Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ποτέ μην μαλώνεις το παιδί για τη συμπεριφορά του, γιατί η συμπεριφορά του είσαι εσύ.

Το βλέπουμε συνεχώς να συμβαίνει δίπλα μας. Στο σχολείο, στην παιδική χαρά, στα παιδικά πάρτι, στην παραλία και όπου αλλού συναντάμε γονείς με παιδιά. Το βλέπουμε και μέσα στο σπίτι μας και στον ίδιο τον καθρέφτη. 
Οι μεγάλοι μαλώνουν τους μικρούς γιατί δεν συμπεριφέρονται σωστά 
ή γιατί δεν συμπεριφέρονται όπως θα ήθελαν εκείνοι.
Το κάνω κι εγώ συνέχεια. Ανεβάζω την ένταση της φωνής μου, σμίγω τα φρύδια, κοιτάζω έντονα και ρωτάω: 
Είναι σωστή συμπεριφορά αυτή; 
Σε ποιόν μιλάς με αυτό το ύφος; 
και μετά ηρεμώ γιατί νομίζω ότι κέρδισα και το νήπιο κατάλαβε τη διαφορά ανάμεσα στη σωστή και τη λάθος συμπεριφορά.
Ποτέ μην μαλώνεις, όμως, το παιδί για τη συμπεριφορά του, γιατί η συμπεριφορά του είσαι εσύ. 
Εσύ είσαι υπεύθυνος για το ύφος και τις λέξεις που επιλέγει για να εκφράσει αυτό που νιώθει. Εσύ είσαι ο χάρτης που δείχνει τη διαδρομή που θα ακολουθήσει στο μέλλον. Εσύ είσαι η παλέτα με τα χρώματα.

Πως περιμένεις να είναι ένα παιδί ευγενικό, όταν εσύ δεν του είπες μία φορά Ευχαριστώ ή πως περιμένεις να κάτσει στο τραπέζι να φάει, σαν ενήλικας, όταν εσύ παίζεις με το κινητό σου την ώρα του φαγητού. Το ξέρω ότι έχεις δουλειά και απλά κοιτάς τα μηνύματα σου. Και το παιδί το ξέρει και σε δικαιολογεί. Το ερώτημα είναι γιατί δεν το δικαιολογείς εσύ όταν δεν θέλει να καθίσει στο εστιατόριο να φάει μαζί με τους μεγάλους;

Ποτέ μην μαλώνεις ένα παιδί για τη συμπεριφορά του. Προσπάθησε να γίνεις η συμπεριφορά του. 
Είναι υποχρέωση του γονιού να γεμίσει το μυαλό του παιδιού με αξίες και ιδέες. Είναι μέρος της δουλειάς του, να του εξηγήσει τη σημασία της συμπεριφοράς για τη μετέπειτα πορεία του. Ο πατέρας μου έλεγε ότι είμαστε αυτό που θα θυμούνται από εμάς όταν θα φύγουμε. Δηλαδή, είμαστε η συμπεριφορά μας.

Όλοι θυμούνται ένα γλυκό καλοπροαίρετο άνθρωπο ή μια αναπάντεχη καλημέρα από έναν άγνωστο. 
 Όλοι θυμούνται αυτόν που έτρεξε πρώτος να βοηθήσει κάποιον που έπεσε ή αυτόν που σηκώθηκε στο τρένο για να κάτσει ένα παιδάκι με τη μαμά του. 

Ενώ κανένας δεν θέλει να θυμάται τον αγενή, τον αγέλαστο και τον συνοφρυωμένο. Κανένας δεν θέλει να κάνει παρέα με αυτόν που συνέχεια τσακώνεται στο φανάρι ή που μιλάει άσχημα στο σερβιτόρο σε ένα εστιατόριο. Κανένας δεν αναζητά τον οδηγό που ανοίγει το παράθυρο και αδειάζει το τασάκι του στο μοναδικό πράσινο σημείο της πόλης και κανένας δεν κάθεται στο παγκάκι δίπλα σε αυτόν που διώχνει τα ζώα από το πάρκο.

Την συμπεριφορά μας την κουβαλάμε στην πλάτη μας και την φορτώνουμε στις πλάτες των παιδιών μας. 
Συνεπώς οι ευθύνες κι οι υποχρεώσεις μας απέναντι τους αλλά και απέναντι στην κοινωνία, είναι μεγάλες . 
Εμείς δημιουργούμε τις συμπεριφορές που στη συνέχεια μας ενοχλούν και επιπλήττουμε τα παιδιά μας γι’ αυτές. 
Εμείς είμαστε αυτό που δεν μας αρέσει. Τα παιδιά δεν φέρουν καμία ευθύνη και γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούν με μια επίπληξη να κατανοήσουν το λάθος που πιθανώς τους χρεώνουμε.
Ποτέ μην μαλώνεις ένα παιδί για τη συμπεριφορά του, εάν δεν είσαι έτοιμος να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να κάνεις το ίδιο. Εμείς φυτεύουμε το σπόρο για να ανθίσουν τα παιδιά μας. Είναι στο χέρι μας.

Είμαστε το αποτέλεσμα των σκέψεών μας


…» Το να υποστηρίξει κανείς ότι οι ανισότητες στην καταγωγή και στη θέση, στα πλούτη και στη φτώχεια, στην υγεία και στην αρρώστια είναι αποτέλεσμα τυχαίων περιστατικών ή συμπτώσεων είναι μια προσβολή σε βάρος του νόμου και της δικαιοσύνης», συνέχισε.
«Επιπλέον, το να πιστεύει κανείς ότι η νοημοσύνη, η ιδιοφυΐα, η εφευρετικότητα, τα χαρίσματα, οι ικανότητες, οι δυνάμεις και οι αρετές – ή αντίστροφα η άγνοια, η ανικανότητα, η αδυναμία, η οκνηρία και η φαυλότητα – οφείλονται μόνο στη φυσική κληρονομικότητα, αντιτίθεται στη λογική. Η κληρονομικότητα έχει να κάνει μόνο με το σώμα. Ο χαρακτήρας δημιουργείται από τη σκέψη του ατόμου».
«Πόσες από τις συνθήκες της γέννησης προκαλούνται από τη σκέψη;» ρώτησα.
«Όπως είπα», μου εξήγησε, «από τους ίδιους τους γονείς προέρχεται ένα μέρος μόνο του υλικού που χρησιμοποιείται για τη συγκρότηση του σώματος. Όλα τα υπόλοιπα δημιουργούνται από τη σκέψη.
Η γέννηση του σώματος αντιπροσωπεύει ένα ισοζύγιο «πιστωτικών» και «χρεωστικών» λογαριασμών που δημιουργούνται από τις σκέψεις. Το σώμα έρχεται στον κόσμο με τις επιθυμίες και τις τάσεις που έχει μεταφέρει ο δράστης στο παιδί μέσα από τη μητέρα και τον πατέρα. Και να θυμάσαι πάντα ότι οποιοδήποτε πεπρωμένο διαμορφώνεται για ένα άνθρωπο, δεν διαμορφώνεται από κάποια αυθαίρετη εξωτερική δύναμη, αλλά προσφέρεται, διευκολύνεται ή του επιβάλλεται από τις δικές του παλιότερες σκέψεις».
«Πώς μπορείς να αλλάξεις αυτό το πεπρωμένο τότε;» ρώτησα.
«Δεν μπορείς να αλλάξεις το πεπρωμένο που έχει διαμορφωθεί ήδη. Αυτό είναι το πεδίο δράσης που παρέχεται από τις παλιές σκέψεις του ατόμου. Όμως μπορεί κανείς να αλλάξει το μέλλον, αν υποταχθεί στο πεπρωμένο που του παρέχεται. Αν εκτελέσει τα καθήκοντά του και αλλάξει τη σκέψη του».
«Δηλαδή, οι συνθήκες της ζωής παρέχονται στο δράστη ειδικά για να του δώσουν μια ευκαιρία να αλλάξει το πεπρωμένο του», είπα, προσπαθώντας να αποκρυσταλλώσω την ιδέα στο νου μου.
«Ακριβώς. Οι διάφορες συνθήκες της ζωής οφείλονται στις επιθυμίες, στις φιλοδοξίες και στα ιδανικά για τα οποία έχει δουλέψει κανείς σε προηγούμενες ζωές.
Ή μπορεί να είναι το αποτέλεσμα όσων έχει επιβάλει το άτομο σε άλλους και τώρα πρέπει να τα νιώσει και να τα κατανοήσει ο ίδιος. Ή μπορεί να είναι το μέσο για να αρχίσει μια νέα προσπάθεια στην οποία έχουν οδηγήσει οι παλιές πράξεις του ατόμου. Χτες σου είπα ότι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι προκαθορισμένα μέσα στα πλαίσια της φυσικής κληρονομικότητας.
Πολλά χαρακτηριστικά και γνωρίσματα του σώματος αποτελούν επίσης καταγραφές των σκέψεων που τα δημιούργησαν. Κάθε ρυτίδα είναι ένα γράμμα, κάθε χαρακτηριστικό μια λέξη. Κάθε όργανο είναι μια πρόταση, κάθε μέλος του σώματος ένα κεφάλαιο. Όλα αυτά συνθέτουν την ιστορία του παρελθόντος που έχει διαμορφωθεί από τη σκέψη».
«Όμως, τόσα πολλά παιδιά μοιάζουν με τους γονείς τους», είπα. «Και φέρονται σαν τους γονείς τους».
«Τα φυσικά χαρίσματα, οι συνήθειες και τα χαρακτηριστικά μπορεί να φαίνονται ότι μοιάζουν πολύ με εκείνα των γονιών του ατόμου, ιδιαίτερα στα νιάτα του.
Όμως, τελικά, αυτές οι σωματικές ιδιαιτερότητες είναι εκφράσεις των σκέψεων που έκανε το ίδιο το άτομο σε προηγούμενες ζωές του. Αυτό που ονομάζεται φυσική κληρονομικότητα δεν είναι παρά ένα μέσο από το οποίο παράγεται η φυσική κληρονομικότητα του καθενός».
«Το μονοπάτι» Richard Matheson εκδόσεις Διόπτρα / Photo: Author/Depositphotos

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Πώς θα μεγαλώσετε έναν γιο που θα σέβεται τις γυναίκες

Raise A Son Who Will Grow Up To Respect Women


Ίσως ακούγεται παράξενο, αλλά μάλλον καταπιέζουμε περισσότερο τα αγόρια παρά τα κορίτσια. 
Ενώ, στην προσπάθειά μας να αναθρέψουμε ένα ανεξάρτητο και δυναμικό κορίτσι, μπορεί να παρακινούμε τις κόρες μας να έχουν ενδιαφέροντα που θεωρούνται «αντρικά», να είναι αυτόνομες και διεκδικητικές, αποθαρρύνουμε τους γιους μας, έστω και χωρίς να το συνειδητοποιούμε, από τις λεγόμενες «κοριτσίστικες» ασχολίες. 
Ή όπως το έχει θέσει η Αμερικανίδα φεμινίστρια και δημοσιογράφος Gloria Steinem, 
«Χαίρομαι που έχουμε αρχίζει να μεγαλώνουμε τις κόρες μας σαν να ήταν γιοι μας, αλλά αυτό δεν θα έχει ποτέ αποτέλεσμα αν δεν αρχίσουμε να μεγαλώνουμε και τους γιους μας σαν να ήταν κόρες μας».
Οι New York Times, λοιπόν, σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο δίνουν συμβουλές, βασισμένες στα τελευταία στοιχεία της επιστήμης, που θα μας βοηθήσουν να αναθρέψουμε αγόρια τα οποία, μεγαλώνοντας, θα αντιμετωπίζουν με σεβασμό και τα δύο φύλα και που, απαλλαγμένα από προκαταλήψεις, θα νιώσουν ελεύθερα να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, όποια κι αν είναι αυτά.

- Αν ο γιος σας θέλει να κλάψει, μην τον εμποδίζετε. 
Αγόρια και κορίτσια κλαίνε το ίδιο περίπου μέχρι τα 5 τους χρόνια. Περίπου σε εκείνη την ηλικία, σύμφωνα με έρευνες, τα αγόρια αρχίζουν να καταπιέζουν την έκφραση της θλίψης και άλλων συναισθημάτων που τα κάνουν να δείχνουν ευάλωτα. 
«Επιτρέπουμε στις κόρες μας να είναι ανθρώπινα όντα αλλά διδάσκουμε τους γιους μας να είναι ρομπότ», 
σχολιάζει ο Tony Porter, συνιδρυτής της A Call to Men, μιας οργάνωσης που προάγει υγιή πρότυπα αρρενωπότητας, με σκοπό μεταξύ άλλων την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών.

- Δώστε του αντρικά και γυναικεία πρότυπα. 
Τα αγόρια που μεγαλώνουν σε νοικοκυριά από τα οποία απουσιάζει ο πατέρας είναι πιθανότερο να σημειώνουν χαμηλότερες σχολικές επιδόσεις, να παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς και, αργότερα, να αμείβονται χειρότερα στο χώρο εργασίας τους. 
Και ένας λόγος, σύμφωνα με τους οικονομολόγους David Autor και Melanie Wasserman, είναι γιατί δεν βλέπουν άλλους άντρες να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. 
Ωστόσο είτε απουσιάζει ο πατέρας από το σπίτι είτε όχι, και η μητέρα μπορεί να γίνει ίνδαλμα για το γιο της. Σε κάθε οικογένεια, επιπλέον, οι γονείς μπορούν να μιλήσουν στα παιδιά τους για γυναίκες-πρότυπα από τον αθλητισμό, την πολιτική ή την τέχνη.

- Αφήστε τον να είναι ο εαυτός του. 
Τα αγόρια δεν έχουν κάποια εγγενή προτίμηση για το γαλάζιο ούτε τα κορίτσια για το ροζ, όπως επιβεβαιώνουν οι νευροεπιστήμονες. Ούτε καν για συγκεκριμένα παιχνίδια – για παράδειγμα, τα αγόρια για αυτοκινητάκια και τα κορίτσια για κούκλες. 
Τα γούστα τους αρχίζουν να διαφοροποιούνται γύρω στα 2 με 3 χρόνια τους, κάτω από την επιρροή των κοινωνικών προτύπων. Ωστόσο, αν πιέσουμε το παιδί μας προς συγκεκριμένες δραστηριότητες ανάλογα με το φύλο του, δεν θα το αφήσουμε να εξερευνήσει τις προτιμήσεις του και να αναπτύξει πλήρως τις κινητικές, κοινωνικές και άλλες δεξιότητές του, σύμφωνα με τον Campbell Leaper, ψυχολόγο στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ.

-Διδάξτε τον να φροντίσει τον εαυτό του και τους άλλους. 
Σύμφωνα με μια αμερικανική έρευνα, τα κορίτσια 10-17 ετών περνούν κατά μέσο όρο 2 περισσότερες ώρες την εβδομάδα από τα αγόρια κάνοντας δουλειές του σπιτιού (και δεν έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι στην ελληνική οικογένεια εξαφανίζονται τέτοιες ανισότητες). 
Μάθετε λοιπόν στο γιο σας να μοιράζεται μαζί σας τις δουλειές του σπιτιού και να φροντίζει τον εαυτό του, για παράδειγμα να τακτοποιεί το δωμάτιό του και να πλένει τα ρούχα του. 
Παρακινήστε τον, παράλληλα, να φροντίζει τους άλλους: αναθέστε του τη φροντίδα ενός κατοικιδίου ή ενός μικρότερου αδερφού, ενθαρρύνετέ τον να μαγειρέψει για την άρρωστη γιαγιά του ή να προσφέρει εθελοντική εργασία σε ένα φιλανθρωπικό οργανισμό.

- Μάθετέ του ότι «όχι σημαίνει όχι». 
Ήδη από τη νηπιακή ηλικία, εξηγήστε του ότι προτού ακουμπήσει το σώμα ενός άλλου παιδιού, πρέπει να το ρωτάει. 
Σεβαστείτε και τα δικά του όρια, στο παιχνίδι με τον γιο σας: αν για παράδειγμα σας ζητήσει να σταματήστε να τον γαργαλάτε, υπακούστε.

childit.gr
fanpage.gr

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Η αξία του να αφιερώνουμε χρόνο στα παιδιά μας

Η αξία του να αφιερώνουμε χρόνο στα παιδιά μας. -Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάραςpaidi-efivos.gr
Τα παιδιά μας είναι μόνο μια φορά μικρά. Μπορεί να είναι πάντα για εμάς ‘παιδιά’, όμως μικρά παιδιά είναι στην πραγματικότητα μόνο μια φορά.
Και τότε διαμορφώνουν χαρακτήρα, προσωπικότητα, συνειδήσεις. Και τότε είμαστε απαραίτητοι παιδαγωγοί και συνοδοιπόροι στη ζωή τους. 
Η φυσική παρουσία ενός γονιού δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κανένα υποκατάστατο. Ούτε τα δώρα, ούτε τα παιχνίδια, ούτε τα λεφτά.. Ούτε οι καλύτεροι δάσκαλοι, ούτε τα πιο ωραία ταξίδια.. Τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς ως φυσική παρουσία, το λόγο τους, το σώμα τους, τη μορφή τους. Χρειάζονται την αγκαλιά, μια καλή κουβέντα ή απλώς να είμαστε εκεί να κοιτάμε που θα παίζουν με τους φίλους τους. Και αργότερα να είμαστε εκεί όταν γυρνάνε από το σχολείο να μας πουν πως πέρασαν, να φάμε όλοι μαζί, να πάμε μια βόλτα.. Και αργότερα να είμαστε εκεί όταν γυρνάνε απο την βόλτα, από το φροντιστήριο, από ένα πάρτυ. Μας θέλουν δίπλα τους σαν στήριγμα, να ΄βάζουμε πλάτη’ στα ξεκινήματά τους.
Προφανώς όσο μεγαλύτερα γίνονται μας χρειάζονται λιγότερο, ίσως κάποια στιγμή να μην μας θέλουν καν- και αυτό φυσιολογικό είναι. Θα έρθει όμως με την ώρα του. Θα έρθει όταν πραγματικά θα θέλουν να μείνουν μόνα τους. Να σταθούν στα δικά τους πόδια, στις δικές τους δυνάμεις. Και τότε εμείς οι γονείς, σιγά σιγά πρέπει να τους δώσουμε το χώρο να δράσουν όπως τα ίδια επιθυμούν, όπως νομίζουν, περιορίζοντας τον ρόλο μας σε αυτόν του έμπιστου συμβουλάτορα..
Μέχρι τότε όμως ας δηλώσουμε παρόντες. Στις μικρές και τις μεγάλες στιγμές τους, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και τις λύπες.
Θυμηθείτε: Μόνο μια φορά, δεύτερη ζωή δεν έχει..
Γιάννης Ξηντάρας για το Babyradio

Μάρω Βαμβουνάκη - Η Ηδονή της Θυματοποίησης

Μάρω Βαμβουνάκη - Η Ηδονή της Θυματοποίησης
...Υπάρχει μια κοφτή και καθαρή σαν όμορφος κρύσταλλος κουβέντα του Αριστοτέλη που συμβουλεύει: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου».
Η θεωρία πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη, βασανιστική και ανερμήνευτη περιπέτεια δεν είναι πάντα μια τίμια θεωρία. Έχω προσέξει πως γύρω μου οι πιο γκρινιάρηδες είναι συνήθως εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αγαθά, τις μεγαλύτερες ευκολίες.
Επίσης είναι οι πιο τεμπέληδες. «Τεμπελιάζω», κατά τη γνώμη μου, σημαίνει κυρίως «αρνούμαι να δω και να αναλάβω την ευθύνη μου». Τον πραγματικό ρόλο μου στο «δράμα» που «κάθε τόσο με καταδιώκει».
Τα παντρεμένα ζευγάρια, μέσα στα άλλα βολικά ψευδοτεχνάσματα που προσφέρει ο γάμος, εύκολα αποδίδουν ο ένας στον άλλον όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στη ζωή τους. Όταν χωρίσεις κι απομείνεις μόνος, τότε ανακαλύπτεις το νέο κενό. Το κενό έδρανο του φταίχτη! Ξαφνικά δεν υπάρχει εκεί κοντά ο σύζυγος να του πετάξεις το ανάθεμα και να ανακουφίσεις, ρίχνοντας πάνω του σαν κάδο σκουπιδιών, τον μπελά της συνείδησής σου. Στέκεσαι ολομόναχη πια στο άδειο σπίτι, κρατώντας το πρόβλημα σαν αναμμένο κάρβουνο στην παλάμη σου. Υπάρχει δηλαδή η τρομαχτική πιθανότητα να αναγκαστείς να δεις ότι φταις εσύ!
Οι άνθρωποι που έχουν χωνέψει την παραπάνω κουβέντα του Αριστοτέλη: «Πίσω από κάθε πόνο σου στέκει ένα λάθος σου», που την έχουν κάνει βίωμα και τρόπο σκέψης, στάση και έξοδο, είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι. Γιατί αισθάνονται πως κρατούν στα χέρια τους τη ζωή τους. Τα συμβάντα που έρχονται δεν κρύβουν την απειλή του απρόβλεπτου, οι ταλαιπωρίες τους δεν είναι διαστροφές μιας τυφλής μοίρας. Γι' αυτούς υπάρχει νομοτέλεια και, το πιο χαρούμενο, υπάρχει δικαιοσύνη. Τι ανακούφιση να ζω σε έναν κόσμο δίκαιο και συνετό, ακόμα κι όταν λειτουργεί αυστηρά εναντίον μου αυτός ο δίκαιος αόρατος κριτής!
Όταν πάψεις να παραπονιέσαι για ότι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις πόσα πολλά έχεις. Προσέξτε γύρω σας πως εκείνοι που προκόβουν που εργάζονται, που δημιουργούν, που ονειρεύονται είναι τελικά οι πιο αισιόδοξοι.
Μέσα στην οικογένεια – αυτό το καζάνι ανακύκλωσης και βρασμού των υπεκφυγών μας – άνετα, σχεδόν αυτόματα, εκτοξεύονται οι κατηγορίες πως είναι ο άλλος σύζυγος ο υπαίτιος για κάθε αναποδιά, πως τα ελαττώματα του παιδιού είναι κληρονομημένα από τα ελαττώματα του άλλου, έτσι όπως τα προτερήματά του προέρχονται όλα «από εμένα».
Αρκετοί από πολύ νωρίς, αρκετοί με τα χρόνια και με τα δύσκολα του βίου, καταφεύγουν να θυματοποιούν τον εαυτό τους. Να μοιρολογούν για μια ζωή άδικη που κερδίζεται μονάχα από τους αναίσθητους, από τους δόλιους, τους απατεώνες και τους αδίστακτους. Για ότι δηλαδή δεν μπορούν και δεν καταδέχονται να γίνουν ποτέ οι ίδιοι.
Και η ηδονή της θυματοποίησης είναι η μέγιστη ηδονή της γκρίνιας.
Ο εγωισμός έχει δυο δρόμους να ακολουθήσει, προκειμένου να ξεδιψάσει τις αξεδίψαστες ανάγκες του.
Πρώτο: Με το να είμαι αξιοθαύμαστος.
Και δεύτερο, στην περίπτωση που δεν κατορθώνω το πρώτο: Με το να είμαι αξιολύπητος.
Η θυματοποίησή μου, η έκθεση και η περιφορά του πόνου μου, της ατυχίας μου, της συμφοράς μου, ελκύει την προσοχή, τη φροντίδα και τον ποθητότατο θαυμασμό των άλλων. Όσο πιο άτυχος και βασανισμένος καταντώ, τόσο και πιο ηρωικός στα μάτια των τρίτων.
Είναι μια ύπουλη εναλλακτική για να γίνω τελικά το κέντρο του μικρόκοσμού μου. Του μίζερου μικρόκοσμου όπου έχω συρρικνώσει το άπειρο σύμπαν σαν βραστή πατάτα μες στη χούφτα μου και το ελέγχω κατά βούληση.
Ο ναρκισσισμός άλλωστε δεν ηδονίζεται μόνο με την έπαρση, ηδονίζεται εξίσου και με τις ταπεινολογίες.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Το παιδί μου θα πάει Α’ Δημοτικού. Χρειάζεται προετοιμασία;

Από την Ευαγγελία Γιαννακοπούλου – Λογοθεραπεύτρια

Όλο και περισσότερες μαμάδες εκφράζουν το άγχος για την προετοιμασία των παιδιών τους που αφήνουν σιγά-σιγά το νηπιαγωγείο και οδεύουν προς το κατώφλι του μεγάλου σχολείου, την Α’ Δημοτικού.
Συναντώ μητέρες και παιδιά που κάθε απόγευμα μπαίνουν στην διαδικασία της αντιγραφής γραμμάτων, συλλαβών και λέξεων σε καθεστώς σχολείου.
Όταν τις ρωτάω γατί πιέζουν τα παιδιά σε τέτοιο βαθμό, οι απαντήσεις που παίρνω είναι ‘Το σχολείο δεν περιμένει αν το παιδί μου δυσκολευτεί να μάθει την καινούργια γνώση, να φτιάξουν τα γράμματά του για να μην σβήνουμε συνεχώς και η διαδικασία της αντιγραφής μας παίρνει αρκετό χρόνο’.

Πού βρίσκεται η αλήθεια όμως;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. 
Το παιδί θα πρέπει να έχει κατακτήσει κάποιες γνώσεις ήδη από το νηπιαγωγείο όπως:
– να μετράει τουλάχιστον μέχρι το δέκα
– να αντιγράφει και να γράφει σωστά το όνομα και το επίθετό του
– να μπορεί να αντιγράψει κάποια γράμματα και αριθμούς
– να αναγνωρίζει τα γράμματα που βρίσκονται στο όνομά του
– να τα εντοπίζει μέσα σε ένα κείμενο
– να μπορεί να βρίσκει λέξεις που ξεκινούν π.χ από α, κ κτλ
– να εκτελεί εντολές που έχουν τρία μέρη
– να χρησιμοποιεί σωστούς χρόνους όταν φτιάχνει μια πρόταση
– να γνωρίζει τα χρώματα
– να μπορεί να περιγράψει χωρίς δυσκολία τι συνέβη στο σχολείο
– να μπορεί να παραμένει συγκεντρωμένο στην δραστηριότητα που κάνει
– να μπορεί να συνδέει ότι το /π-α/ κάνει /πα/ είναι απαραίτητη ικανότητα για να μπορέσει το παιδί να μάθει ανάγνωση. 

Και πάλι εδώ δεν χρειάζονται υπερβολές εκτός και αν δούμε πως το παιδί δεν μπορεί να συνδέσει καθόλου τους ήχους που φτιάχνουν τις συλλαβές. Σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν καλό να γίνει μια αξιολόγηση στο παιδί ώστε να ενισχυθεί αυτή του ικανότητα από κάποιον ειδικό.

Παιχνίδια για την καλύτερη προετοιμασία του παιδιού!
– παζλ
– αντιστοιχία αριθμού και ποσότητας
– να βάζει μια ιστορία σε σειρά και να την διηγείται μετά
– κατηγοριοποίηση σε φρούτα, λαχανικά, έπιπλα, χρώματα, σχήματα, φαγητά, ρούχα
– παιχνίδια όπως ‘Ποια είναι περισσότερα/λιγότερα’ για παράδειγμα ‘Οι 5 καρέκλες ή 3 καρέκλες είναι περισσότερες;’
– να ζωγραφίζουν την αλφαβήτα
– ανάγνωση παραμυθιών
Όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο και χωρίς να ασκείται υπερβολική πίεση στα παιδιά!
lifemade

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία - Τι είναι και πώς λειτουργεί


Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία
Είναι δυνατόν μια εσφαλμένη πεποίθηση, όσο ισχυρή και να είναι, να μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους να φερθούν αναλόγως ώστε να την επαληθεύσουν; Η κλινική μας εμπειρία μας λέει πως ναι.

Η έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας

Ο κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Μέρτον, επινόησε την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, ορίζοντάς την ως εξής: “η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι, αρχικά, ένας εσφαλμένος ορισμός μιας κατάστασης που προκαλεί μια νέα συμπεριφορά, η οποία οδηγεί στο να γίνει πραγματικότητα η αρχικά εσφαλμένη σύλληψη της κατάστασης. Αυτή η απατηλή ισχύς της αυτοεκπληρούμενης προφητείας διαιωνίζει την κυριαρχία του λάθους. Γιατί έτσι ο προφήτης παραθέτει την πραγματική πορεία των γεγονότων ως απόδειξη για το ότι είχε εξαρχής δίκιο”.

Ένα παράδειγμα αυτοεκπληρούμενης προφητείας

Ας το δούμε σε ένα παράδειγμα. Υπήρξε μια συμβουλευόμενη η οποία είχε μόλις αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο, όταν ζήτησε συμβουλευτική υποστήριξη. Κάποιους μήνες νωρίτερα, είχε αποφασίσει να αφήσει το πατρικό της σπίτι, για να συγκατοικήσει με το σύντροφό της. Καθώς είναι μοναχοπαίδι, φοβόταν ότι οι γονείς της θα διαφωνούσαν με την απόφασή της κι έτσι δίσταζε να τους μιλήσει για την ανάγκη της να φύγει μακριά τους.
Τελικά, είχε νοικιάσει στα κρυφά ένα διαμέρισμα με το σύντροφό της και με διάφορες δικαιολογίες κατάφερνε να περνά κάποιες νύχτες εκεί.
Ο καιρός περνούσε και η ίδια εξακολουθούσε να κρατά μυστική την ύπαρξη αυτού του σπιτιού, έως ότου οι γονείς της το ανακάλυψαν τυχαία και ακολούθησε ένας μεγάλος καυγάς. Εκείνοι ένιωθαν πληγωμένοι και θυμωμένοι. Η συμβουλευόμενη είχε επίσης συσσωρευμένο θυμό που έχει προκληθεί από την πίεση κάτω από την οποία ζούσε το τελευταίο διάστημα.
Το κομβικό σημείο στο παραπάνω παράδειγμα είναι ο φόβος. Ίσως από εκεί να ξεκινούν και όλες οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Φοβόμαστε ότι κάτι δε θα πάει καλά κι αυτό συμβαίνει συνήθως για κάποιο λόγο. Συνήθως το συναίσθημά μας συνδέεται με την ιστορία μας, ακουμπά σε κάτι που μας έχει συμβεί και συχνά τραυματίσει.
Μάλιστα, αν αυτό το τραύμα δεν έχει λεκτικοποιηθεί ώστε να πάρει ψυχικό τόπο, δε σταματά να επανεμφανίζεται, κάποιες φορές σαν μια ασαφής απειλή.
Προσπαθώντας να προστατευτούμε από αυτήν την απειλή, είναι πολύ πιθανό να δράσουμε με πανικό και αγωνία, προκαταλαμβάνοντας καταστάσεις.
Στο παραπάνω παράδειγμα ήταν αναμενόμενο ότι οι γονείς της συμβουλευόμενης θα πληγώνονταν και θα θύμωναν, αφού η κόρη τους κράτησε μια τόσο σημαντική απόφαση κρυφή.
Από την άλλη, πηγαίνοντας πίσω στην ιστορία της, μαθαίνουμε ότι ο ρόλος που είχε στην οικογένεια ήταν να κρατά τις ισορροπίες ανάμεσα στους γονείς της, που βρίσκονταν σε μια άτυπη κόντρα και το μόνο που φαινόταν να τους ενώνει ήταν η κόρη τους. Έτσι ίσως μπορεί να εξηγηθεί το πώς κι εκείνη φοβήθηκε να τους ανακοινώσει ότι έχει φύγει – η πιθανότητα να ανατραπεί η ισορροπία στο πατρικό της ήταν η ασαφής απειλή που την κρατούσε πίσω. Μια απειλή από την οποία προσπάθησε να προστατευθεί με έναν τόσο παράδοξο τρόπο, που τελικά είναι σα να την προσκάλεσε να πραγματοποιηθεί.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν, για να αποφύγουμε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία;

Είναι σημαντικό να μένει ο καθένας στο συναίσθημά του. Να το ακούει και να μάθει με τον καιρό να το αναγνωρίζει. Στη συνέχεια, να προσπαθεί να το επικοινωνήσει με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή του, πριν προβεί σε ενέργειες που είναι πιθανόν να υπονομεύσουν τις ίδιες του τις ανάγκες και επιθυμίες.
Όλοι οι άνθρωποι φοβόμαστε μερικές φορές. Ο φόβος αυτός ανακουφίζεται μόνο με την εμπιστοσύνη στην ιδέα ότι οι άλλοι μπορούν να μας καταλάβουν.