Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η ζωή είναι σαν ένα τραγούδι και ο μόνος σκοπός του τραγουδιού είναι ο χορός


Γράφει η Mercy Torres

Ο φιλόσοφος Alan Watts πάντα έλεγε ότι η ζωή είναι σαν ένα τραγούδι και ο μόνος σκοπός του τραγουδιού είναι ο χορός. Έλεγε ότι όταν ακούμε ένα κομμάτι, δεν χορεύουμε με στόχο το τέλος της μουσικής. Χορεύουμε για να το απολαύσουμε. Αυτός όμως δεν είναι πάντα ο τρόπος που ζούμε τη ζωή μας. Αντιθέτως, περνάμε βιαστικά τις μικρές στιγμές, σκεπτόμενοι ότι υπάρχει πάντα κάτι καλύτερο, κάποιος στόχος που πρέπει να επιτεύξουμε. Αυτό είναι το δικό μου ταξίδι μέσα από ένα τραγούδι χωρίς χορό και τα μαθήματα που πήρα από τον Alan Watts.

«H ύπαρξη υποτίθεται ότι πρέπει να είναι διασκεδαστική. Δεν πάει πουθενά, απλά είναι».

Καθόμουν στο αυτοκίνητο και καυτά δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά μου. Ένιωσα ότι έχασα το πολύτιμο εκείνο στοιχείο που θα έδινε την απάντηση στο πρόβλημά μου. Θυμάμαι ότι σκεφτόμουν για το πώς μεγάλωναν τα μαλλιά μου, τα νύχια μου, πώς χτυπούσε η καρδιά μου και πώς έπεφταν τα δάκρυά μου. Όλα χωρίς προσπάθεια ή πόνο. Συμβαίνουν αβίαστα. Πώς γίνεται όμως η ζωή να είναι τόσο δύσκολη;

Στα 22 χρόνια ζωής, ο στόχος μου ήταν να γίνω επιτυχημένη. Ήθελα να είμαι κάποια- να είμαι και να έχω περισσότερα. Χρειαζόμουν να αποδείξω κάτι στον κόσμο, αλλά δεν γνώριζα το τι. Έγινα μητέρα στα 18 μου, κάτι που ήταν εμπόδιο, αλλά που ποτέ δεν μετάνιωσα. Στα 23 μου έκανα τη δεύτερη κόρη μου. Ήμουν μια σύζυγος με δύο παιδιά και με μια χαμηλόμισθη εργασία. Αλλά δεν ήμουν ευτυχισμένη. Ήθελα κι άλλα. Προς αναζήτησή τους, αντάλλαξα τον χρόνο μου με ένα είδος επιτυχίας που ενέχει χρήματα και status. Κάτι που ένιωθα ότι θα μου έδινε επιβεβαίωση από την κοινωνία.

«Όλο το νόημα του να χορεύεις είναι απλά ο χορός».

Όταν ήμουν 28 πια, είχα κάνει όλα όσα η κοινωνία μου υπαγορεύει να κάνω. Πήγα σε πανεπιστήμιο, έκανα μια υψηλόμισθη εργασία και ανέβαινα όλο και πιο πολύ. Ήμουν τυχερή, αλλά δεν ένιωθα έτσι. Ο στόχος ήταν να έχω τα πάντα και να το κάνω να φαίνεται σαν κάτι που έβγαινε αβίαστα. Μόνο που δεν ήταν και τίποτα δεν έρχεται με τον εύκολο τρόπο. Είχα χάσει αυτό το νόημα, έπαιζα το τραγούδι, αλλά δεν χόρευα.

Έγινα εργολάβος, απομακρυνόμενη από ένα όνειρο, αλλά αυτό έφερνε επιτυχία. Εσείς μπορεί να έχετε επιλέξει κάποιο άλλο παρόμοιο επάγγελμα. Όπως εγώ, έτσι και εσείς δουλεύετε σκληρά κάθε μέρα. Ακολουθείτε μια συγκεκριμένη ρουτίνα. Συνεχίζετε να εργάζεστε σκληρά, επειδή γνωρίζετε ότι μόνο έτσι θα έρθει η επιτυχία. Και ξαφνικά γίνεστε 40. Είστε κατάκοποι. Αλλά επιτυχημένοι. Αυτή τη γεύση έχει η ύπαρξή σας, αυτό ήταν που επιζητούσε το εγώ σας. Και ανταλλάξατε τις πολύτιμες στιγμές σας με ολοήμερη εργασία. Και τώρα μπορείτε να χορέψετε. Τώρα ξεκινά η ζωή. Κοιτάτε το όμορφο σπίτι σας και τα ακριβά αμάξια σας. Και τότε συνειδητοποιείτε ότι δεν τα νιώθετε με τον τρόπο που το φανταζόσασταν. Το εγώ σας τα χρειαζόταν, αλλά η καρδιά σας επιζητούσε κάτι άλλο πιο πολύτιμο.

Ίσως η ιστορία σας δεν είναι σαν τη δική μου και στα 40 σας ακόμα εργάζεστε σε μια αδιέξοδη εργασία, για να πληρώσετε τους λογαριασμούς. Ευχόμενοι να είχατε περισσότερο χρόνο με όσους αγαπάτε. Ο σκοπός μου εδώ δεν είναι να συγκρίνουμε τη δική μου ιστορία με τη δική σας. Αλλά να σας δείξω ότι ασχέτως του πόσο σκληρά εργάζεστε, θα θέλετε πάντα να περάσετε στο επόμενο επίπεδο. Σίγουρα, τα υλικά αγαθά διευκολύνουν τη ζωή, αλλά δεν φέρνουν την ευτυχία.

Αν και έχουμε κάνει τους εαυτούς μας μίζερους με τα ατέλειωτα θέλω μας, έχουμε ήδη όσα χρειαζόμαστε. Η ζωή έχει φτιαχτεί για να τη ζήσω, με όλη τη σημασία της λέξης. Αν δεν μπορείτε να παραιτηθείτε από τη δουλειά σας αύριο, απολαύστε το πού βρίσκεστε. Εστιάστε στα καλύτερα μέρη της καθημερινότητας. Πιστέψτε ότι όσα κάνετε έχουν έναν σκοπό και ένα τόπο στον κόσμο αυτό. Γιατί η ευτυχία έρχεται μέσα από την ευγνωμοσύνη. Είστε ζωντανοί, έχετε αγαπημένα πρόσωπα και την ευκαιρία να τα βλέπετε να χαμογελούν κάθε μέρα. Όταν βάζετε τον εαυτό σας να εργάζεται για πράγματα που δεν έχουν σημασία, όπως ένα μεγάλο σπίτι ή ένα άνετο αυτοκίνητο, έχετε χάσει το νόημα. Παίζετε το τραγούδι, αλλά δεν χορεύετε.

Θυμάμαι ότι πήγαινα σχολείο το βράδυ και άφηνα τις κόρες μου με βαριά καρδιά. Αλλά η αλήθεια είναι ότι εγώ έκανα την επιλογή να τις αφήνω. Ό,τι κάνουμε στη ζωή είναι μια επιλογή μας. Το να λέμε στους εαυτούς μας ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή αποτελεί το μεγαλύτερο ψέμα απ’ όλα. Πίστευα ότι είμαι μια ηρωίδα που έκανα το καλύτερο για την οικογένειά μου. Αλλά οι κόρες μου δεν χρειάζονταν status. Εγώ το χρειαζόμουν. Και σκεφτόμουν ξανά πόσο εύκολα μεγαλώνω εγώ, τα μαλλιά μου και τα νύχια μου. Χωρίς κόπο. Βρισκόμουν τόσο κοντά στο να καταλάβω ότι το να μεγαλώνουμε είναι το μόνο που πρέπει να κάνουμε. Δεν χρειάζεται κόπος στο να ζούμε ή να πεθαίνουμε. Αυτά τα πράγματα είναι αναπόφευκτα. Και εμείς τα δυσκολεύουμε, επειδή το επιλέγουμε.

Νιώθετε εξαπατημένοι από τον χρόνο. Τώρα πρέπει να επανορθώσετε κάπως. Πρέπει να ζήσετε, να κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε με ό,τι σας έχει μείνει. Έτσι και πάλι θέτετε έναν νέο στόχο. Αυτή τη φορά θα χτίσετε αναμνήσεις και θα δείτε μέρη, θα κάνετε πράγματα που ποτέ δεν είχατε την ευκαιρία να κάνετε. Η λίστα μεγαλώνει και εσείς αναρωτιέστε πώς θα τα καταφέρετε όλα και ταυτόχρονα θα αποπληρώνετε δάνεια και λογαριασμούς. Και έτσι εργάζεστε όλο και περισσότερο για να κάνετε εκείνα τα πράγματα «κάποια μέρα». Έχετε και πάλι παγιδευτεί. Έχετε χάσει το νόημα. Σταματήστε να θέλετε περισσότερα και δείξτε ευγνωμοσύνη για το σήμερα. Ζήστε στη στιγμή. Αγαπήστε τη ζωή σας και τον χρόνο που έχετε πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Κι αν είναι να συμβεί, θα συμβεί. Αν όχι, τότε δεν ήταν γραφτό. Αφήστε το να φύγει.

Υπάρχει πάντα μια προσδοκία, πάντα κάτι που πρέπει να γίνει. Βάζετε στην άκρη τη ζωή, έτσι ώστε να ανταποκριθείτε σε μια προσδοκία που δεν υπάρχει για κανέναν άλλο, παρά μόνο για εσάς. Η προσδοκία είναι εκεί, επειδή εσείς την τροφοδοτείτε. Για να ζήσετε όμως, πρέπει να απελευθερωθείτε από αυτά. Παραιτήθηκα από την εργασία μου στα 40, δούλεψα τόσο πολύ που δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να ζήσω. Δεν έχω μια υψηλή θέση πια. Αλλά μια εργασία με λιγότερο στρες και ακόμα λιγότερα χρήματα. Μπορώ να εργάζομαι λιγότερες ώρες και να ζω με λιγότερα πράγματα, αλλά ποτέ δεν θα μετανιώσω αυτό που άφησα πίσω μου. Χρήματα, μεγάλα αμάξια και σπίτια. Γιατί οι στιγμές, τα μικρά πράγματα του παρελθόντος, όλα αυτά τα έχασα.

Συνεχώς παλεύουμε για κάτι περισσότερο, ανικανοποίητοι με αυτό που είμαστε. Το περισσότερο είναι πάντα καλύτερο. Η ευτυχία και η εκπλήρωση είναι πάντα ένα βήμα μακριά. Όσο μεγαλώνουμε, μαχόμαστε για να τελειώσουμε το λύκειο. Ύστερα, ο στόχος είναι το πανεπιστήμιο, μετά το μεταπτυχιακό. Έχουμε μια οικογένεια και ζούμε μέσα από τις προκλήσεις της ζωής, αλλά ποτέ δεν σταματάμε για να συνειδητοποιήσουμε τη χάρη που κρύβει κάθε στιγμή. Ποτέ δεν χορεύουμε. Το τραγούδι ακόμα παίζει όμως και ποτέ δεν είναι αργά να ζήσουμε στο παρόν και να απολαύσουμε το χορό.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Ένα ποστ που θα θες να τυπώσεις για να το διαβάζεις κάθε μέρα..

Ένα ποστ που θα θες να τυπώσεις για να το διαβάζεις κάθε μέρα..
Κάποτε, κάπου διάβασα ότι πρέπει να προσέχεις πολύ τι είναι αυτό, το πρώτο πράγμα που ακούς ή διαβάζεις κάθε πρωί. Σήμερα μου έτυχε αυτό το παρακάτω. Βρέθηκε μπροστά μου ανάμεσα σε φωτογραφίες φίλων από τις διακοπές και νυσταγμένες πρωινές αναρτήσεις. Ένα μικρό θαύμα, ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει εδώ και αρκετό καιρό.
Οι σωστές λέξεις στη σωστή σειρά, τόσο που θες να το τυπώσεις και να το κοιτάς κάθε μέρα.
Tο έγραψε ο Στέφανος Ξενάκης και τον ευχαριστώ πολύ για την άδεια να το μοιραστώ μαζί σου.
”Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.
Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους.
Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.
Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει.
Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.
Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.
Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.
Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ.”

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Τα Χειρότερα Λάθη Επικοινωνίας που Κάνουν οι Γονείς


Ένα από τα πιο συχνά προβλήματα στην παιδική και την εφηβική ηλικία είναι ότι τα παιδιά δεν ακούν τους γονείς του. 
Οι γονείς αναζητούν την αιτία του προβλήματος στο παιδί, αγνοώντας ότι τις περισσότερες φορές το λάθος είναι δικό τους, επειδή η επικοινωνία τους με το παιδί δεν είναι σωστή και αυτά που λένε, με τον τρόπο που τα λένε, βρίσκουν τοίχο. 
Ποια είναι τα συχνότερα επικοινωνιακά λάθη των γονιών;
1. Δίνουν διαταγές και Προστάζουν. 
Για παράδειγμα, 
«Σταμάτα να κλαις», 
«Μη μου μιλάς άσχημα», 
«Μη γκρινιάζεις», 
«Πήγαινε αμέσως να τελειώσεις τα μαθήματά σου», κλπ.

2. Απειλούν. 
Απειλούν το παιδί ότι θα υπάρχει κάποια δυσάρεστη συνέπεια αν συνεχίσει να φέρεται άσχημα ή δεν κάνει αυτό που πρέπει. 
Τις περισσότερες φορές η απειλή είναι εξωπραγματική και το παιδί αντιλαμβάνεται ότι δεν ισχύει. 
Για παράδειγμα, ο γονιός λέει 
«Αν συνεχίσεις τη γκρίνια δε θα σου πάρω σοκολάτα όλο το χειμώνα», 
«Σταμάτα να τσακώνεσαι με την αδερφή σου γιατί δε θα σε αφήσω να πας προπόνηση μπάσκετ όλη τη χρονιά», κλπ.

3. Κάνουν κήρυγμα - Λένε απειλητικά ποιο είναι το σωστό. 
Με λανθασμένο τρόπο προσπαθούν να περάσουν το σωστό μήνυμα, αλλά επειδή το επιβάλλουν ηθικολογώντας και πιέζοντας το παιδί, αυτό αντιδρά. 
Για παράδειγμα, 
«Δε ντρέπεσαι να μιλάς άσχημα;», 
«Τα καλά παιδιά δεν αντιμιλούν», κλπ.

4. Κρίνουν, Κατακρίνουν, Κατηγορούν. 
Οι γονείς κάνουν αρνητική αξιολόγηση του παιδιού τους συνολικά και ως άτομο, κάτι που είναι προσβλητικό για το παιδί. 
Για παράδειγμα, 
«Δε ντρέπεσαι; Πάλι έκανες λάθος!», 
«Αυτό το κάνουν τα μωρά, όχι τα μεγάλα παιδιά σαν εσένα», 
«Πάντα βιάζεσαι και πασαλείβεις τα μαθήματά σου, ντροπή!».

5. Κοροϊδεύουν, Γελοιοποιούν, Κάνουν το παιδί να ντραπεί. 
Κάνουν το παιδί να αισθανθεί ντροπή για τον εαυτό του, το γελοιοποιούν και το κατατάσσουν σε μία αρνητική κατηγορία, κάνοντας το παιδί να νιώθει άσχημα για τον εαυτό του. 
«Ντροπή σου, πάλι φέρεσαι σα μωρό», 
«Είσαι βλάκας», 
«Μην τρως σαν γουρούνι».

Πού είναι το λάθος στα παραπάνω μηνύματα;
Τα παραπάνω λάθη επικοινωνίας στην ουσία στέλνουν στο παιδί λανθασμένα μηνύματα. 
Το παιδί αισθάνεται ότι δεν είναι αποδεκτό και ότι οι γονείς του δεν το αγαπάνε. 
Αντί να αισθάνεται συναισθηματικά κοντά στους γονείς, με αυτού του είδους τη λεκτική επικοινωνία το παιδί αισθάνεται να απομακρύνεται από αυτούς.
Τα παιδιά για να προκόψουν και να αισθάνονται σιγουριά και ασφάλεια χρειάζονται αγάπη και αποδοχή. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να δείξουν στο παιδί ότι το αγαπάνε, το δέχονται όπως είναι και σέβονται την προσωπικότητά του. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι θα αποδεχτούν όλα τα λάθη του ή δε θα το ωθήσουν να αναπτυχθεί και να γίνει ο καλύτερός του εαυτός.
Το σημαντικό είναι να δημιουργήσουμε έναν στενό συναισθηματικό δεσμό με τα παιδιά μας και να τους δείξουμε την αγάπη μας με λόγια και πράξεις, αλλά και να τα καθοδηγήσουμε στο σωστό και την καλή συμπεριφορά.

Πώς καθοδηγούμε τα παιδιά στη σωστή συμπεριφορά;

Όταν δούμε συμπεριφορές που είναι λανθασμένες, αντί να καταφύγουμε αυτόματα στα παραπάνω λάθη επικοινωνίας, καλό είναι να σταθούμε και να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε.

Χρειάζεται καταρχήν να περιγράψουμε την άσχημη συμπεριφορά ή το συναίσθημα του παιδιού, 

αντί να κατακρίνουμε το παιδί: 
«Μου φαίνεται ότι πεινάς πολύ» αντί να φωνάξουμε 
«Πάψε να τρως σα γουρούνι». 
Μετά στέλνουμε ένα «εγώ-μήνυμα», λέγοντας στο παιδί πώς αισθανόμαστε εμείς με τη συμπεριφορά του, χωρίς να το κατακρίνουμε.

Τι είναι το «εγώ-μήνυμα»;
Πρόκειται για λεκτικά μηνύματα που στέλνουν οι γονείς και επικεντρώνονται στο πώς νιώθουν οι ίδιοι και όχι στο πόσο κακό είναι το παιδί ή η συμπεριφορά του.
Αυτού του είδος το μήνυμα περιλαμβάνει τρία σκέλη:
1. Ο γονιός περιγράφει αντικειμενικά την άσχημη συμπεριφορά ή το συναίσθημα του παιδιού.
2. Ο γονιός δηλώνει πώς αισθάνεται ο ίδιος.
3. Ο γονιός δηλώνει πώς η συμπεριφορά του παιδιού τον επηρεάζει με συγκεκριμένο, αντικειμενικό τρόπο.

Για παράδειγμα, αντί να πει ο γονιός 
«Σταμάτα να χτυπάς τα πόδια σου και να φωνάζεις μέσα στο σούπερ μάρκετ, δε πρόκειται να σου πάρω και άλλα μπισκότα», 
μπορεί να πει: 
«Βλέπω ότι χτυπάς τα πόδια σου και φωνάζεις, επειδή θέλεις τόσο πολύ αυτά τα μπισκότα. Στεναχωριέμαι όταν φέρεσαι έτσι γιατί δε θα μπορέσω να σε πάρω μαζί μου την επόμενη φορά και θα μου στερήσεις την παρέα σου, μου αρέσει να κάνουμε ψώνια μαζί».

Πιθανότατα σας φαίνεται πολύ μακροσκελής η προσέγγιση αυτή, κυρίως επειδή δεν έχετε συνηθίσει σε αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας. Με εξάσκηση, αποφεύγοντας τα επικοινωνιακά λάθη και υιοθετώντας μια πιο θερμή προσέγγιση στο τι λέτε και πώς το λέτε, βοηθάτε το παιδί σας να αποκτήσει καλύτερη συμπεριφορά και να συνεργάζεται καλύτερα.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Δώστε στο Παιδί σας μια Υπέροχη Παιδική Ηλικία


Καλλιεργήστε ευτυχία και χαρά στη ζωή του παιδιού σας για να βάλετε γερές βάσεις ψυχικής αλλά και σωματικής υγείας και να δημιουργήσετε το υπόβαθρο της επιτυχίας. Τα ευτυχισμένα παιδιά σκέφτονται θετικά, είναι αισιόδοξα, δημιουργικά και πετυχαίνουν τους στόχους τους σε μικρότερη αλλά και μεγαλύτερη ηλικία, ως ενήλικες. Εντάξτε στη ζωή σας τις παρακάτω διαδικασίες για να δημιουργήσετε χαρούμενη ατμόσφαιρα στο σπίτι σας και να μεγαλώσετε ένα ευτυχισμένο και ισορροπημένο παιδί.

1. Απολαύστε ‘Ραντεβουδάκια’ με το Παιδί σας
Όπως βγαίνετε με φίλους για καφέ και να τα πείτε, έτσι μπορείτε να βγαίνετε και με το παιδί σας, ξεκινώντας από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Πέστε στο παιδί σας «σήμερα θα βγούμε ραντεβού παρέα, να φάμε ένα παγωτάκι και να τα πούμε» και κανονίστε να πάτε σε ένα μέρος όπου μπορείτε να βρεθείτε οι δυο σας (ακόμα καλύτερα και αγκαλίτσα!) για να περάσετε όμορφα. Δε χρειάζεται να αφιερώσετε πολύ χρόνο, ακόμα και 15-20 λεπτά είναι αρκετά. Θα πρέπει να κλείσετε το κινητό σας και να αφοσιωθείτε στο παιδί σας. Ρωτήστε το για τους φίλους, το σχολείο, τα ενδιαφέροντά του, χωρίς να του κάνετε ανάκριση και χωρίς να παίζετε το παιχνίδι των 20 ερωτήσεων. Ξεκινήστε την κουβέντα χαλαρά, τύπου «τι θα ήθελες να μου πεις σήμερα..», «θέλω να ακούσω τα νέα σου από το σχολείο», κλπ. Επικεντρωθείτε στο να ακούτε περισσότερο και να σχολιάζετε λιγότερο. Κάντε στο παιδί σας υποθετικές ερωτήσεις, τύπου «τι θα έκανες αν ήσουν διευθυντής στο σχολείο για μια μέρα», «αν μπορούσες να πας διακοπές οπουδήποτε στον κόσμο που θα διάλεγες», κλπ. Η ιδέα είναι να είστε μαζί με το παιδί σας, χωρίς περισπασμούς και να δημιουργήσετε ζεστασιά, εγγύτητα και τονώσετε το ψυχικό σας δέσιμο.

2. Δημιουργήστε Θετική Οικογενειακή Ατμόσφαιρα
Πάρτε τη συνειδητή απόφαση να μειώσετε τα νεύρα και τις φωνές στην οικογένειά σας. Πριν ξεσπάσετε, πάρτε μια βαθιά ανάσα και ρωτήστε τον εαυτό σας «αξίζει τον κόπο να χαλιέμαι και να χαλάω τη σχέση μου με το παιδί μου γι’ αυτό το λόγο;». Υιοθετήστε μια πιο ήρεμη στάση. Μάθετε να επενδύετε στο θετικό, στο γέλιο και τη χαρά και μειώστε τον αρνητισμό. Παρατηρήστε τι κάνουν σωστά και καλά τα μέλη της οικογένειας και κάντε τους ένα κομπλιμέντο, αντί να βλέπετε πάντα το στραβό και να λέτε τι πρέπει να διορθώσουν.

3. Δημιουργήστε Οικογενειακές Παραδόσεις
Τι ποιο ωραίο από οικογενειακές παραδόσεις όπως να φτιάχνετε μαζί με το παιδί τα χριστουγεννιάτικα γλυκά, να βάφετε τα πασχαλινά αυγά, να φτιάχνετε στεφάνι της πρωτομαγιάς ή να έχετε μια σπέσιαλ τούρτα για τα γενέθλια του… Αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη και δημιουργήστε το δικό σας χαιρετισμό ή γιορτάστε μια επέτειο σημαντική για την οικογένειά σας με ιδιαίτερο τρόπο. Συζητήστε για αυτά που κάνετε στο σπίτι σας, τραβήξτε φωτογραφίες, δημιουργήστε κλίμα προσδοκίας για όταν έρθουν οι χαρούμενες αυτές στιγμές…

4. Αποκτήστε τη Συνήθεια να Παίζετε Παιχνίδια και να Περνάτε Όμορφα
Παίξτε με το παιδί σας διάφορα παιχνίδια, καθιστοί, τρέχοντας, επιτραπέζια, φαντασίας, ή ηλεκτρονικά. Βρείτε ευκαιρία να γελάσετε, να γαργαληθείτε, να έρθετε κοντά διασκεδάζοντας. Επενδύστε στην ομορφιά της στιγμής και απολαύστε παρέα με το παιδί σας.

5. Μοιραστείτε Όμορφες Ιστορίες και Αναμνήσεις
Μοιραστείτε με το παιδί σας όμορφες ιστορίες από τη δική σας παιδική ηλικία, σκανταλιές, περιπέτειες, γιορτές, οτιδήποτε ωραίο σημάδεψε την παιδική σας ηλικία. Μιλήστε του για γονείς σας αλλά και για τις γιαγιάδες, τους παππούδες και άλλα αγαπημένα σας πρόσωπα, δείξτε του φωτογραφίες και ελάτε κοντά μαζί. Μοιραστείτε ωραίες αναμνήσεις σας απ’ όταν το παιδί σας ήταν μικρό, μιλήστε του για το πώς ήταν μωράκι, τι έκανε, τι του άρεσε, δείτε φωτογραφίες και βίντεο και γελάστε με την καρδιά σας. Καλλιεργώντας ευτυχία τονώνετε την ψυχική και σωματική υγεία του παιδιού σας –και τη δική σας φυσικά!- και δημιουργείτε ένα όμορφο, χαρούμενο, ασφαλές περιβάλλον για να αναπτυχθεί το παιδί σας και να μπορεί να επιστρέφει σε αυτές τις χαρούμενες στιγμές ξανά και ξανά.

6. Καλλιεργήστε την Αίσθηση της Οικογενειακής Συνεργασίας
Συνεργαστείτε με το παιδί σας και συμπεριλάβετέ το σε οικογενειακές εργασίες, αναθέτοντάς του έστω και έναν μικρό ρόλο. Αναθέστε του μικροδουλειές και συζητήστε πώς όταν συνεργάζεστε όλοι η ζωή γίνεται ευκολότερη και καταφέρνετε πολλά ωραία πράγματα.

7. Δώστε Έμφαση στο Παιχνίδι και τις Φιλίες
Από τις μεγάλες χαρές της παιδικής ηλικίας είναι το ελεύθερο παιχνίδι και οι φίλοι και οι παρέες. Σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας έχει ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι σε καθημερινή βάση. Μειώστε τη χρήση ηλεκτρονικών και ενθαρρύνετε το παιχνίδι φαντασίας, τη δημιουργικότητα (π.χ. μέσα από κατασκευές) και την κίνηση. Μπείτε στη διαδικασία να καλείτε φίλους του παιδιού σας στο σπίτι ή αν αυτό δεν είναι εφικτό, να κανονίζετε ραντεβού με φίλους στην παιδική χαρά. Επιτρέψτε στο παιδί σας να πηγαίνει σε σπίτια φίλων για παιχνίδι ή και να μένει εκεί το βράδυ (φυσικά θα πρέπει να γνωρίζετε την οικογένεια και να νιώθετε ότι το παιδί σας είναι ασφαλές εκεί).

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Γονεϊκό πρότυπο: αξία ανεκτίμητη

Γονεϊκό πρότυπο: αξία ανεκτίμητη
Γιάννης Ξηντάρας
    Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)
Ένα επιστημονικό πείραμα που προέκυψε κάπως τυχαία ήρθε πριν από μερικές δεκαετίες να μας αποδείξει το προφανές: Τη δύναμη της γονεϊκής φιγούρας! Την πολύ μεγάλη σημασία του γονεικού προτύπου. Το “αποτύπωμα” του οποίου, από τις πρώτες στιγμές της ζωής μας, καθορίζει το μέλλον μας. Στο πείραμα συμβαίνει το εξής: Τα νεογέννητα παπάκια βρέθηκαν αμέσως μετά τη γέννηση τους μπροστά στον επιστήμονα κι όχι στο φυσικό τους γονέα (τη μαμά πάπια...). Απουσία του δευτέρου άρχισαν να ακολουθούν τον πρώτο καθώς αυτός άρχισε να περπατάει εμπρός τους!
Δυνητικά ήταν σε θέση να τον ακολουθούν μία ζωή...
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις υιοθεσίες: Τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους θετούς τους γονείς, τους αποδέχονται στον ρόλο των αντίστοιχων βιολογικών, τους ακολουθούν και μεγαλώνουν μαζί τους για μια ζωή. Γιατί; Γιατί έχουμε ενστικτωδώς την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να ακολουθήσουμε ένα πρότυπο, να συνταχθούμε με κάποιον που έχει δύναμη και ισχύ.
Το ένστικτο της επιβίωσης μας οδηγεί στο κατόπι εκείνου που θα σταθεί δίπλα μας, που γίνεται σημαντικός, τον αντιγράφουμε και μέσα από αυτόν μαθαίνουμε την ζωή. Μέσα από τη διαδικασία της μάθησης, αποκτούμε τις δεξιότητες για να επιβιώσουμε και να ενταχθούμε στην κοινωνία. Και οι πρωτεργάτες μας σ' αυτή τη διαδικασία είναι πάνω από όλους οι Γονείς!
Γονέας: o σημαντικότερος ρόλος ίσως στην παράσταση της διαβίωσης, στο έργο της διανόησης, ο πρώτος αγωνιστής που θα αναδείξει τους νέους πρωταγωνιστές...
Τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους, μαθαίνουν ότι βιώνουν, μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν με τα μάτια τους και ακούνε με τα αυτιά τους, όχι με θεωρίες , ούτε με λόγια αλλά με πράξεις, με έργα. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να έχουν συνείδηση της αξίας και της σημασίας του ρόλου τους. Να μην ξεχνάμε τον αντίκτυπο των πράξεων μας, των λόγων μας, της παραμικρής μας κίνησης. Λέμε συχνά οτι “τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια, ρουφούν το κάθε τι που αντιλαμβάνονται”. Πόσο αλήθεια είναι! Πόσο μεγάλη ευθύνη προσδίδει στο ρόλο του γονέα, αλλά και πόση ευχαρίστηση να είναι κάνει ευλογημένος με ένα τέτοιο χάρισμα!
Τι καμάρι που νοιώθουμε όταν τα καταφέρνουμε, όταν ακούσουμε μία καλή κουβέντα για τα παιδιά μας και τι πίκρα αν συμβεί έστω και σε μικρή κλίμακα το αντίθετο...
Η αξία του να είσαι γονιός είναι ανεκτίμητη, μία μοναδική εμπειρία που μας ωριμάζει και δύναται να μας κάνει πολύ, πολύ, πολύ καλύτερους ανθρώπους...


Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

http://sugarmama.gr/

Που πάει η αγάπη όταν τελειώνει;


Πού πάει αγάπη όταν χάνεται;
Κρύβεται σε μια γωνιά και κλαίει;
Μπαίνει μέσα σε ένα σκοτεινό ντουλάπι και κουλουριάζεται;
Όχι. Στην δική μου ιστορία, όταν η αγάπη χάνεται, τελειώνει, πάει σε ένα μέρος ηλιόλουστο και λαμπερό και κάνει party! Χορεύει mambo και πίνει Sangria.
Μαζεύει τις βαλίτσες της και τις γεμίζει με αναμνήσεις, στιγμές και σχολαστικά φυλαγμένα λόγια και αρχίζει το ταξίδι της για ένα μέρος τόσο μαγικό όσο και η χώρα του Ποτέ – Ποτέ. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να λέγεται αυτό το μέρος, ξέρω όμως πως μυρίζει γιασεμί και γαρδένια και τα βράδια γεμίζει με κεριά βανίλια τον περίγυρο.
Κι η αίσθηση που έχει η αγάπη όταν φεύγει;
Σαν να χώνεσαι μέσα σε χλιαρό νερό. Ούτε κρύο για να ξυπνήσει όλες τις αισθήσεις σου, ούτε ζεστό για να σε πνίξει. Είναι η αίσθηση του χλιαρού που σου ξυπνάει μέσα σου την ηρεμία και την οικειότητα.
agapi-pou-paei
Γιατί αυτό συμβαίνει όταν η αγάπη τελειώνει. Σου μένει η οικειότητα, η ηρεμία, το νοιάξιμο, το ενδιαφέρον. Κι αυτό είναι το τέλος της διαδρομής.
Για να φτάσεις σε αυτό το τέλος, υπάρχουν δρόμοι που θα τους περπατήσεις και θα ματώσεις. Θα τους περπατήσεις χωρίς να ξέρεις αν θα είναι στρωμένοι με άσφαλτο ή θα είναι ξεχασμένα κακοτράχαλα δρομάκια γεμάτα χαλίκια.
Κι όσο περπατάς προς το τέλος, υπάρχει πάντα ένα χαλικάκι που θα μπει μέσα στο παπούτσι σου και θα σε πονάει. Είναι σαν τις αναμνήσεις, όταν προσπαθείς να κρατήσεις μια αγάπη ζωντανή.
Δεν μπορείς. Όταν εξαντληθεί η αγάπη δεν ξαναγεμίζει. Δεν είναι έρωτας να ξαναγεννηθεί. Η αγάπη μοιράζεται, σκορπιέται κι αν είναι αρκετή, λιγοστεύει μα δεν τελειώνει.
Αν όμως σε κάποια σημεία της διαδρομής σκορπίστηκε παραπάνω, αν δόθηκε απλόχερα χωρίς να κοιτάξεις ποτέ το «αποθεματικό», τότε υπάρχει περίπτωση και να τελειώσει. Μην με κοιτάς με αυτά τα μάτια τα θυμωμένα.
Προτιμώ ένα τέλος από μια συμβιβασμένη ψευδαίσθηση.
Δεν μπορώ να μείνω επειδή σε νοιάζομαι. Δεν μπορώ να μείνω επειδή σε αγάπησα για πολύ ή για λίγο, δεν έχει σημασία. Δεν πρέπει να μείνω επειδή δε φτάσαμε μαζί στην γραμμή του τερματισμού.
Ένα από τα πολλά σημάδια μιας αγάπης είναι να περπατάς πλάι πλάι. Ούτε να τρέχω εγώ, ούτε να με περιμένεις εσύ. Η αγάπη οφείλει να βιώνεται αβίαστα, ήρεμα, χαλαρά.

Henri Martin- Οι εραστές
Η αγάπη δεν μπορεί να νικιέται ποτέ κι από τίποτα. Ούτε από την καθημερινότητα, ούτε από την ρουτίνα. Ούτε από προβλήματα ούτε από χαμένες μάχες. Η αγάπη από μόνη της είναι ένας κερδισμένος πόλεμος.
Κι αν σου τελείωσε, δεν πειράζει. Μην ντροπιάζεις την αγάπη με ενοχές. Δεν τις πρέπουν. Η αγάπη είναι περήφανη, ασυμβίβαστη, αγέρωχη.
Δεν έχει μέσα της την τρέλα του έρωτα. Δεν έχει μέσα της πείσμα και εγώ. Η αγάπη από μόνη της, κουβαλάει βαθιά αξιοπρέπεια. Δεν πέφτει στα πατώματα, δεν εκδικείται, δεν διεκδικεί. Είναι μια αρχόντισσα, που δεν υποτάσσεται και δεν γονατίζει. Αυτή είναι η αγάπη.
Κι όσο κι αν με αγαπάς.
Κι όσο κι αν στεκόμαστε απόψε απέναντι ο ένας από τον άλλο και το βλέμμα σου ακόμα δεν έχει μαλακώσει. Κι όσο κι αν εκείνο το πετραδάκι μου έχει ματώσει το πόδι, προτιμώ να φύγω όρθια έστω και κουτσαίνοντας παρά να συμβιβάσω την αγάπη που μοιραστήκαμε. Κι εσύ, όταν ο καιρός περάσει και καταλάβεις, θα μπορέσεις να στείλεις και την δικιά σου αγάπη στο μέρος χωρίς όνομα.
Θα την περιμένουν πολλά «χαμένα» αισθήματα να χορέψουν, να πιουν, να θυμηθούν και να γελάσουν. 
Γιατί η αγάπη φιλαράκο, υπάρχει μόνο όταν συνυπάρχει.
Αλλιώς φτιάχνει βαλίτσες και αποχωρεί!
______
Πηγή: pillowfights.gr


by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Να κυνηγάς τα όνειρα σου



Της Χρύσας Λεϊμονή.
Πόσο εύκολο είναι, άραγε, στη σημερινή εποχή να κυνηγάς τα όνειρα σου;
Με μία γρήγορη, ανιχνευτική ματιά, βλέπεις παντού τριγύρω σου ανθρώπους με τσακισμένα φτερά και σβησμένες ελπίδες, με κατακρεουργημένα σχέδια και αυταπάτες.
Το θέαμα είναι αποκρουστικό. Νιώθεις την παγωμάρα στο πετσί σου.
Σε πιάνει απελπισία. 
Τα μάτια σου θολώνουν, μαζί και το μυαλό.
Γιατί το μέλλον φαντάζει τόσο σκοτεινό και άραχνο;
Που πήγαν τα φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση;
Γιατί χάθηκε το κίνητρο, το μεράκι και η όρεξη;
Η δημιουργικότητα έφτασε στα τάρταρα, καταστρατηγήθηκε.
Η φαντασία μας εγκατέλειψε από καιρό.
Η μιζέρια, τα παράπονα, και οι καταστροφολογίες μας χτύπησαν την πόρτα.
Και εμείς δυστυχώς τους ανοίξαμε. Σαν χείμαρρος μας έπνιξαν και μας τράβηξαν στον πάτο. Τότε ήταν που ο μεγαλύτερος μας εφιάλτης έγινε πραγματικότητα. Εμείς του το επιτρέψαμε.
Τότε ήταν που μισήσαμε τον εαυτό μας, που αποπροσανατολιστήκαμε για τα καλά, που χαντακωθήκαμε, που συμβιβαστήκαμε μα κυρίως μας υποτιμήσαμε.
Το χαμόγελο έπαψε πια να ομορφαίνει την καθημερινότητα μας. Όλα έχουν μπει στον αυτόματο πια και μείς εκτελούμε ενέργειες σαν άψυχα ρομπότ που κανείς ποτέ δεν ρώτησε τι πραγματικά επιθυμήσαμε, λαχταρίσαμε και ονειρευτήκαμε.
Άτιμο πράγμα τα όνειρα. 
Μεγάλη απογοήτευση, η μη επίτευξή τους.
Για αυτό να τα κυνηγάς. Μόνο τότε, θα λάμψει ξανά το πρόσωπο σου. Μόνο τότε θα νιώσεις και πάλι ευτυχία. Όταν παλέψεις για όσα ονειρεύτηκες για σένα, για την ζωή σου, για τους δικούς σου ανθρώπους, για το μέλλον σου.
Τα όνειρα αυτά είναι δικά σου και μόνο δικά σου. Κανείς δεν μπορεί να σου τα στερήσει. Κανείς εκτός από σένα τον ίδιο.
Να κυνηγάς τα όνειρα σου, λοιπόν, και να θυμάσαι πως μπορεί να υπάρχουν μέρες που να νιώθεις σαν το κουτί της Πανδώρας να άνοιξε λες και όλα τα δεινά του κόσμου ήρθαν και να έκατσαν πάνω σου, όμως ένα τελευταίο δώρο, έμεινε και πάντα θα μένει στο κουτί, και αυτό δεν είναι άλλο από την ελπίδα. Την ελπίδα πως μια μέρα ότι ονειρεύτηκες θα γίνει πραγματικότητα.