Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία - Τι είναι και πώς λειτουργεί


Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία
Είναι δυνατόν μια εσφαλμένη πεποίθηση, όσο ισχυρή και να είναι, να μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους να φερθούν αναλόγως ώστε να την επαληθεύσουν; Η κλινική μας εμπειρία μας λέει πως ναι.

Η έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας

Ο κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Μέρτον, επινόησε την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, ορίζοντάς την ως εξής: “η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι, αρχικά, ένας εσφαλμένος ορισμός μιας κατάστασης που προκαλεί μια νέα συμπεριφορά, η οποία οδηγεί στο να γίνει πραγματικότητα η αρχικά εσφαλμένη σύλληψη της κατάστασης. Αυτή η απατηλή ισχύς της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διαιωνίζει την κυριαρχία του λάθους. Γιατί έτσι ο προφήτης παραθέτει την πραγματική πορεία των γεγονότων ως απόδειξη για το ότι είχε εξαρχής δίκιο”.

Ένα παράδειγμα αυτοεκπληρούμενης προφητείας

Ας το δούμε σε ένα παράδειγμα. Υπήρξε μια συμβουλευόμενη η οποία είχε μόλις αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, όταν ζήτησε συμβουλευτική υποστήριξη. Κάποιους μήνες νωρίτερα, είχε αποφασίσει να αφήσει το πατρικό της σπίτι, για να συγκατοικήσει με το σύντροφό της. Καθώς είναι μοναχοπαίδι, φοβόταν ότι οι γονείς της θα διαφωνούσαν με την απόφασή της κι έτσι δίσταζε να τους μιλήσει για την ανάγκη της να φύγει μακριά τους.
Τελικά, είχε νοικιάσει στα κρυφά ένα διαμέρισμα με το σύντροφό της και με διάφορες δικαιολογίες κατάφερνε να περνά κάποιες νύχτες εκεί.
Ο καιρός περνούσε και η ίδια εξακολουθούσε να κρατά μυστική την ύπαρξη αυτού του σπιτιού, έως ότου οι γονείς της το ανακάλυψαν τυχαία και ακολούθησε ένας μεγάλος καυγάς. Εκείνοι ένιωθαν πληγωμένοι και θυμωμένοι. Η συμβουλευόμενη είχε επίσης συσσωρευμένο θυμό που έχει προκληθεί από την πίεση κάτω από την οποία ζούσε το τελευταίο διάστημα.
Το κομβικό σημείο στο παραπάνω παράδειγμα είναι ο φόβος. Ίσως από εκεί να ξεκινούν και όλες οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Φοβόμαστε ότι κάτι δε θα πάει καλά κι αυτό συμβαίνει συνήθως για κάποιο λόγο. Συνήθως το συναίσθημά μας συνδέεται με την ιστορία μας, ακουμπά σε κάτι που μας έχει συμβεί και συχνά τραυματίσει.
Μάλιστα, αν αυτό το τραύμα δεν έχει λεκτικοποιηθεί ώστε να πάρει ψυχικό τόπο, δε σταματά να επανεμφανίζεται, κάποιες φορές σαν μια ασαφής απειλή.
Προσπαθώντας να προστατευτούμε από αυτήν την απειλή, είναι πολύ πιθανό να δράσουμε με πανικό και αγωνία, προκαταλαμβάνοντας καταστάσεις.
Στο παραπάνω παράδειγμα ήταν αναμενόμενο ότι οι γονείς της συμβουλευόμενης θα πληγώνονταν και θα θύμωναν, αφού η κόρη τους κράτησε μια τόσο σημαντική απόφαση κρυφή.
Από την άλλη, πηγαίνοντας πίσω στην ιστορία της, μαθαίνουμε ότι ο ρόλος που είχε στην οικογένεια ήταν να κρατά τις ισορροπίες ανάμεσα στους γονείς της, που βρίσκονταν σε μια άτυπη κόντρα και το μόνο που φαινόταν να τους ενώνει ήταν η κόρη τους. Έτσι ίσως μπορεί να εξηγηθεί το πώς κι εκείνη φοβήθηκε να τους ανακοινώσει ότι έχει φύγει – η πιθανότητα να ανατραπεί η ισορροπία στο πατρικό της ήταν η ασαφής απειλή που την κρατούσε πίσω. Μια απειλή από την οποία προσπάθησε να προστατευθεί με έναν τόσο παράδοξο τρόπο, που τελικά είναι σα να την προσκάλεσε να πραγματοποιηθεί.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν, για να αποφύγουμε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία;

Είναι σημαντικό να μένει ο καθένας στο συναίσθημά του. Να το ακούει και να μάθει με τον καιρό να το αναγνωρίζει. Στη συνέχεια, να προσπαθεί να το επικοινωνήσει με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή του, πριν προβεί σε ενέργειες που είναι πιθανόν να υπονομεύσουν τις ίδιες του τις ανάγκες και επιθυμίες.
Όλοι οι άνθρωποι φοβόμαστε μερικές φορές. Ο φόβος αυτός ανακουφίζεται μόνο με την εμπιστοσύνη στην ιδέα ότι οι άλλοι μπορούν να μας καταλάβουν.

Tο Internet αποκαλύπτει τον πραγματικό μας εαυτό

Κάθε μέρα περίπου 2,5 πεντάκις εκατομμύρια bytes πληροφοριών παράγονται από τις διασυνδεμένες συσκευές μας, δημιουργώντας ένα ταχύτατα επεκτεινόμενο πεδίο ανθρώπινης γνώσης και επιτρέποντας χωρίς προηγούμενο πρόσβαση στις ζωές μας.
«Η κοινωνική επιστήμη αρχίζει και γίνεται πραγματική επιστήμη», επισημαίνει ο Σεθ Στίβενς-Νταβίντοβιτς, στο βιβλίο του «Όλοι λένε ψέματα» («Everybody lies», εκδ. Bloomsbury). «Και αυτή η νέα, πραγματική επιστήμη πρόκειται να βελτιώσει σημαντικά τις ζωές μας», συνεχίζει ο επιστήμονας δεδομένων και επισκέπτης καθηγητής στο Wharton School του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια.
Το ότι ο Στίβενς-Νταβίντοβιτς δεν καταφέρνει να θωρακίσει τα επιχειρήματά του για να υποστηρίξει την άποψη αυτή, λίγη σημασία έχει. Το «Όλοι λένε ψέματα» είναι μία παθιασμένη και συναρπαστική εξερεύνηση αυτών των νέων πηγών δεδομένων, πολλές εξ’ αυτών προερχόμενες από τη Google, όπου έχει εργαστεί στο παρελθόν ο συγγραφέας. «Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι οι αναζητήσεις στο Google αποτελούν τις πιο σημαντικές πληροφορίες που έχουν αντληθεί ποτέ για τον ανθρώπινο ψυχισμό», σημειώνει.
Αναμφίβολα, αυτά τα δεδομένα ρίχνουν καινούργιο φως σε κάθε είδους διαμφισβητούμενα θέματα, όπως η ψυχική ασθένεια, η σεξουαλικότητα, η παιδική κακοποίηση, οι εκτρώσεις, η διαφήμιση, η θρησκεία και η υγεία. Σε έναν πιο πεφωτισμένο κόσμο, αυτή η γνώση σίγουρα θα χρησιμοποιούταν για να βελτιώσει την κοινωνική πολιτική και να αντιμετωπίσει τις ανισότητες της εποχής μας.
Ο λόγος που ο Στίβενς-Νταβίντοβιτς θεωρεί τα δεδομένα της Google τόσο σημαντικά είναι επειδή ο κόσμος τείνει να μην λέει ψέματα όταν πραγματοποιεί online αναζητήσεις, αντίθετα με όταν αλληλεπιδρά με φίλους, συγγενείς και δημοσκόπους. Στο κάτω κάτω, γιατί να εξαπατήσεις τον εαυτό σου όταν προσπαθείς να βρεις κάτι χρήσιμο; Υπό αυτή την έννοια, υποστηρίζει, οι μηχανές αναζήτησης μοιάζουν με έναν «ψηφιακό ορό της αλήθειας», που αποκαλύπτει τους πραγματικούς μας εαυτούς αντί για τις περσόνες που προβάλλουμε δημοσίως.
Ο συγγραφέας αντλεί πληροφορίες και από δεδομένα άλλων πηγών, όπως τη Wikipedia, το Pornhub και την ρατσιστική ιστοσελίδα Stormfront, προκειμένου να αποκαλύψει μια εκπληκτική ποικιλία ανθρώπινων αδυναμιών, προκαταλήψεων, νευρώσεων και φετίχ. Ποιος φανταζόταν ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι κάνουν σεξ με λούτρινα ζώα;
Ρατσισμός και εκλογές
Κάποιες από τις άλλες ανακαλύψεις του συγγραφέα είναι εξίσου εντυπωσιακές, αν όχι τρομακτικές. Για παράδειγμα, ο Στίβενς-Νταβίντοβιτς εξερευνά τα δεδομένα που εξετάζουν τη σχέση μεταξύ ρατσισμού και εκλογών. Οι αναζητήσεις στο Google για τη λέξη «nigger» αποδεικνύουν ότι πολλοί Δημοκρατικοί στον Βορρά έχουν παρόμοιες ρατσιστικές απόψεις με τους Ρεπουμπλικάνους του Νότου, ακόμη κι αν δεν τις εκφράζουν τόσο συχνά δημοσίως.
Τα δεδομένα επιτρέπουν επίσης στο συγγραφέα να εξερευνήσει ορισμένους μύθους. Αντίθετα με όσα λέγονται για την ανάδυση των εικονικών «θαλάμων ηχούς» (echo chambers, δηλαδή ομάδες συζήτησης όπου όλοι μοιράζονται τις ίδιες απόψεις), ο Στίβενς-Νταβίντοβιτς θεωρεί ότι έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες να συναντήσεις κάποιον με αντίθετες πολιτικές απόψεις στο Internet παρά έξω από αυτό.
Αλλά ίσως η πιο σημαντική παρατήρηση στο βιβλίο έχει να κάνει με την ανισότητα στις ΗΠΑ και το πώς η γεωγραφία μερικές φορές είναι παράγοντας εξίσου καθοριστικός με την κοινωνική τάξη για τις ευκαιρίες της ζωής μας. Διαπιστώνει ότι σε μερικές περιοχές των ΗΠΑ οι πιθανότητες ενός φτωχού παιδιού να «επιτύχει» είναι το ίδιο υψηλές με άλλες αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, ενώ σε άλλες περιοχές οι ευκαιρίες αυτές είναι χαμηλότερες από κάθε συγκρίσιμη χώρα.
_______________________
   Πηγή: insider.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Τα παιδιά που «δεν τα παίζει» κανείς

Είναι αυτά τα παιδιά που κάθονται σε μια γωνία στην παιδική χαρά, στο πάρκο, στο προαύλιο του σχολείου. 
Είναι αυτά που τα λούζει κρύος ιδρώτας, όταν δεν τα διαλέγουν στην παρέα. 
Αυτά που μέσα τους «εκλιπαρούν» να τα επιλέξουν κι ας είναι η τελευταία επιλογή, η ύστατη λύση, προκειμένου να συμπληρωθεί η ομάδα. Να τα επιλέξουν στο κρυφτό, στο κυνηγητό, στα παιχνίδια με το λάπτοπ, στην τσουλήθρα, στο ποδόσφαιρο. 
Και πάντα επιλέγεται όταν λείπει ένας. Γιατί το παιδί αυτό δεν είναι ποτέ απαραίτητο, είναι αυτό που περισσεύει.
Ένα τέτοιο παιδί είναι και το δικό μου. Είναι αυτό που χώνεται στην αγκαλιά μου πληγωμένο από το σχολείο, από την παιδική χαρά, από την παραλία, γιατί «δεν το παίζει κανείς». 
Είναι αυτό που έχει μόνο έναν φίλο, που κι αυτόν «δεν τον παίζει κανείς» και ίσως και γι’ αυτό είναι πολύτιμος, αγαπητός, ανεκτίμητος. Όταν λείπει αυτός ο φίλος για διακοπές ή αρρωσταίνει στο σχολείο, ο μικρός μου νιώθω ότι συρρικνώνεται ακόμα περισσότερο, κλείνεται σε αυτό το μικρό καβούκιγια να προστατευτεί από την απόρριψη που νιώθει.
Κάθε φορά που λαχταρά για αποδοχή η καρδιά μου γίνεται κομμάτια. Βλέπω τη μοναξιά του στα μάτια του, στις κινήσεις του, στο χαμηλωμένο του βλέμμα. 
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία του να βγει στο προσκήνιο, να δείξει κι αυτός όλους αυτούς τους θησαυρούς που έχει μέσα του. 
Του αρκεί μια καλή κουβέντα, μια γλυκιά χειρονομία, ένα άγγιγμα στον ώμο, για να ακτινοβολήσει, να γίνουν τα μάτια του λαμπερά. Αν και είναι κρυμμένος στη σκιά του, νομίζει πως όλοι τον βλέπουν και τον δείχνουν με το δάχτυλο γελώντας.
Το παιδί μου δεν πιστεύει απλώς ότι δεν το θέλει κανείς. Πιστεύει ότι δεν αξίζει να το θέλουν. 
Ξέρω, πως λαχταρά να είναι στο επίκεντρο και πως στα όνειρά του βλέπει ότι είναι περιτριγυρισμένος από φίλους που τον αγαπάνε, που τον αποδέχονται. 
Και όσο περισσότερο το λαχταρά αυτό, τόσο περισσότερο αμύνεται, «κρύβεται» και ας του ουρλιάζει μέσα του ένα τεράστιο «είμαι κι εγώ εδώ».

Ψάχνω μέσα στους διαδρόμους του μυαλού μου τα λάθη μου.
Ίσως τον «έκανα πολύ ευαίσθητο», ίσως είδα ότι είναι ευαίσθητος και δεν τον έκανα πιο δυνατό, δεν του έδωσα ώθηση να βγει στη ζωή. 
Ίσως τον προστατεύω πολύ, ίσως φταίνε τα παραμύθια που του έλεγα και που μιλούσαν για κόσμους αγγελικά πλασμένους. 
Δεν μπορώ να κατηγορώ τον κόσμο ότι είναι σκληρός. 
Δεν ευθύνονται οι άλλοι για το δικό μου παιδί που δεν γίνεται αποδεκτό. Που είναι «παράξενο», που ονειροπολεί, που προσεγγίζει τα παιδιά «δειλά», που δεν επιβάλλεται.

«Γιατί πιστεύεις ότι δεν σε παίζουν αγάπη μου»; τον ρώτησα μια μέρα.«Γιατί όλο χάνω στα παιχνίδια» μου απάντησε. «Δεν είμαι καλός σε τίποτα», πρόσθεσε και δεν ήξερα τι άλλο να του πω, όταν κάθε μέρα του λέω και του δείχνω πόσο καλός είναι σε τόσα πράγματα. 
Πιάνουν τα χέρια του, με βοηθάει στο μαγείρεμα, ζωγραφίζει καταπληκτικά, είναι υπεύθυνος για το σκυλάκι που του έχουμε πάρει και έχει ένα εκπληκτικό χιούμορ. 
Σκέφτομαι πως αυτά τα στοιχεία, αυτά τα διαμάντια, ίσως εκτιμηθούν αργότερα. Αλλά και πάλι, δεν μπορώ να είμαι ήσυχη λέγοντας απλά στον εαυτό μου «θα αλλάξουν τα πράγματα».

Με τον άντρα μου έχουμε αποφασίσει να επισκεφτούμε έναν παιδοψυχολόγο, για να μας βοηθήσει να βοηθήσουμε το παιδί μας. Τον Σεπτέμβριο θα ξεκινήσουμε. 
Μέχρι τότε, κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα. Τον αγαπάμε, τον αποδεχόμαστε, τον τονώνουμε και του θυμίζουμε διαρκώς πόσο σημαντικός είναι.

Γράφει η Φωτεινή, αναγνώστρια του themamagers.gr

themamagers

Η υλική ανταμοιβή: «Και αν το κάνω τι θα κερδίσω;»


Η μητέρα του Γιωργάκη παρακαλάει το παιδί της να τη βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού γιατί τον τελευταίο καιρό εργάζεται πολλές ώρες και δεν προλαβαίνει. Η απάντηση του Γιωργάκη: «Kαι αν το κάνω, τι θα κερδίσω;». Η μητέρα αν και στην αρχή φαίνεται να τα χάνει για λίγο, υποκύπτει λέγοντας: «Γυρνώντας από τη δουλειά θα σου πάρω το παιχνίδι που σου υποσχέθηκα».
Στο παραπάνω παράδειγμα, φαίνεται ο τρόπος που σκέφτεται η μητέρα για να πείσει το παιδί της να τη βοηθήσει σε κάτι (εκμεταλλεύεται το δώρο), όπως επίσης φαίνεται και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το παιδί τη συνεισφορά του στην οικογένεια. Σκεφτείτε για λίγο τι είναι αυτό που διδάσκει η συμπεριφορά της μητέρας στο παιδί (όταν βοηθάω στο σπίτι παίρνω κάτι), καθώς επίσης και τι είναι αυτό που κερδίζει ουσιαστικά το παιδί μέσα από αυτή τη συναλλαγή βοήθειας – ανταμοιβής (ας αρχίσω να σκέφτομαι από τώρα τι θα ζητήσω την επόμενη φορά που θα χρειαστούν βοήθεια αφού πάντα πιάνει) .
Σίγουρα οι γονείς θα πρέπει να σέβονται τις επιθυμίες και τα θέλω των παιδιών τους, αλλά είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να ικανοποιούν μια επιθυμία επειδή κρίνουν ότι είναι δυνατόν και πρέπει να εκπληρωθεί, και άλλο πράγμα να ικανοποιούν μια επιθυμία επειδή ουσιαστικά εκβιάζονται για να το κάνουν. Όταν συμβαίνει αυτό, τα παιδιά αν και ικανοποιούν τις υλικές τους ανάγκες, δημιουργούν κενά συναισθηματικής φύσεως και κενά αξιών.
Κάποια πράγματα θα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα μέσα στην οικογένεια, και αυτό όχι μόνο για να υπάρχει ισορροπία μεταξύ των μελών, αλλά και για να διδάσκονται τα παιδιά αξίες που θα φανούν χρήσιμες στη μετέπειτα ζωή. Η ανταμοιβή, δεν έχει πάντοτε υλικό αντίκρισμα και αυτό πρέπει να το κατανοήσουν τα παιδιά. Όταν για παράδειγμα η μητέρα μαγειρεύει για την οικογένεια, ή όταν ο πατέρας βοηθάει το παιδί στα μαθήματα, δεν λαμβάνουν υλική ανταμοιβή για τον κόπο τους. Αμείβονται ηθικά και συναισθηματικά που μπορούν και προσφέρουν στην οικογένεια και στα παιδιά τους.
Όταν η συνεργασία στο σπίτι λειτουργεί με δωροδοκίες, οι απαιτήσεις των παιδιών για ανταλλάγματα και υλικές παροχές όλο και θα αυξάνουν. Και αν το παιδί συνηθίσει σε τέτοιου είδους συναλλαγές, θα θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να προσπαθεί για τίποτα αν κάποιος στο μέλλον του τις στερήσει.
Το συμμαζεμένο δωμάτιο, η προσπάθεια στο σχολείο, η βοήθεια στο σπίτι είναι πράγματα για τα οποία τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται για να τα αποδέχονται ως μέρος της συνεισφοράς τους στην οικογένεια και επειδή τα βοηθάει να γίνουν τα ίδια καλύτερα. Όταν οι γονείς δωροδοκούν τα παιδιά τους, τα στερούν τα κίνητρα για να συμμετέχουν ενεργά στην οικογένεια, τα κρατούν στάσιμα χωρίς να έχουν τα παιδιά απαιτήσεις από τον εαυτό τους και τα δυσκολεύουν να προσαρμόζονται κοινωνικά σε καταστάσεις όπου θα λείπει η υλική ανταμοιβή.
Αντίθετα, όταν τα παιδιά μαθαίνουν να συνεισφέρουν χωρίς να περιμένουν τέτοιου είδους ανταλλάγματα, μπορούν και αξιολογούν τις υλικές του ανάγκες, αποδέχονται το γεγονός ότι υπάρχει η πιθανότητα να μην αποκτήσουν όλα τα υλικά αγαθά που επιθυμούν και ανακαλύπτουν νέους τρόπους για να αποκτήσουν αυτά που θέλουν. Επιπλέον, κερδίζουν περισσότερες εμπειρίες, νιώθουν μεγαλύτερη συναισθηματική ασφάλεια, έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις δυνατότητές τους και αποκτούν εφόδια για το μέλλον




Να αλλάξουμε πρώτα εμείς και μετά να αλλάξουμε και τον κόσμο αυτό.

Μαριόνετες είμαστε όλοι. Κρεμόμαστε γερά από σχοινιά και μας καθοδηγούν. Κάθε μας κίνηση είναι κατευθυνόμενη από λόγια που μας υπαγορεύουν άλλοι, από ενέργειες που μας έχουν εμφυτεύσει τόσο καλά μέσα στο κεφάλι που πλέον έχουν γίνει κάτι σαν κοσμοθεωρία.
Ποτισμένοι με την λίγδα της κοινωνίας, μας πειράζει η ρετσινιά της έκθεσης. Έχουμε σκατένια μυαλά τα οποία έχουν πάψει να λειτουργούν. Κινούμαστε σαν ζωντανοί νεκροί, σπίτι, δουλειά και φτου και από την αρχή. Ο κόσμος μας γεμάτος μίσος, αδιακρισία, στιγματισμό, αφέλεια, χαζομάρα. Και εμείς δεν είμαστε ικανοί ούτε καν να διαφωνήσουμε. Πολύ απλά γιατί έτσι μάθαμε να ζούμε, μας έγινε η υποταγή συνήθεια. Ο κόσμος αντί να αλλάζει, κάνει βόλτες γύρω από την ίδια του την κόλαση και εμείς από κάτω έχουμε κάτσει παθητικά και χειροκροτάμε γιατί έτσι μας είπανε να κάνουμε, έτσι μας μάθαμε να ζούμε.
Και τα σχοινιά μας τόσο αναθεματισμένα γερά. Έχουν φτιαχτεί, βλέπεις, από υλικά που τόσο δύσκολα μπορείς να διαλύσεις. Μια δόση μισαλλοδοξίας, λίγα λάθος πρότυπα, ομοφοβία με το κιλό, ξενοφοβία στο έπακρο και για να δέσουν όλα αυτά γερά μεταξύ τους, αφαιρούμε την οποιαδήποτε κριτική σκέψη, την αλληλεγγύη, την ευγνωμοσύνη και τον ανθρωπισμό. Και κάπως έτσι φτιάχνονται οι καλοκουρδισμένες αυτές μαριονέτες.
Με το κουστουμάκι τους συχνά, την γραβάτα δεμένη σφιχτά στον λαιμό σαν μια άλλη θηλιά. Με το φόρεμά τους συχνά και τη γόβα να πονάει τόσο πολύ τον αστράγαλο ώστε να μην μπορείς να κάνεις βήμα πέρα από αυτά που σου έχουν καθορισμένα. Και έτσι μπαίνουμε σε όμορφα κουτάκια, τα οποία αν ανοίξεις δε θα είναι κενά. Απλά θα έχουν μέσα κενούς από κάθε άποψη ανθρώπους.
Πόσο ακόμα όμως μπορείς να ζήσεις κατευθυνόμενος; Αυτό εξαρτάται από το πόση αλήθεια αντέχεις. Πρέπει να έχεις κότσια, θάρρος και θράσος για να απελευθερωθείς από τα δεσμά. Θέλει μπόλικη δύναμη ψυχής για να γίνεις ελεύθερος, ειδάλλως, αν δεν μπορείς, μείνει κεκλεισμένων των θυρών. Και είναι λίγοι εκείνοι που τα καταφέρνουν, αλήθεια στο λέω.
Πολύ λίγους έχω δει να έχουν πραγματικά ξεφύγει από όλο αυτό. Αλλά ο κόσμος ο ιδεατός, που και αυτοί ονειρεύονται, μόνο μέσα στο μυαλό τους είναι. Στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να τον κάνουν να μοιάζει τέτοιος. Τουλάχιστον όμως εκείνοι έκαναν τα βήματα μπροστά. Και το χειρότερο για τις μαριονέτες είναι πως μένουν απλά στάσιμες. Δε βηματίζουν καν προς τα πίσω. Τίποτα χειρότερο από μια πλήρη αδράνεια.
Ίσως ο κόσμος στα μάτια μου να φαίνεται υπερβολικά άθλιος, δεν ξέρω. Ίσως και να είναι στ’ αλήθεια έτσι όπως τον βλέπω. Απλά δεν αντέχω άλλο να βλέπω ανθρώπους να σηκώνουν το κεφάλι μόνο όταν τα νήματα κινούνται. Θέλω, επιτέλους, να δω ανθρώπους να σηκώνουν το κεφάλι από μόνοι τους. Να σηκώνουν το κεφάλι επειδή τους πιάστηκε ο σβέρκος να είναι κρεμασμένοι, επειδή είδαν πέρα από το δικό μας φυσιολογικό, επειδή κατάλαβαν.
Και όλα αυτά τα λέω εγώ, που είμαι μέσα σε αυτό τον κόσμο και κινούμαι ακριβώς έτσι. Αλλά ελπίζω, πως ακόμα και αυτό, να είναι ένα βήμα παρακάτω. Ένα βήμα να λυθώ και εγώ από τα δεσμά μου. Εγώ και ο κάθε εγώ. Ο καθένας που είναι σαν εμένα. Να λυθούμε, να αλλάξουμε πρώτα εμείς και μετά να αλλάξουμε και τον κόσμο αυτό.
Της Άσπας Μαρίνου

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Όταν ο μπαμπάς ασχολείται εξ αρχής με το παιδί, αυτό έχει καλύτερη νοητική ανάπτυξη

Οι ενεργοί μπαμπάδες που περνάνε χρόνο με το μωρό τους, κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του, παίζοντας και αλληλεπιδρώντας μαζί του, το βοηθάνε να έχει καλύτερη νοητική ανάπτυξη, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα με ελληνική συμμετοχή.
Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Imperial College, King's College, Έξετερ και Οξφόρδης, με επικεφαλής τον καθηγητή Πολ Ραμστσαντάνι του Τμήματος Ιατρικής του Imperial, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα βρεφικής ψυχικής υγείας "Infant Mental Health Journal", μελέτησαν στοιχεία για τον τρόπο που επικοινωνούσαν 128 πατέρες με τα μωρά τους ηλικίας τριών μηνών. Στη συνέχεια, αξιολογήθηκε η νοητική ανάπτυξη των ίδιων παιδιών σε ηλικία δύο ετών.
   Διαπιστώθηκε ότι όσο περισσότερο ένας μπαμπάς ασχολούνταν ενεργητικά με το μωρό του, τόσο καλύτερες επιδόσεις αυτό εμφάνιζε στα νοητικά τεστ (προσοχής, επίλυσης προβλημάτων, γλώσσας, κοινωνικών δεξιοτήτων κ.α.), που έκανε στα δύο του χρόνια.
   Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι διάφοροι παράγοντες ασφαλώς εμπλέκονται στην ανάπτυξη ενός παιδιού, αλλά η σχέση με τον πατέρα κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του έχει παραγνωρισθεί και δεν έχει μελετηθεί ιδιαίτερα μέχρι σήμερα.
   «Ακόμη και τόσο νωρίς, στην ηλικία των τριών μηνών, οι αλληλεπιδράσεις πατέρα-παιδιού μπορούν να επηρεάσουν θετικά την κατοπινή νοητική ανάπτυξη του παιδιού, κάτι που δεν είχε έως τώρα διαπιστωθεί» δήλωσε ο δρ Ραμτσαντάνι.
   Η θετική αυτή επίπτωση αφορά εξίσου τα αγόρια και τα κορίτσια, κάτι που έρχεται να αμφισβητήσει τη διαδεδομένη αντίληψη ότι το παιγνίδι με τον μπαμπά σε πολύ μικρή ηλικία είναι πιο σημαντικό για τα αγόρια από ό,τι για τα κορίτσια. Διαπιστώθηκε επίσης ότι πιο θετική επίδραση στα παιδιά έχουν μπαμπάδες που είναι ευαίσθητοι, ήρεμοι και λιγότερο αγχώδεις.
   Οι ερευνητές τόνισαν ότι, μετά και τη νέα μελέτη, είναι σημαντικό να ενθαρρύνονται οι μπαμπάδες - αν δεν το κάνουν από μόνοι τους- να αλληλεπιδρούν περισσότερο με τα μωρά τους. «Το ξεκάθαρο μήνυμα για τους νέους μπαμπάδες είναι να παίζουν με το μωρό τους» τόνισε ο Ραμτσαντάνι.
         Στη νέα μελέτη συμμετείχε η Ελληνίδα ψυχολόγος Λαμπρινή Ψυχογιού, λέκτορας της Σχολής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Έξετερ, η οποία αποφοίτησε από το Πάντειο Πανεπιστήμιο το 1997 και πήρε το διδακτορικό της το 2004 από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ ΜΠΕ

Τι θα θυμούνται τα παιδιά σας για πάντα…

Τι θα θυμούνται τα παιδιά σας για πάντα…
Οι γονείς είναι δημιουργοί αναμνήσεων. Τα παιδιά δεν ξεχνάνε πολλά πράγματα.
Θα θυμούνται πάντα πως…
Τους διαβάζατε.
Τα ακούγατε όταν μιλούσαν.
Τα αγκαλιάζατε συχνά.
Είχατε οικογενειακές παραδόσεις.
Τρώγατε μαζί σαν οικογένεια.
Τους λέγατε Σ’αγαπώ κάθε μέρα.
Παίζατε μαζί τους.
Πάντα να θυμάστε πως ποτέ δεν ξέρουμε πόσο σημαντικές είναι οι στιγμές μέχρι να γίνει μια ανάμνηση.
babyradio.gr- Γκαλίτσιου Μαριάννα