηση κρατά τη βλεμματική επαφή, είναι ευγενικό και δείχνει να είναι ευχαριστημένο με τον εαυτό του. Είναι απλά ήσυχο.
Από την άλλη πλευρά, η ντροπαλότητα μπορεί να είναι μία αντίδραση σε αυτό που αντιλαμβάνεται το παιδί ως τρομακτικό ή πάνω από τις δυνατότητές του διαχειρίσιμο, και μπορεί να περιλαμβάνει ένα μίγμα συναισθημάτων όπως φόβο και ένταση. Η ντροπαλότητα, μπορεί να γίνει το μέσο που βοηθά το παιδί να αποχωρήσει από την κατάσταση που προκαλεί όλα αυτά, έτσι ώστε αποκτήσει μια αίσθηση ελέγχου και να καταλάβει πώς μπορεί να προσεγγίσει καλύτερα την κατάσταση.
Συνήθως, η ντροπαλότητα μειώνεται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και εξοικειώνονται με μια ποικιλία κοινωνικών καταστάσεων και ανθρώπινων επαφών. Τα περισσότερα παιδιά γίνονται πιο άνετα στο να χειρίζονται νέες εμπειρίες και στο να γνωρίζουν νέους ανθρώπους. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις, όπου το αίσθημα της ντροπαλότητας βιώνεται σε μεγαλύτερο βαθμό, και τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο χρόνο προσαρμογής και εξοικείωσης, καθώς και ενίσχυση των κοινωνικών δεξιοτήτων τους.
ShyKids_icon3 Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ντροπαλού παιδιού;
Η ντροπαλότητα στα παιδιά μπορεί να πάρει πολλές μορφές, αλλά σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, τα περισσότερα ντροπαλά παιδιά παρουσιάζουν ένα συνδυασμό των παρακάτω χαρακτηριστικών.
  • Σπάνια μιλούν οικειοθελώς.
  • Μπορεί να μην ανταποκριθούν όταν τους μιλά ένας δάσκαλος ή συμμαθητής.
  • Μπορεί να ακολουθούν οδηγίες, χωρίς να ανταποκρίνονται προφορικά σε αυτές.
  • Συχνά μιλούν με απαλή και ήσυχη φωνή.
  • Όταν τους μιλάει κάποιος, μπορεί να γυρίσουν την πλάτη τους ή μπορεί να μην έχουν καθόλου βλεμματική επαφή.
  • Μπορεί να στρέφουν το βλέμμα τους στο έδαφος όταν βρίσκονται με άγνωστα άτομα.
  • Μπορεί να παρακολουθούν, αλλά να μη συμμετέχουν στο παιχνίδι με άλλα παιδιά.
  • Σε άγνωστες καταστάσεις, μπορεί να φαίνονται ανήσυχα, αφηρημένα και νευρικά.
  • Σε μια καινούρια κατάσταση, μπορεί να αρνηθούν να εμπλακούν όταν δεν υπάρχει μαζί τους ένας ενήλικας που να τους κάνει να νιώθουν οικεία.
ShyKids_icon6
ShyKids_icon3 Πώς μπορεί να επηρεάσει η ντροπαλότητα τα παιδιά;
Ενώ η ντροπαλότητα μπορεί να έχει κάποιες θετικές πτυχές όπως για παράδειγμα το ότι ένα ντροπαλό παιδί σπάνια παρεκτρέπεται και συνήθως σκέφτεται πριν ενεργήσει, οι αρνητικές πτυχές μπορούν να δημιουργήσουν πρακτικά και συναισθηματικά προβλήματα στα παιδιά.
Τα πολύ ντροπαλά παιδιά μπορεί να φαίνονται στους συνομηλίκους τους εχθρικά, μπορεί να έχουν πολύ λίγες στενές σχέσεις και έτσι μπορεί να έχουν και λιγότερες ευκαιρίες για να εξασκήσουν την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Επίσης, η ντροπαλότητα μπορεί να περιορίσει τη μάθηση και την καθημερινή απόλαυση του σχολείου. Καθώς τα ντροπαλά παιδιά μεγαλώνουν και ωριμάζουν, τείνουν να είναι πιο μοναχικά, να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και να γίνονται ανήσυχοι έφηβοι.
ShyKids_icon4 Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Τις περισσότερες φορές οι γονείς διαισθάνονται τις δυσκολίες που συνδέονται με την ντροπαλότητα, και προσπαθούν ενστικτωδώς να πείσουν τα ντροπαλά παιδιά να βγουν «από το καβούκι τους», παροτρύνοντάς τα να εμπλέκονται περισσότερο με ανθρώπους και κοινωνικές καταστάσεις.
Για να ενθαρρύνουν οι γονείς το ντροπαλό παιδί, θα πρέπει να προσέχουν να μη μεταφράζουν την ντροπαλότητα σαν κάτι που γίνεται επίτηδες ή από πείσμα. Αντίθετα, θα είναι πιο αποτελεσματικό να αντιμετωπίσουν τη συστολή του παιδιού ως μια οποιαδήποτε αναπτυξιακή διαδικασία ή δεξιότητα, με υπομονή, αποδοχή και καλοσύνη έτσι ώστε να δώσουν ώθηση στην αυτοπεποίθηση που έχει ανάγκη το παιδί για να γίνει πιο άνετο στις κοινωνικές του συναναστροφές.
Οι γονείς δεν θα πρέπει να χαρακτηρίζουν και να βάζουν την ταμπέλα του «ντροπαλού» στο παιδί, γιατί με αυτό τον τρόπο το αποτρέπουν να δει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Οι χαρακτηρισμοί ενθαρρύνουν το παιδί να βλέπει τον εαυτό του σύμφωνα με την ταμπέλα που κουβαλάει και ενισχύουν το ρόλο αυτό χωρίς να επιτρέπουν την προσπάθεια για αλλαγή ή βελτίωση.
ShyKids_icon5
Τα ντροπαλά παιδιά επωφελούνται ιδιαίτερα από την ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων όπως το να γνωρίζουν νέους ανθρώπους, να ξεκινούν συζητήσεις, να διατηρούν βλεμματική επαφή, να είναι καλοί ακροατές κ.α. Οι γονείς μπορούν να εξηγήσουν στο παιδί τα πλεονεκτήματα της καλής κοινωνικής συναναστροφής και να δημιουργήσουν ευκαιρίες όπου το παιδί θα νιώσει άνετα να ανοιχτεί και να πετύχει.
Οι γονείς δεν χρειάζεται να πιέζουν το παιδί να εμπλακεί σε καινούριες καταστάσεις όταν δεν νιώθει άνετα να το κάνει. Είναι σημαντικό να δώσουν στο παιδί το χρόνο που χρειάζεται για να νιώσει καλά και να ενθαρρύνουν την προσπάθεια που κάνει όταν εμπλέκεται σε μια κοινωνική συναναστροφή. Μπορεί να χρειαστεί χρόνο για να ξεπεράσει και να διαχειριστεί το παιδί τη νευρικότητα που νιώθει, αλλά η βοήθεια, η στήριξη και η ενθάρρυνση των γονιών είναι καθοριστική.
Αν κατανοούσαμε τι πραγματικά σημαίνει το να είσαι ντροπαλός, θα καταλήγαμε ότι δεν είναι και τόσο αρνητικό χαρακτηριστικό τελικά. Στην πραγματικότητα το όλο θέμα είναι το πώς διαχειρίζεται κανείς την ντροπαλότητα. Ακόμα και αν το παιδί είναι ντροπαλό και χαρακτηρίζεται έτσι, δε χρειάζεται να απολογούνται ούτε οι γονείς άλλα ούτε και το ίδιο το παιδί για αυτό που είναι. Τα περισσότερα ντροπαλά παιδιά έχουν έναν εσωτερικό εαυτό που λάμπει, και αν οι εξωστρεφείς τους άφηναν λίγο χώρο, σίγουρα θα το αναγνώριζαν αυτό!
Πηγή: www.parentshelp.gr